null Beeld

PREMIUMcolumn

José: “Misschien staat er straks een man met een fakkel voor de deur. Tóch nemen ze het risico”

José Rozenbroek

Vrouwen die de sprong durven te maken om zich binnen een grote groep mannen te positioneren. En mét het risico dat er straks mannen met fakkels voor hun voordeur staan. José maakt een diepe buiging voor ze, met kabinet Rutte IV in zicht.

Toen ik gisterenavond naar het nieuws keek, zag ik alleen maar mannen die geweld pleegden. Een man die woorden had uitgekraamd over liefde en vrijheid en onderwijl met een brandende fakkel een politica en haar kinderen de stuipen op het lijf had gejaagd. Een terugblik op hordes angstaanjagende mannen die precies een jaar geleden het Amerikaanse Capitool hadden bestormd, aangemoedigd door een man met te witte tanden en een te groot ego. Mannen die protesteerden in Kazachstan en door mannen in uniforms werden beschoten. O ja, op het einde toch nog, bijna als troost, een vrouw. Een vrouw die als een engel werd opgevoerd: Carola Schouten, de beoogde minister van armoedebeleid. Ze zal hooggespannen verwachtingen moeten waarmaken. Aanstaande maandag staat ze op het bordes, jurkje en hakken, haren geföhnd, mondmasker voor. Als onderdeel van een kabinet dat voor het eerst in de Nederlandse geschiedenis evenveel vrouwen als mannen zal tellen.

Vrouwelijke autonomie

“Het zal tijd worden”, verzuchtte mijn dochter (28) die naast me zat en net als ik verbijsterd naar dat journaal vol testosteronbommen had gekeken. Ik vertelde haar over die succesvolle bestuurder die ik ooit had geïnterviewd, net zo oud als ik. In haar familie was ze de tweede generatie die kon lezen en schrijven. Haar oma was een schipperskind en nooit naar school geweest, haar ouders waren laaggeletterd. Vanwege haar hoge citoscore mocht zij naar het vwo. “Het waren de jaren 70”, vertelde ze. “Mijn juf en meester op de lagere school dachten dat de wereld maakbaar was en daardoor wás-ie ook maakbaar.” Als kind was ze geïntrigeerd door Haya van Someren, de VVD-politica. “Als zij op tv was, dacht ik: wat is dit?! A woman on her own.” Geïnspireerd door dat voorbeeld van vrouwelijke autonomie, had ze besloten politicologie te gaan studeren.

“Moet je nagaan”, zei ik tegen mijn dochter. “Pas nu, een halve eeuw later, hebben we in de politiek de inhaalslag gemaakt. Zijn de Haya’s niet meer de uitzondering op de regel. Zitten er straks tijdens het bewindsliedenoverleg net zoveel mannen als vrouwen om de tafel. Dat is toch bizar, dat we pas nu zover zijn?”

Diep respect

Ik dacht aan Carola, aan de andere vrouwen en mannen die het aandurven. Die hun mooie jobs hebben opgezegd, die veilige carrières laten schieten vanwege deze ongewisse hondenbaan. Die zich realiseren dat straks elke stap die ze zullen zetten bekritiseerd zal worden. Die beseffen dat er misschien straks mannen met fakkels voor hun huizen staan en die tóch het risico nemen. Er zal best een flinke dosis ijdelheid bij zitten, maar ik verkies het om te denken dat ze het doen uit dienstbaarheid, uit idealisme zelfs. Omdat ze ondanks de sombere tijden waarin we leven, geloven in een Nederland dat enigszins maakbaar is en dat ons land door hun toedoen misschien een heel klein beetje beter kan worden.

Alleen al daarom buig ik voor ze, met diep respect.

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden