L28_Jose Beeld L28_Jose
L28_JoseBeeld L28_Jose

Column

José: “Is het standbeeld van Diana een goed kunstwerk? Tja, kwestie van smaak. Ik schrok een beetje”

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

De broertjes Windsor onthulden een standbeeld van hun moeder. The people’s princess zou op 1 juli dit jaar 60 zijn geworden, ware daar niet in die fatale augustusnacht van 1997 de paparazzifotografen, die Parijse tunnel en dat dodelijke ongeluk.

William en Harry zouden ruzie met elkaar hebben. William is niet woke genoeg volgens Harry en zijn vrouw Meghan, die overigens niet aanwezig was bij de onthulling - net zomin als Kate, Charles, Camilla en the Queen. Deze dag was alleen voor de zonen, de zussen en de broer: voor de mensen die onvoorwaardelijk van Diana hielden.

De onthulling

De jongens lopen ontspannen de trappen naar de tuin af naar de Sunken Garden bij Kensington Palace. Ze dragen een donker pak, een stemmige das op een smetteloos wit overhemd – waarom komen mijn witte kleren nooit zo stralend uit de was? William lacht de lach van zijn moeder, Harry omhelst zijn tantes Sarah en Jane, twee oudere dames die verrukt en verlegen naar hem opkijken. Hij maakt grapjes, is een en al charme en het ijs is snel gebroken. Even later staat ook oom Earl Spencer in het kringetje, beetje corpulent geworden, maar nog steeds dat sympathieke gezicht dat je je herinnert van de begrafenis, je weet wel, toen met die indrukwekkende speech.

Beschaafd gemurmel. Voor wie niet beter weet, lijkt het een doodgewone familiereünie zoals we allemaal wel kennen: tikkie onwennig in het begin, maar best leuk om al die tantes, ooms en neefjes weer te zien.

Norse blik

Dan wordt het beeld onthuld. De broers trekken een groen doek weg en we zien een vrouw met drie kinderen om haar heen. Applausje. Ja, ze is het, voor altijd 36, voor altijd in brons gegoten. Dat slanke, bijna slungelige lijf, die lange benen, smalle heupen, grote borsten. Alleen is haar blik niet schuchter, maar vastberaden, op het norse af.

Tevreden en een tikje verlegen kijken de jongens naar het beeld, ze grinniken wat, Harry roept iets naar iemand buiten beeld. Had ze nog geleefd, dan had ze vast die jongens allang bij de lurven gepakt, met de koppen tegen elkaar geslagen en streng gezegd: “En nou verdomme het goedmaken, samen.”

Kwestie van smaak

In een BBC-filmpje legt beeldhouwer Ian Rank-Broadley uit dat hij Diana niet zozeer wilde laten zien als publiek figuur of icoon, maar bovenal als moeder. Daarom had hij het belangrijk gevonden de zonen inspraak te geven. “They helped make it.”

Is het een goed kunstwerk? Tja, kwestie van smaak. To put it mildly: ik schrok een beetje. Laat ik het zo zeggen: het is keurig en toegankelijk en het zal niet de kunstgeschiedenisboeken ingaan als baanbrekende kunst. Het zal geen discussie oproepen en tot revolutie noden. Maar dat is ook niet de bedoeling. Zonder moeilijk gedoe moet het een eerbetoon zijn aan een vrouw die gewoon uitbundig haar zestigjarige verjaardag had moeten vieren. Met een feest, toespraken, een liedje van de kleinkinderen, een plagend ABC’tje van de schoondochters. En met een wilde, joelende, drankovergoten doedelzak-polonaise toe.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden