Juul Beeld Libelle
JuulBeeld Libelle

Juul: “We slaan zo aan het kletsen, dat ik gedachteloos richting zuiden rijd”

Juul is net gescheiden van Arthur, een Fransman. Ze is moeder van Jan, die op kamers woont.

Els RozenbroekLibelle

Els Rozenbroek schreef jarenlang ‘Het dagboek van Juul’ voor Libelle, dat deels gebaseerd was op haar eigen leven. Els is overleden op 30 augustus 2022 aan de gevolgen van kanker.

Twee vrouwen en een kaart

Stop twee vrouwen zonder enig richtingsgevoel in een auto en het gaat gegarandeerd mis. “Ik heb geen TomTom nodig”, zegt Jet als we in de auto stappen. “Ik heb de route op de kaart uitgestippeld.” Ik kruip achter het stuur, Mike nestelt zich op de achterbank, Jet gaat naast me zitten en vouwt een grote kaart uit. Ik vind alles best. Zonder navigatiesysteem komen we er ook wel. Ik leg de TomTom in het dashboardkastje en start de motor. “Daar gaan we. Ik rijd naar Calais en jij neemt in Engeland het stuur over, oké?”

Een uur later gaat het al mis. We slaan zo aan het kletsen, dat ik gedachteloos richting zuiden rijd. In vol vertrouwen dat Jet de route in de gaten houdt. Ze heeft me net een dropje gegeven, als ik een blauw bord zie waarop Zaltbommel en Tiel staan aangegeven. “Klopt dit?”, vraag ik voorzichtig aan mijn vriendin, die dromerig voor zich uit staart. Jet schrikt op. “Zaltbommel? Tiel? Nijmegen? Juul, we rijden helemaal verkeerd!”

Trein gemist

En zo komt het dat we twee uur te laat in Calais arriveren. Onze trein is allang weg, maar dat geeft niks. De mijnheer bij wie we ons moeten melden met Mike, zegt dat we gewoon de eerstvolgende autotrein naar Folkestone kunnen nemen. Hij checkt het chipnummer, bestudeert het hondenpaspoort alsof hij vreest dat Mike in de Kanaaltunnel een terroristische aanslag zal plegen, en geeft ons een hondenvignet dat we op de voorruit moeten plakken. We hebben toestemming de hond Groot-Brittannië in te voeren. Prettig, maar ook een beetje teleurstellend. Want dit betekent dat ik over een paar dagen echt afscheid moet nemen van de hond waaraan ik zo gehecht ben geraakt.

Ons kan niks gebeuren

In de trein mag Mike op de voorbank zitten, terwijl Jet foto’s neemt van Hond & Juul in Enge Spoorwegtunnel. De reis onder Het Kanaal tussen Frankrijk en Engeland duurt iets meer dan een half uur. Ik probeer niet te denken aan wat er allemaal kan gebeuren. Brand. Elektriciteit die uitvalt. Hoe zat het ook alweer met de treinen die in december vast kwamen te zitten? Jet weet het precies: “Toen het zo koud was, hebben tweeduizend mensen de hele nacht vastgezeten in een bloedhete tunnel. De trein kon niet verder omdat-ie het temperatuurverschil tussen de kou buiten en de hitte binnen niet aankon. Er was geen eten en drinken, en de passagiers werden pas na vijftien uur bevrijd.” Ik kijk haar achterdochtig aan. “Hoe weet jij dat zo precies? Heb jij je op onze reis voorbereid door allerlei Eurostar-rampen in je hoofd te stampen?” Ze lacht en opent haar weekendtas. Ik zie een paar flessen water, een thermoskan en broodjes. “Ons kan niks gebeuren”, zegt Jet. Ze schroeft de dop van de thermoskan. “Koffie, Juul?”

Eenmaal in Engeland rijdt Jet de auto de trein uit. Vanaf nu moet er aan de linkerkant van de weg gereden worden. Ze overhandigt me een kaart van Engeland, maar ik pak de TomTom en toets het adres van mijn broer in Londen in. Het apparaatje piept en berekent de route. “Zolang jij denkt dat Nijmegen op de route naar Noord-Frankrijk ligt, heb ik geen enkel vertrouwen in je”, zeg ik streng. We krijgen de slappe lach. De navigatie vertelt ons dat we de eerste negentig kilometer geen afslag hoeven te nemen. En daar legt Jet zich gehoorzaam bij neer.

De naam Juul is gefingeerd.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden