null Beeld

PREMIUMcolumn

Jose: “Ik ben mijn eigen lastige baas. Een baas die zichzelf te veel werk geeft”

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

José Rozenbroek

Mijn dochters kijken me met ongeruste ogen aan: “Mam! Hoe oud ben je wel niet! En nog steeds kun je geen ‘nee’ zeggen!”

Ze hebben vanavond bij me gegeten en we zitten achter een kopje thee. Bakje met chocolade tussen ons in – puur-met-nootje en zeezout/karamel. Ik proef nauwelijks wat ik in mijn mond stop. De hele dag jaagt er al gierende stress door mijn lijf, vanavond komt het er allemaal uit. Te veel werk voor de boeg, te veel opdrachten aangenomen. Als ik denk aan wat ik komende weken aan werk moet verstouwen, ga ik bijna overgeven.

De rollen zijn omgedraaid

De meiden geven me goede raad en het is alsof ik mezelf hoor. Ze hebben het verantwoordelijkheidsgevoel van hun ouders geërfd en dat maakt dat ook zij vaak te veel hooi op hun vork nemen en de stress uit hun oren spuit. Dan ben ik degene die geruststelt en vermaant en moed inspreekt. Het is bijna ontroerend hoe vanavond de rollen zijn omgedraaid. “Je moet gewoon wat opdrachten teruggeven, mam, tussen de middag een blokje om, mindfulness-oefeningen doen, in het weekend lekker gaan wandelen en doordeweeks niet drinken.”

Een Burn-out?

Als ze weg zijn en de vaatwasser staat te zoemen, ga ik toch even googlen. Zou ik tegen een burn-out aanzitten, zoals bijna een op de vijf werknemers in Nederland? Hoogleraar arbeidspsychologie Wilmar Schaufeli heeft van burn-out zijn werkterrein gemaakt en vertelt in de Volkskrant dat het niet de minsten zijn die het overkomt. “Mensen met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Mensen die zich schuldig voelen als ze op een thuiswerkdag een uurtje in de tuin zitten met een boterham.”That’s me!

De remedie: meer ontspanning zoeken en vooral met je baas gaan praten. Of met de baas van de baas, als juist je veeleisende baas diegene is die jou zo veel stress bezorgt.

Geen opvangnet

Ai, dat is nu net mijn probleem: ik bén mijn eigen lastige baas. Een baas die zichzelf te veel werk geeft, hoge eisen stelt, die geen grenzen afbakent, die geen nee durft te verkopen, die haar opdrachtgevers niet wil teleurstellen of naar een ander wil jagen. Kortom, ik ben een zzp’er die haar eigen boontjes moet doppen, óók wat betreft het managen van de werkstress, want niemand anders die het voor je doet. Voor mij is er, net zomin als voor die andere 1,3 miljoen zzp’ers in Nederland, geen vangnet wanneer ik overspannen raak, geen ziektewet, geen bedrijfsarts, geen re-integratiecoach.

Met beide poten op de aarde

Lichtpuntje: in hetzelfde verhaal staat ook dat mensen met een burn-out vaak geen plezier hebben in hun werk, en er geen voldoening uitputten. Dat is bij mij niet aan de hand, integendeel.

Voor het slapengaan bel ik nog even met een vriend. Hij hoort mijn geklaag zwijgend aan. Ik hoor hem gapen. “Hé”, zegt hij, “Het is niet lopend door de sneeuw de terugtocht uit Rusland, hè? Het is alleen een paar weken flink aanpakken.”

Soms heb je een nuchtere man nodig die je in één tel met beide poten weer op aarde zet.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden