Juul Beeld Libelle
JuulBeeld Libelle

Juul: “De Arthur met wie ik ooit ben getrouwd, bestaat niet meer”

Juul is getrouwd met Arthur, een Fransman. Ze is gescheiden van Theo, en haar zoon Jan (21) woont op kamers.

Els RozenbroekLibelle

Els Rozenbroek schreef jarenlang ‘Het dagboek van Juul’ voor Libelle, dat deels gebaseerd was op haar eigen leven. Op 30 augustus 2022 is Els overleden aan de gevolgen van kanker.

Alsof het heel gewoon is

Het enige moment dat ik dat weekend niet huil, is als Arthur me belt uit Parijs om te jubelen over Beatrice, zijn spiksplinternieuwe kleindochter. Alsof er niets is gebeurd en het heel gewoon is dat hij in zijn eentje bij zijn dochter en haar man op kraambezoek is. Hij vertelt hoe mooi en lief de baby is en hoe stralend Sophie in haar bed ligt. Een beetje moe van de bevalling, maar zo blij als een jonge moeder maar kan zijn. “De baby ligt naast haar”, zegt Arthur. “En Alexandre en zij bewonderen elk plekje van haar kleine lijfje.” Ik hoor hoe ontroerd hij is en vind het verschrikkelijk dat ik niet bij hem ben. Voor het eerst je kleinkind zien, dat lijkt me onvergetelijk.

Miljoenen tranen

Ik huil terwijl ik achter de computer zit, op de fiets naar de supermarkt en voor de televisie terwijl ik een draak van een film zie. Ik huil als de journaallezer het laatste crisisnieuws meldt en Agnes Kant furieus reageert op een voorstel van het kabinet. Ik huil als de immer opgewekte mijnheer van Tel-Sell mij WalkFitPlatinum inlegzolen probeert te verkopen, die ervoor zullen zorgen dat ik voortaan zonder pijn kan staan en lopen. Ik huil terwijl ik De verbouwing, het nieuwe boek van Saskia Noort lees, dat gaat over de treurige laatste maanden van een huwelijk en ik huil terwijl ik door Libelle blader. Huilend val ik in slaap en huilend sta ik de volgende ochtend op. En net als ik huilend onder de douche sta en mijn lijf furieus boen met een scrubhandschoen, hoor ik Arthur thuiskomen en stop ik prompt met huilen. Zomaar, alsof er een geheimzinnig hendeltje in mijn hersens zit dat ervoor zorgt dat de tranenvloed stopt. Ik droog me af, draai een handdoek om mijn pasgewassen haar, trek mijn ochtendjas aan en smeer mijn gezicht in met een dure nachtcrème die belooft mijn vochthuishouding perfect in balans te houden en rimpels te laten verdwijnen. Dat heb ik hard nodig, zie ik als ik in de spiegel kijk. Mijn gezicht is opgezwollen, mijn oogwit rood, mijn neus paars.

Dit houdt niet op

Arthur klimt de trap op en ziet me in de badkamer voor de spiegel staan. Ik draai me om en kijk hem aan. Ik wil dit niet langer, schiet door me heen. Ik wil een man met wie ik kan lachen en praten. Die me door de kamer danst als er een gezond kleinkind wordt geboren. Me troost als ik verdrietig ben en geen moment van mijn zijde wijkt als ik kanker krijg of halfdood in het ziekenhuis lig. Met deze vreemde heb ik niets. De Arthur met wie ik ooit ben getrouwd, bestaat niet meer. Misschien heeft hij nooit bestaan, misschien ben ik verliefd geworden op mijn eigen droombeeld. Wie het weet, mag het zeggen, maar dit leven houd ik geen seconde langer vol.

Mag ik bij je logeren?

Ik pak mijn iPhone en draai het nummer van mijn vriendin Marleen. Ze neemt meteen op, alsof ze mijn telefoontje verwacht. “Ik wil hier weg”, zeg ik. Mijn stem trilt. “Mag ik alsjeblieft een tijdje bij je logeren?” Marleen reageert zoals alleen goede vriendinnen dat doen in zulke situaties. Ze vraagt niets en doet alsof het heel normaal is, zo’n telefoontje op een late zondagmiddag. “Natuurlijk lieverd. Ik ga meteen de logeerkamer in orde maken. Zal ik Derk vragen of hij je komt ophalen? Het lijkt me niet verstandig als je zelf rijdt.”

De naam Juul is gefingeerd.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden