null Beeld

column

José: “Het waren de jaren 70 en ik dacht dat het einde der tijden nabij was”

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Ik ben niet zo iemand die de hele dag het leed van de wereld op mijn schouders torst. En voor Greta Thunberg-achtige heroïek en dadendrang heb ik weinig talent. Meestal heb ik genoeg aan mijn eigen onnozele leven. Neem deze week: vijf deadlines, drie interviews kriskras door het land, gedoe met een vriendin, een kind dat het even niet ziet zitten en huilend opbelt. En dan heb ik dit weekend een schrijfworkshop in Groningen voor de boeg, tweeëneenhalf uur rijden, waar ik helemaal geen zin in heb, want ik hèb al de hele week geschreven. Wat bezielt me? Veel liever blijf ik op de bank liggen om te luisteren naar het tikken van de regen en de stormachtige wind die aan de bomen in het park rukt. Zou Greta wel eens onder een dekentje op de bank kruipen en een avondje netflixen?

Onheilstijdingen

Juist op de momenten dat dat kleine, onnozele leventje een tikkie te veel wordt, kunnen de Grote Problemen van de Wereld zwaar op mij drukken. Dan had ik al als puber. Wanneer meneer Van Beek, de leraar aardrijkskunde op het Revius Lyceum in Doorn, weer zo’n onheilspellende film toonde waarin door zure regen aangetaste bossen en rivieren met dode vissen en gifgeel schuim de hoofdrollen speelden, fietste ik na afloop met gebogen hoofd naar huis. Het waren de jaren zeventig en ik dacht dat het einde der tijden nabij was.

Nu zijn we een halve eeuw verder. De wereld bestaat nog steeds, Zure regen en ozongaten, die problemen lijken wonderbaarlijk gefixt, maar de onheilstijdingen zijn alleen maar groter en urgenter geworden. Boeren, bedrijven en overheden zien best de noodzaak van klimaatmaatregelen, maar liever niet ten koste van de eigen portemonnee. Dus doen we met z’n allen niks, of in ieder geval te weinig. We wijzen naar elkaar. En straks is de aarde twee, misschien wel drie graden warmer, en kunnen we de halve Randstad ontruimen wegens overstromingen. Reken maar niet dat ze in Harskamp op de westerlingen zitten te wachten.

Hardnekkig door elkaar schudden

Op de klimaattop die eind oktober in Glasgow wordt gehouden, zullen ongetwijfeld alle alarmbellen keihard geluid worden, grote woorden gesproken, mooie beloftes gedaan. Zal het genoeg zijn? Greta Thunberg pleit voor een klimaatleider die ons allemaal hardnekkig door elkaar schudt en het goede voorbeeld geeft. Die is nog nergens te bekennen.

Wat kunnen we zelf doen, in die kleine onnozele leventjes van ons? De verwarming lager zetten, vaker de fiets pakken, minder vlees eten, minder kleren en spullen kopen. En op 6 november vanonder dat dekentje vandaan kruipen, de trein pakken naar Amsterdam en meelopen in de Klimaatmars. Laten we die met z’n allen maken tot de grootste in de geschiedenis en zorgen dat de politiek ons hoort. Zodat die klimaatleider die ons uit de duisternis kan leiden, wel op móet staan. En we nog een béétje hoop kunnen koesteren dat het nog goed komt, met de mensheid en haar huis.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden