null Beeld

José twijfelt of ze een goede moeder is: “Ben ik te kritisch? Te perfectionistisch?”

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt. Deze week vraagt ze zich af of ze wel een goede moeder is.

Online redactie Libelle

Woensdag keek ik naar Oogappels, de derde reeks alweer van die populaire tv-serie waarin alle denkbare puberperikelen voorbij denderen: telefoonverslaving, verliefdheid, sex, drugs, eetproblemen, vriendschap, eenzaamheid, ouders die niet naar je omkijken of juist veel te bemoeizuchtig zijn. Vooral die laatste soort is overvloedig aanwezig in de vier gezinnen waarvan we de verhaallijn volgen. Scenarioschrijver Roos Ouwehand heeft duidelijk kaas gegeten van de dynamiek tussen ouders en tieners, maar ze is vooral verrukkelijk losgegaan op twee irritante moeders: Merel en Fabie.

Argusogen

Fabie (gespeeld door Bracha van Doesburgh) is een gescheiden orthorectische foodblogger die de hele dag bezig is gezonde salades in elkaar te flansen. Vanachter haar kookeiland houdt ze met argusogen haar zoon en dochter in de gaten: eten ze geen junkfood, hebben ze de juiste vrienden, werken ze hard voor school? Wat een pech voor haar dat juist zij een dikke dochter heeft en een zoon die in alles is geïnteresseerd, behalve in zijn huiswerk.

Nog irritanter

Merel (ge-wel-dig gespeeld door Marlou Gorter) is zo mogelijk nog irritanter: een perfectionistische advocaat die zojuist haar tweede echtgenoot heeft verspeeld door haar bazige, totaal niet empathische natuur. Met haar twee dochters leeft ze op gespannen voet. Achter hun ogen smeult de weerzin en de haat tegen deze moeder die altijd vit en nooit tevreden is, en tegen wie ze niet in opstand durven te komen. De enige die niet bang voor haar is, is haar stiefzoon. Hij is degene die ziet dat achter dat harde pantser een bange, eenzame vrouw schuilt, slachtoffer van haar eigen opvoeding. Een vrouw die dondersgoed weet dat ze met haar gedrag iedereen tegen zich in het harnas jaagt en toch zichzelf niet kan veranderen.

Gelijkenissen

Ik ben soms bang dat ik op Merel lijk. Of op Fabie. Of op allebei. Dat ik ook zo’n perfectionistische, bemoeizuchtige bitch ben. Liefdevol, heus, maar ondanks al die overvloedige moederliefde ook zo falend. Omdat je je kind verstikt. Of omdat je op het moment surprême niet ziet dat je kind in de shit zit. Omdat je te druk bent met je eigen besognes, je lastige baas of nieuwe minnaar. Gelukkig zijn mijn dochters geen pubers meer, maar twintigers die ondanks hun onvolmaakte ouders en soms rommelige jeugd het heel goed doen in het leven. Ik hoef ze niet meer op te voeden, alleen nog desgewenst te coachen en onvoorwaardelijk lief te hebben.

Angst

Naast me op de bank lag jongste dochter, ook al zo’n fan van Oogappels. Halverwege durfde ik het haar te vragen, angst in mijn stem.

"Vind je dat ik op Merel lijk?"

Ze zweeg en staarde naar de tv waar Merel het nieuwe studentenhuis van dochter Lieke tot het bot toe afkraakte, geen fuck deed tijdens de verhuizing, maar wel iedereen in de weg liep en toen haar gevraagd werd broodjes te halen, krijste: ‘Ik moet ook altijd alles doen!’ We lachten. Een paar maanden geleden hadden we een soortgelijke scène meegemaakt toen de jongste verhuisde.

Toen zei ze langzaam: "Ik snap waar die angst vandaan komt. Maar nee, je lijkt niet echt op haar."

Haar hand kwam onder de plaid vandaag en werd troostend op mijn knie gelegd. Zuchtend ging ik een potje verse thee zetten. Dat is namelijk iets wat ik wél goed kan.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Tekst: José Rozenbroek. Beeld: Tamar Ottink

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden