José Beeld Tamar Ottink
JoséBeeld Tamar Ottink

José: “Deze dagen denk ik vaak aan Astrid Holleeder, die andere crimefighter die altijd achterom moet kijken”

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Column

“Een misdaadverslaggever die op echt spannende momenten aan komt zetten met ‘nu wordt het mij iets té intens’ kan beter bij Libelle gaan werken”, zei Peter R. de Vries onlangs in Vrij Nederland. Hij vertelde in hetzelfde interview – je hóórt zijn onderkoelde stem - dat hij niet bang was aangelegd, maar dat je ‘niet hysterisch hoeft te zijn om te denken dat er best iets zou kunnen gebeuren.’ En dat ‘iets’ gebeurde: op 6 juli werden er vijf kogels op hem afgevuurd in de Amsterdamse Lange Leidsedwarsstraat. Vorige week hoopte ik nog op een wonder, gisteren bleek weer eens dat wonderen zeldzaam zijn.

Helden

Ik werk voor Libelle en het klopt: vergeleken met Peter ben ik een schijtluis. Ik denk trouwens dat 99 procent van de journalisten, ook die van respectabele kranten, niet zouden durven wat hij durfde: de misdaad vol in de smoel kijken en luid aan de schandpaal nagelen. Die enkele verslaggevers die hun leven wél in de waagschaal stellen in oorlogsgebieden of in de onderwereld zijn helden die we niet genoeg kunnen bewonderen en niet genoeg dankbaar kunnen zijn. Maar de meesten van ons zijn gewoon brave borsten die veilige stukjes tikken en meninkjes geven die hooguit op Twitter tot oproer leiden.

Astrid Holleeder

Deze dagen moet ik vaak denken aan Astrid Holleeder, die andere crimefighter die altijd achterom moet kijken. Astrid heb ik drie keer geïnterviewd voor Libelle, een prachtige, lieve vrouw die elke keer taartjes en bonbons voor een weeshuis meebracht naar de geheime locatie waar we hadden afgesproken.

Leven zonder angst

Voor Astrid was Peter een held sinds hij zijn tanden in de zaak-Holleeder had gezet met de vastberadenheid van een rottweiler. Omdat ze hem vertrouwden en hij hen onvoorwaardelijk steunde, durfden zij en haar zus Sonja uiteindelijk te getuigen tegen hun broer. Willem Holleeder verdween achter de tralies, maar de prijs voor Astrid was hoog: zij kwam op de dodenlijst van haar lieftallige broertje. De eerste keren dat ik haar sprak, in 2016 en 2017, zat ze in een safe house en ging alleen met kogelvrij vest en in vermomming de deur uit. De laatste keer, in 2019, vertelde ze me hoe somber ze was geweest al die jaren in haar eentje. En hoe ze op een dag besloot zich niet langer door angst te laten regeren: “Ik wil niet langer onderduiken. Als het gebeurt dan gebeurt het maar. Ik heb er vrede mee. De stress is weg. Mijn bloeddruk is omlaag, die was echt torenhoog. Ik slik geen hartmedicatie meer. Ik durf de straat op zonder kogelwerend vest. Ik rij op mijn elektrische fiets en zie hoe mooi Amsterdam is.”

Durft ze nog?

Wat zal er nu in haar omgaan? Naast ongetwijfeld grote woede over deze laffe moord en tomeloos verdriet om de dood van een zielsverwant? Zal ze nog steeds de dood durven tarten? Op haar elektrische fiets door de straten karren en zien hoe mooi Amsterdam is?
Ik hoop het zo voor haar.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden