Juul Beeld Libelle
JuulBeeld Libelle

Juul: “Ik bekijk het reclamespotje af en toe op internet, zo leuk vind ik het”

Juul is met haar echtgenoot Aaron en hond Willem net naar Amsterdam verhuisd. Haar zoon Jan woont op zichzelf.

Els RozenbroekLibelle

Els Rozenbroek schreef jarenlang ‘Het dagboek van Juul’ voor Libelle, dat deels gebaseerd was op haar eigen leven. Els is op 30 augustus 2022 overleden aan de gevolgen van kanker.

O nee, geen Lingo

Aaron en ik eten voor de tv. Dat doen we elke avond. Behalve als er bezoek is, dan zitten we als nette mensen aan tafel. Eerst kijken we naar het Journaal en EenVandaag. Daarna naar sport. En dan schakelen we heel snel over naar Nederland twee omdat we allebei verschrikkelijk zenuwachtig worden van Lingo. Als we per ongeluk de begintune horen, weten we niet hoe snel we de afstandsbediening moeten pakken. Voor ons geen vijfletterwoorden, maar Man bijt hond, een van de leukste programma’s van Nederland. Als het is afgelopen, schakelen we over naar De wereld draait door. Maar niet als Recht in de regio op de andere zender is, want dat vinden we nóg leuker. Heerlijk, al die problemen. Wat te denken van Misty, bijvoorbeeld? Het ­hondenkind van de familie Hopman dat is overleden na een operatie? Is het een schandaal dat de dierenarts alsnog een rekening heeft gestuurd of vindt Mr. Visser dat geheel terecht? En wat te denken van mijnheer Van Overveld die zijn auto fout parkeerde bij Schiphol, doodleuk twee weken naar Turkije vertrok en bij terugkomst twéé parkeerboetes op zijn voorruit vond? De goede man stottert ervan, zo verontwaardigd is hij.

Hallo, moet dat nou?

Eten voor de tv heeft ook zijn nadelen. En dat is de reclame. Niet dat ik tegen reclame ben, helemaal niet, maar van sommige spotjes kan ik zeer chagrijnig worden. Zo vind ik het weerzinwekkend om met een close-up van een toiletpot geconfronteerd te worden als ik net een stuk worst in mijn mond stop. Hallo, moet dat nou? Moet dat nou per se tijdens etenstijd worden uitgezonden? Een andere reclame die niet bevorderlijk is voor mijn humeur, is die van een supermarkt. Daarin zie je een moeder die voortdurend misgrijpt omdat man en kinderen (die liefkozend apenkoppen worden genoemd) te beroerd zijn om de lege toiletrol te vervangen en het grappig vinden lege pakken melk in de koelkast te zetten. Als moeder thuiskomt met een gigantische hoeveelheid boodschappen, is er niemand die haar helpt met de tassen. Papa maakt flauwe grapjes, de kinderen hangen lusteloos rond en niemand die opspringt als mama ook nog over een bananenschil uitglijdt. “Jongens!”, roept de moeder geïrriteerd, maar dat vind ik een veel te lauwe reactie. Ik zou zelf een tweeliterpak melk en een tros bananen op de hoofden van man en kinderen kapotslaan en daarna voorgoed het huis verlaten. Ik bedoel maar: zijn ze helemaal gek geworden? Dit zijn geen apenkoppen, dit zijn etters.

Een proper manneke

Gelukkig zijn er ook reclamespotjes waar ik helemaal blij van word. Zo krijg ik nooit genoeg van Mr. Proper. Begeleid door een sentimenteel muziekje wordt de levensloop van het propere manneke geschetst. Eerst zien we hem als baby opgewekt een houten trapje boenen. Hij zit op zijn knietjes en draagt een hagelwit luierpakje. Heel schattig. Daarna zien we hem de ramen van zijn jongenskamertje zemen en verliefd kijken naar een emmer en dweil in een etalage. Uiteindelijk trekt hij de wijde wereld in om ’m schoner te maken. Kijk, dat is nog eens een commercial naar mijn hart. Ik bekijk het spotje af en toe op internet, zo leuk vind ik het. Het heet La vraie histoire de Mr Propre. Zoek het maar eens op. Stukken leuker dan een toiletpot of een moeder die zich laat tiranniseren.

De naam Juul is gefingeerd.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden