null Beeld Tamar Ottink
Beeld Tamar Ottink

Column

José: “Mijn hart bloedt voor de meisjes en vrouwen in Afghanistan”

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Minister van Defensie Ank Bijleveld kreeg nog enige troostende woorden over haar lippen toen haar werd gevraagd naar het echec van de Afghanistan-missie: “Afghanen weten nu dat het ook anders kan.”

Vrouwvriendelijk

Zou het werkelijk? Zouden de Afghanen nu werkelijk daar denken; hé, dat democratische, prettig-ogende, vrouwvriendelijke samenlevingsmodel, dat lijkt ons wel wat, daar gaan we voor strijden? En zouden de taliban daar vriendelijk aan meewerken nu ze in enkele weken tijd de macht hebben terugveroverd?

Bijleveld weet natuurlijk beter. In plaats van die flauwekul had ze gewoon moeten toegeven wat we allemáál beseffen: wat we daar de afgelopen 20 jaar hebben gedaan, blijkt totaal zinloos geweest, een verspilling van mensenlevens, wapens, geld en energie. Überhaupt maakt ze een slappe, onmachtige, onwillige indruk. Want waarom stuurt ze niet meer militairen naar dat land om de evacuatie van landgenoten en Afghaanse tolken, fixers en andere helpers in goede banen te leiden, zoals de Britten, de Fransen en de Amerikanen wél doen? En dan dat weerzinwekkend zuinige mondje van Staatssecretaris van Justitie Ankie Broekers-Knol, die zo te zien geen enkele Afghaan vertrouwt, ook niet onze bondgenoten, en ze ’t liefst allemaal buiten onze landsgrens zou willen houden.

Onderdrukking en discriminatie

Nu denk ik al jaren: we hebben niks te zoeken in dat barre land, zoek het uit met elkaar. Maar mijn hart bloedt voor de meisjes en de vrouwen in Afghanistan die de laatste decennia in ieder geval weer naar school mochten, enige mate van vrijheid kregen en voorzichtig mochten meedraaien in de maatschappij. Onderdrukking en discriminatie van vrouwen is overigens niet voorbehouden aan de islamitische taliban. In een artikel lees ik dat in grote delen van het land tromgeroffel en geweerschoten klinken als er een jongetje wordt geboren; bij de geboorte van een meisje wordt daarentegen dan een ritueel gehouden om de boze geesten te bezweren. Dat zegt genoeg.

Ik kijk naar een CNN-filmpje waarin de heerlijk hondsbrutale Amerikaanse correspondente Clarissa Ward, gehuld in zwarte chador en hoofddoek, zich mengt in de hordes mensen op de wegen naar het vliegveld. Als ze een vraag stelt aan een taliban-strijder wordt ze toegeblaft: “Cover your face!” Met haar hoofddoek voor haar gezicht stelt ze nog een keer de vraag, maar de hele filmploeg wordt dan bruut weggestuurd: “The taliban fighters are a bit upset with us”, constateert ze met gevoel voor understatement.

Als ik het filmpjes nog eens bekijk valt me op dat ze de enige vrouw is tussen de mannen. Honderden mannen die door elkaar krioelen, om de CNN-ploeg zwermen en allemaal het land uit lijken te willen. Waar zijn de vrouwen? Verscholen in hun huizen, neem ik aan. Ik zou willen dat Clarissa Ward hen opzocht en hun stemmen liet spreken. Zodat wij, de wereld, hun angst, frustratie en woede kunnen horen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden