null Beeld

PREMIUMColumn

José: “Ik heb een sterk vermoeden dat hij gokverslaafd is. Hij heeft zijn huis en auto al moeten verkopen en woont inmiddels bij vage vrienden”

José Rozenbroek

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Voetbal kan me meestal gestolen worden. Hier in huis woont ook geen meneer die de tv aanzet voor Ajax-Feyenoord, de Champions League of een kwalificatiewedstrijd voor het WK. Maar de reclames voor online gokken waarmee dit soort wedstrijden worden gelardeerd zijn zelfs mij niet ontgaan.

Toen ik vanochtend in de auto stapte en de radio aandeed, viel ik midden in een discussie hierover. Sinds 1 oktober mogen legale gokbedrijven reclame maken voor online gokken op bijvoorbeeld uitslagen van voetbalwedstrijden. Heel onverstandig, vonden de deskundigen die aan het woord kwamen op de radio. Ze moesten worden verboden, zoals ook reclame voor tabak en alcohol verboden zijn, want online gokken is supermakkelijk en werkt door de instant-bevrediging of instant-teleurstelling gokverslaving in de hand, zeker bij jongeren en (ex)-verslaafden.

Een zo’n ex-verslaafde kwam aan de telefoon en vertelde dat een gokverslaving levensgevaarlijk is, omdat je die niet ziet en ruikt, maar je wel financieel totaal aan de grond kan brengen en je net zo kan ruïneren als een drugsverslaving. Ook het afkicken ervan schijnt gruwelijk moeilijk te zijn, omdat je brein hooked is geraakt aan de geluksstofjes die elke keer vrijkomen als jij een gokje waagt en om steeds meer van die shotjes vraagt. Nu ken ik zelf in mijn directe omgeving een man van wie we het sterke vermoeden hebben dat hij gokverslaafd is; hij heeft zijn huis en auto al moeten verkopen en woont inmiddels bij vage vrienden, dus ik weet hoe desastreus dit kan uitpakken.

Vervolgens kwam Andy van der Meijde aan de telefoon, de oud-voetballer van wie we weten dat zijn vele verslavingen zijn loopbaan en privéleven hebben verwoest. Andy is het boegbeeld van een van deze gokbedrijven, Betcity - let op de woordspeling. Hij vertelde in de radio-uitzending dat zijn vader ook gokverslaafd geweest. Toch zag hij geen gevaar in dergelijke reclames ‘want zijn vader had het ook achter zich kunnen laten’. Toen de radiopresentator hem vroeg of hij geen gewetensbezwaren had om voor zo’n club te werken, lachte hij hartelijk. Welnee, waarom zou hij? Er was heus wel een soort van toezicht op jongens die te hard gingen, ‘die moesten dan even in het strafhoekje staan en mochten pas de volgende dag weer gokken.’ Het verdiende zeker goed, dat soort reclames, wilde de presentator nog weten. Andy lachte kakelend. Het schuift heel veel, schaterde hij. Nee, hij wilde niet zeggen hoeveel, maar echt echt heel veel. Toen hij ook nog even reclame wilde maken voor zijn gokbedrijf maakte de presentator snel een einde aan het gesprek.

Ik wil heus geen ouwe nuffige tante zijn, maar steeds vaker vraag ik me hoofdschuddend af hoe het toch komt dat het morele kompas bij zoveel mensen - of je nu de minister-president van het Verenigd Koninkrijk bent, de koning van dit land of een bijbeunende ex-voetballer - zo verschrikkelijk kapot is gegaan.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden