Jurgen met Mikki Beeld Marissa de Swart
Jurgen met MikkiBeeld Marissa de Swart

Jurgen (43) is Nederlands eerste bewust alleenstaande vader: “Ik heb nu alles wat ik wil”

Hij had een grote kinderwens, maar geen partner. Jurgen (43) wist niet of het ouderschap er voor hem in zat, tot een vriendin haar hulp aanbood.

Dit is mijn leven


“Terwijl ik Esthers hand stevig vasthoud, puft ze zich door de bevalling heen. ‘Het hoofdje is zichtbaar’, roept de verloskundige. Ik loop naar het voeteneinde van het bed en zie daar voor het eerst de krullen van mijn dochter. Het is mooi, vreemd, bijna alienachtig om mijn kind voor het eerst te zien. Na jaren opboksen tegen instanties, is mijn grote droom eindelijk uitgekomen. En terwijl mijn dochter haar longen opent en het op een krijsen zet, komt ook bij mij alles los. Ik huil alle frustratie, angst en onzekerheid van de afgelopen drie jaar eruit en kijk snikkend toe hoe mijn kindje op de borst van haar draagmoeder wordt gelegd. Daar is ze, mijn Mikki.

Kinderwens

Vader worden van vier kinderen: dat was altijd mijn droom. Weinig homomannen deelden die kinderwens met me, waardoor mijn relaties vaak toch stuk liepen. Toen ik tegen de veertig liep, begon ik me zorgen te maken. Zou mijn kinderwens ooit nog uitkomen? En toen kwam Esther op mijn pad. Of eigenlijk, wéér op mijn pad. We zagen elkaar op een reünie van de dansschool, waar ik haar twintig jaar eerder dansles gaf. Esther, die acht jaar jonger is dan ik, bleek inmiddels een driejarige dochter te hebben, gescheiden te zijn en de grote wens te hebben om nogmaals zwanger te worden. Niet voor zichzelf, maar voor iemand anders.

Het moest zo zijn

Na de reünie bleef het sudderen in mijn hoofd. Zou Esther een kindje voor mij kunnen dragen? Het klinkt misschien gek, maar door allerlei ‘toevallige voorvallen’ door de jaren heen, had ik sterk het gevoel dat het lot ons steeds naar elkaar toe dreef. Als kind zat ik bijvoorbeeld dagelijks naast een oude man in de bus, met wie ik een mooie band opbouwde. Mijn surrogaat-opa, noemde ik hem. Jaren later bleek dat de opa van Esther te zijn. Ook een paar weken na de reünie gebeurde er weer iets vreemds. Ik droomde dat Esther zwanger van mij was. Toen ik ’s ochtends wakker werd, zag ik dat ze die nacht contact met me had gezocht op Instagram. Voor ons beiden voelde dat meant to be. We besloten de mogelijkheid te onderzoeken dat Esther de draagmoeder van mijn kindje zou worden. En na veel gesprekken wisten we: dit gaan we doen.

Ingewikkeld

Het traject dat we in moesten bleek behoorlijk ingewikkeld. Er was nog geen enkele man die alleenstaande vader was met een Nederlandse draagmoeder en me kon bijstaan. Ondertussen werd ik volledig binnenstebuiten gekeerd door de Kinderbescherming en andere instanties. Was ik mentaal stabiel? Was ik gelovig? Waarom wilde ik vader worden? Hoe was mijn eigen opvoeding geweest? Hoe zou ik het kind gaan opvoeden?

Het voelde vreemd om te moeten bewijzen dat ik mijn biologische kind mócht krijgen. Daarbij maakte het me onzeker. Ik was altijd bang iets verkeerds te zeggen. Zou ik worden afgeschreven als ze wisten over mijn eigen opvoeding met een alleenstaande moeder? Of als ik zou vertellen over mijn leven als steward, waarin ik drie keer per maand vlieg?

Insemineren

Wat was ik dan ook opgelucht toen we na twee jaar groen licht kregen en konden beginnen met zelfinseminatie. Het werd een bijzonder ritueel dat we een paar keer per maand uitvoerden. Esther lag in haar bed, met een koptelefoon op, zodat ik beneden ongestoord mijn gang kon gaan en een potje met sperma kon vullen. Dit bracht ik dan naar Esther, waarna zij het zelf inbracht.

Al ken je elkaar al honderd jaar, zoiets blijft ongemakkelijk. Na een maand of drie begon het eindelijk te wennen, maar toen bleek het niet meer nodig te zijn: het was raak.

Esther tijdens haar zwangerschap Beeld Privé eigendom
Esther tijdens haar zwangerschapBeeld Privé eigendom

Op en top vader

Vanaf dat moment voelde ik me al op en top vader. Dat kwam vooral door Esther. Ze is een sterke vrouw met een eigen wil en stond erop dat we de zwangerschap behandelden alsof het de mijne was. ‘Het is tenslotte jouw kindje’, zei ze dan. Hoe gek het ook was om beslissingen te nemen over Esthers leefstijl, ik vond het fijn. Hoewel ik zelf niet zwanger was, kon ik er zo toch voor zorgen dat het mijn kindje aan niets ontbrak. Ik kocht wandelschoenen voor Esther, zodat ze veel kon bewegen en kwam meerdere keren per week met boodschappen langs om gezonde maaltijden klaar te maken. Zo zorgde ik ervoor dat mijn kleine goed kon groeien.

Krulletjes

Op 28 oktober 2019 kwam Mikki ter wereld. Wat was ze mooi! Haar lichte huid en donkere krulletjes herkende ik van mijn eigen kinderfoto’s. Dit was echt míjn dochter. Het voelde onwerkelijk. Even onwerkelijk was het om thuis te komen met een kindje. Jarenlang droomde ik van dit moment en ineens was ze er! Mijn moeder zou de eerste weken bij me slapen om me te helpen met de opvoeding. Maar eenmaal thuis werd ik overspoeld door zo’n groots vadergevoel. Ik wilde álles zelf doen. ‘Dat is veel te zwaar in je eentje’, zei mijn omgeving. Maar ik voelde zo veel liefde voor Mikki. En liefde is nooit zwaar.

Jurgen met Mikkie Beeld Privé eigendom
Jurgen met MikkieBeeld Privé eigendom

Gezin

Mikki is inmiddels bijna twee jaar en ik merk dat we nu pas echt in het gezinsleven komen. Dat komt ook omdat sinds mei pas zwart op wit stond dat Mikki 100% mijn kind is. Toen kon ik pas écht opgelucht ademhalen.

Esther zie ik nog vaak, zo’n twee keer per maand. We zijn betrokken in elkaars leven, maar vormen geen gezin samen. Mijn gezin, dat zijn Mikki en ik met z’n tweetjes. Dat gezin van vier waar ik vroeger van droomde, zal er nooit meer komen. Mijn droom is veranderd. Of eigenlijk vervuld. Want dankzij Esther heb ik Mikki en dat is alles wat ik wil.”

De reactie van draagmoeder Esther (35):

“Nog eens zwanger worden was een diepgewortelde droom van me. Mijn eerste zwangerschap was geweldig. Ik vond het zó bijzonder dat mijn lijf een kindje kon maken. Dat moest ik nog eens meemaken. Alleen was mijn eigen kinderwens vervuld. Ik had al een prachtige dochter en hoefde niets meer dan dat.

Ik was al een tijdje op zoek naar iemand om een kindje voor te dragen, toen Jurgen en ik elkaar tegenkwamen. Het heeft zo moeten zijn. Achteraf had ik met niemand anders dit draagmoederavontuur willen aangaan. Jurgen was betrokken bij de zwangerschap en kwam met de liefste ideeën: een fotoshoot, een zwangerschapsmassage. Door dat soort dingen genoot ik extra van de zwangerschap.

Voor mijn dochter is het nooit gek geweest dat mama wel zwanger was, maar er geen kindje in huis zou komen. Dat kwam door gesprekken die ik met haar voerde en het feit dat ik aan het begin van de zwangerschap een kinderboek voor haar maakte: De logeerbuik. Daaruit leerde ze dat mama’s buik een kindje maakt voor Jurgen. Ze ziet Mikki dan ook niet als een halfzusje, maar weet ze wel dat ze uit dezelfde buik komen. Naarmate ze ouder wordt, is het aan haar hoe ze de band met Mikki invult. Nu zien ze elkaar eens in de maand, en ze zijn gek op elkaar.

Zelf ben ik ook gek op Mikki. Toch zie ik haar niet als mijn dochter. Als Mikki andere wensen heeft over onze band als ze ouder is, staat mijn deur altijd voor haar open. Voor nu zie ik mezelf als die coole tante die er altijd voor haar is.

Mensen vinden het soms moeilijk om te geloven, maar ja, zo kan ik het oprecht zien. Ik ervaar het echt zo dat ik Jurgens kindje droeg, niet het mijne. Om haar na de bevalling aan Jurgen mee te geven, voelde dan ook goed. Ik heb hem de dochter gegeven waarvan hij zijn leven lang droomde, hij mij de zwangerschap waarnaar ik verlangde.

Op dit moment sta ik andere wensouders en draagmoeders bij in hun traject. Dat doe ik via de organisatie Zwanger voor een ander. Zelf heb ik veel aan hun steun en tips gehad tijdens mijn voortraject en zwangerschap. En ik moet toegeven: stiekem begint het alweer een beetje te kriebelen bij mij. Maar misschien laat ik het wel hierbij. De zwangerschap met Jurgen was fantastisch en ik denk niet dat die te overtreffen is.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden