José Rozenbroek:
José Rozenbroek: "Het ware charme-offensief zat op het einde"Beeld Tamar Ottink

José Rozenbroek: "Het ware charme-offensief zat op het einde"

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt. “Matthijs was charmant en bewonderend zoals alleen Matthijs dat kan zijn.”

Ze waren allebei zenuwachtig, dat was zonneklaar. Máxima klonk een beetje ademloos, Matthijs had zijn schouders tot aan zijn oren opengetrokken toen hij quasi nonchalant met haar door de ontvangsthal en de gangen van Paleis Huis ten Bosch liep, naar haar met exotische palmen behangen werkkamer. Die schouders zouden het komende uur niet meer zakken, hoe warm en enthousiast Máxima ook acteerde.

Er werden cadeautjes uitgewisseld, op verzoek van de interviewer las de jarige een gedicht van de Chileense dichter Pablo Neruda voor, foto’s werden bekeken en bewonderd, het woordje ‘schalks’ uitgelegd, een indrukwekkende lijst met werkzaamheden en functies doorgenomen, en oprechte tranen welden op toen het over het zusje Inés ging die zich drie jaar geleden van het leven beroofde.

Tenenkrommend

Matthijs was charmant en bewonderend zoals alleen Matthijs dat kan zijn. Máxima was sprankelend en beeldschoon in haar gouden blouse. Ze pakte ons ‘met suiker en boter’ in, zoals AD-columniste Angela de Jong later bij OP1 zou zeggen, hoewel haar Nederlands tenenkrommend was en bij tijd en wijle onverstaanbaar. Onbegrijpelijk als je bedenkt dat deze vrouw toch al 23 jaar in dit landje aan de Noordzee rondloopt en een oer-Hollandse functie vervult, namelijk die van Koningin der Nederlanden.

Gaandeweg het interview begrepen de 3 miljoen kijkers op de bank thuis waarom die schouders van Matthijs maar niet wilden zakken. De olifant in de kamer moest worden benoemd, de beker leeggedronken van de dalende populariteitscijfers van de koninklijke familie. Máxima begon zelf over Griekenland, dat de familie had gekeken naar wat nog ‘wél’ had gemogen, maar dat het inderdaad niet erg solidair was geweest en dat ze ‘door een inschattingsfout waren gegaan’. Kortom: al met al best een beetje dom.

Zakgeld

En zo zeilden Matthijs & Máxima samen behoedzaam langs meer ongemakkelijke kliffen. De peperdure speedboot van WA werd even aangestipt; die moesten we haar man gewoon maar gunnen, ‘want hij wilde hem zo graag’. Matthijs mompelde nog iets over het zakgeld van Amalia – ruim 1,6 miljoen per jaar als ze in december 18 wordt – maar had niet de moed om door te vragen. Ik had nog half en half verwacht en gehoopt dat Máxima zou aankondigen dat voorlopig afgezien zou worden van deze meer dan royale toelage: dan waren de populariteitscijfers waarschijnlijk meteen door het plafond geschoten.

Het ware charme-offensief zat op het einde, in de oprechte liefdesverklaring van Máxima voor Willem-Alexander, die ze haar anker noemt, de man die haar scherp houdt, die haar vasthoudt en die haar tot een enorme steun is. Dat is misschien wel haar grootste kwaliteit in de ogen van haar onderdanen: ze houdt oprecht van die rossige, plompe, onhandige man die wij onze koning noemen en die pas ging bloeien met haar aan zijn zijde.

Hij mag dan haar baken zijn, zíj is zijn redding geweest.

Tekst: José Rozenbroek. Beeld: Tamar Ottink.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden