null Beeld

PREMIUM

José: “Mijn 2021, bedenk ik, was zo slecht nog niet”

José Rozenbroek

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Op de allerlaatste morgen van het oude jaar lig ik in het logeerbed in het huis van vrienden. Als ik uit het raam kijk zie ik de Zuid-Franse alpen. De lucht is strakblauw, de zon schijnt. Ik hoor gerommel in de keuken en ruik de geur van koffie en croissants. Ik rek me nog eens uit en scrol door mijn Instagram-tijdlijn. Collega’s en vriendinnen fietsen door Kenia, maken paëlla in Valencia, slenteren door Kopenhagen, struinen door Hollandse duinen. Door de Instabril bekeken lijkt het leven zo slecht nog niet. Schrijfster Hanna Bervoets schrijft: ‘Veel binnen gezeten, soms ook buiten geweest; eigenlijk gewoon een heel mooi jaar gehad.’

Schijnwereld

Ik weet dat veel mensen de wereld van Instagram een schijnwereld noemen, een wereld waarin we alleen de sunny side van ons bestaan laten zien. Ongetwijfeld waar, maar mij ontroert het opeens, de veerkracht die achter de mooie plaatjes vandaan piept. Want van twee van die collega’s weet ik dat ze afgelopen jaar tegen hun zin afscheid hebben moeten nemen van hun baan, van een vriendin weet ik hoe ze rouwt om haar dode man, van een ander hoe ze vecht tegen de eenzaamheid. En toch gaan ze manmoedig voorwaarts, al is het tegen heug en meug.

Terugblikken

Op de laatste dag van het jaar blikken we terug op het voorbije jaar. Een jaar waarin we van lockdown naar lockdown sukkelden. Een jaar van wappies en complottheorieën, van geweld en rellen. Een jaar waarin de politiek er een potje van maakte, waarin niks leek te lukken, waarin de ene blamage op het andere fiasco werd gestapeld, met de toeslagenaffaire en de slepende formatie als absolute dieptepunten. Om maar te zwijgen van een treurigstemmende klimaattop met een hoog blabla-gehalte. Een jaar waarin zelfs de immer opgewekte Mark Rutte uitgeblust leek te raken en in zijn teflonlaag krassen verschenen die niet meer weg te poetsen waren.

Hoop

En toch: ook in de politiek een veerkracht die je niet voor mogelijk houdt. Op de valreep een formatie met ambitieuze plannen. Een nieuw kabinet met hopelijk een nieuw elan. Dat een topwetenschapper als Robbert Dijkgraaf een glanzende carrière in Amerika opgeeft om het land te gaan dienen als minister van onderwijs, geeft hoop.

Struikelen en opstaan

En ik, hoe kijk ik terug op dit voorbijgevlogen jaar? Welke boodschap ga ik afgeven op Instagram? Mijn 2021, bedenk ik, was zo slecht nog niet. Ik had het goed met mijn dochters. Ik had veel werk. Ik wandelde. Vrienden, vriendin en broer voor ik kaarsjes heb gebrand maken het momenteel goed (afkloppen!). Ik probeerde een aantal nieuwe recepten uit. Ik kreeg een nieuwe geliefde. Ik zag, ondanks de lockdowns, films en tentoonstellingen, een theatervoorstelling, een waanzinnige opera. Ik struikelde soms, en stond weer op. Ik toonde veerkracht, zoals de mensen om mij heen veerkracht vertonen, soms met de moed der wanhoop, soms tegen de klippen op. Maar hé, zo weet ik inmiddels, dat is léven.

En net als Hanna Bervoets concludeer ik: veel binnen gezeten, soms ook buiten geweest; eigenlijk gewoon een heel mooi jaar gehad.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden