Juul Beeld Libelle
JuulBeeld Libelle

Juul: “We drinken een mojito en razen door onze levens”

Juul woont in Amsterdam met echtgenoot Aaron, hond Willem en pup Davka. Haar zoon Jan woont op zichzelf.

Els RozenbroekLibelle

Els Rozenbroek schreef jarenlang ‘Het dagboek van Juul’ voor Libelle, dat deels gebaseerd was op haar eigen leven. Els is op 30 augustus 2022 overleden aan de gevolgen van kanker.

Altijd al een rare

Ik ben op een feestje waar allemaal collega’s van vroeger zijn. “Het lijkt wel een reünie”, zeg ik vrolijk tegen een voormalige chef. Ze fronst haar wenkbrauwen. “Gelukkig niet”, zegt ze. “Want dan was ik niet gekomen. Dit is veel leuker.” Voor ik haar kan vragen naar het verschil tussen een feestje met dertig ex-collega’s en een reünie met dertig ex-collega’s is ze alweer doorgelopen. Ha, niks veranderd, denk ik. Ze was altijd al een rare. Leuk, maar vreemd. Ik kijk vergenoegd om me heen. Heerlijk om al die mensen terug te zien. Daar staat Pim, die zo te zien een complete facelift heeft gehad. Hij was altijd al een ijdele aap met zijn geföhnde haren. En als dat niet Eefje is, met wie ik twintig jaar geleden een bureaublok deelde en zo verschrikkelijk kon lachen. Nadat ze kind drie had gekregen, nam ze ontslag om fulltime huismoeder te worden. En nu staat ze te stralen bij de cocktailbar. Ik sla mijn armen om haar heen. “Mens, je bent ook niets veranderd”, roepen we tegen elkaar. Wat natuurlijk helemaal niet waar is, want we zijn vele rimpels verder. Geeft niks, dat gebeurt vanzelf als je maar lang genoeg leeft.

Een zwart gewaad

Wat niet is veranderd, is ons talent voor flauwe grappen. Binnen drie minuten slaan we weer voorover van het lachen. We drinken een mojito en razen door onze levens. Zij is nog steeds bij dezelfde man, haar kinderen wonen op kamers en ze werkt tegenwoordig in een vluchtelingencentrum. Daar wil ik natuurlijk alles over weten, maar daar is Loes. Die zat ook aan ons blok. Loes was niet zo van het lachen, meer van het ijverige doorwerken en serieuze kijken. Als Eef en ik al te vrolijk waren, wierp ze ons vertoornde blikken toe. Haar gezwoeg heeft zijn vruchten afgeworpen, want nu runt ze haar eigen uitgeverij. Ze draagt een zwart gewaad van een Belgische ontwerpster en een donkere, hoornen bril. Ik merk dat Loes me nog steeds intimideert. Raar is dat toch, sommige dingen veranderen nooit. Eef geeft me een knipoog. Ik pak mijn drankje en maak dat ik wegkom.

Bijna-doodervaring

Twee uur later is het feestje afgelopen en bied ik Tineke een lift aan. Ze heeft haar auto bij het Novotel gezet, zodat ze niet door het enge Amsterdam hoeft te rijden. Er hangt een diepe mist over de stad. Overal fietsers zonder licht, krappe grachtjes, drukke kruispunten. “Juul, je hebt toch niet gedronken hè?” vraagt Tineke. Een beetje laat, want we rijden al. “Nee hoor schat, twee uur geleden een mojito. Dat moet kunnen.” Tineke klampt zich angstig vast aan het dashboardkastje. “Ik vind dat je net zo slecht rijdt als mijn Jean”, klaagt ze. “Bij hem ben ik ook zo bang.” De TomTom wijst de weg, maar Tineke weet het beter. “Je moet hier niet rechtdoor, maar rechtsaf. Gek is dat, mijn navigatiemevrouw zegt het ook altijd verkeerd.” Ik krijg de slappe lach. “Juul, kijk uit!”, gilt Tineke. “Volgens mij ben je dronken.” Maar dan zijn we er. De volgende dag krijg ik een mailtje. Het was een heel genoeglijke bijna-doodervaring, schrijft ze. Maar de volgende keer neem ik een taxi.

De naam Juul is gefingeerd.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden