José Rozenbroek Beeld José Rozenbroek
José RozenbroekBeeld José Rozenbroek

Column

José Rozenbroek: “Viva was de seksuele vraagbaak voor mijn generatie, lang voordat de YouTube-influencers opkwamen”

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Viva houdt op te bestaan, zo werd gisteren bekend gemaakt. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die daar hun schouders over ophalen, zo van: ach ja, het is maar een tijdschrift, en als niemand het meer wil lezen, tja, dan zit er niks anders op. Die mensen hebben natuurlijk gelijk, zo werkt de markt en producten die de tand des tijds niet kunnen doorstaan, wacht maar één droevig lot. Maar persoonlijk heb ik best een beetje verdriet over deze toch nog plotse dood na een vitaal, brutaal, bruisend leven dat bijna vijftig jaar mocht duren.

Reddingsboei

Voor mij staat Viva voor mijn puberteit en het startpunt van mijn werkende leven. In het verre Twente waar ik opgroeide, was dit weekblad mijn anker, mijn inspiratiebron, mijn reddingsboei, zoals Libelle dat was voor mijn moeder. In die dagen was er nog geen internet, dus ook geen Twitter, geen Instagram, geen YouTube. Alleen tijdschriften, kranten, radio en tv brachten de grote wijde wereld in onze huiskamers.

Al onze wijsheden haalde ik uit Viva, het frivole, lichtzinnige, feministische zusje van Opzij. Als Viva me vertelde dat oranje hotpants en klompen van Jan Jansen hot waren, dan zeurde ik net zo lang mijn moeder de oren van de kop tot ik voor mijn verjaardag zo’n kort broekje en zulke kleppers kreeg. Later namen mijn vriendin en ik regelmatig de trein naar Amsterdam, waar Viva ons de weg wees. Op het Waterlooplein en bij Lady Day in de Hartenstraat kochten we tweedehands jarenveertig-jurken en dito schorten – toentertijd hipper dan hip. Die combineerden we dan met geitenwollen sokken en Zweedse klompen waarmee we vervolgens de blits maakten in ons dorp.

Heen-en-weer-gepomp

En zoals nu op YouTube influencers hordes pubers seksuele voorlichting geven en geruststellend antwoorden op de meest gênante vragen, zo was de Help!-rubriek in Viva de seksuele vraagbaak voor mijn generatie. We lazen met een zucht van verlichting dat het niet abnormaal was als je binnenste schaamlippen groter waren de buitenste, dat een piemel een beetje scheef kon staan, dat vrouwen doorgaans niet klaarkomen door enkel heen-en-weer-gepomp, en dat je serieuze soa’s (die heetten toen nog gewoon geslachtsziekten) kon krijgen als je vriendje weigerde een condoom te gebruiken. Aan wie anders hadden we veilig en anoniem die vragen kunnen stellen?

Zolang ze leefde, maakt Viva alles bespreekbaar. In de jaren tachtig, toen ik bij het magazine mijn eerste schreden op het journalistieke pad zette, deden we onderzoek naar ongewenste intimiteiten op het werk, want ook toen werden vrouwen in hun billen geknepen. Naar aanleiding van dat artikel werden zelfs Kamervragen gesteld. En dan heb je nog AnyBody, de meeste bekende en geliefde tijdschriftenrubriek aller tijden, waarin vrouwen vertellen over hun haat-liefderelatie met hun onvolmaakte lijf. Al dertig jaar lang zien we in Viva lichamen zoals lichamen zijn bedoeld; ongefilterd en zonder photohop, met putjes en vetrolletjes, met kleine borsten of hangtieten, met Hollandse heupen en zompige billen.

Kortom, Viva was vijftig jaar een niet te onderschatten fenomeen. En zoals bij alles wat voorbijgaat en dat van waarde is geweest, nemen we afscheid met een cocktail van droefheid, dankbaarheid, weemoed en rouw.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden