Openaar Beeld GettyImages
OpenaarBeeld GettyImages

Karin (56) was stiekem alcoholist: “Ik liep niet rond als de dronken dorpsgek, ik kon prima functioneren”

Karin van Bremen (56) was alcoholist. Ruim twintig jaar dronk ze teveel. “Alcohol was een uitstekende manier om de pijn te verdoven. Als ik dronk, deed het allemaal wat minder zeer.”

Levensverhaal

“Als ik terugkijk, kan ik bijna niet geloven dat ik het was: die moeder van twee kinderen die ’s morgens om een uur of tien al aan haar eerste wijntje zat, die zo ver weg was van haar gevoel. Zo ongelukkig. En verslaafd aan alcohol. Ik heb een jaar of twintig gedronken, waarvan de laatste tien echt veel. Het is een heel ander leven dan ik nu heb. Ik heb geen alcohol meer nodig om mijn wanhoop te verdoven. Dat gevoel ken ik überhaupt niet meer. Ik heb al vier jaar geen druppel meer gedronken.

Overleven

Mijn leven is altijd moeilijk geweest. Ik wil er verder liever niets over kwijt, maar mijn jeugd was alles behalve rozengeur en maneschijn. Toen ik op mijn zestiende verliefd werd op Jan, was hij mijn excuus om uit huis te gaan. Hij was een stuk ouder, getrouwd en eigenlijk een vrij foute man, maar dat zag ik niet. Hij was mijn reddingsboei, mijn kans op een beter leven.

We woonden een half jaar samen, toen hij werd opgepakt en een gevangenisstraf van drieëneenhalf jaar kreeg. Ik was nog jong, maar moest overleven. Alwéér, net zoals toen ik nog thuis woonde. Ik had verschillende baantjes om mezelf te onderhouden, ging van kamer naar kamer en treinde elke twee weken naar mijn lief in de gevangenis. Ik was dolgelukkig toen hij vrij kwam, maar mijn geluk was van korte duur. Hij mishandelde me en dwong me drugs te gebruiken. Ik wilde weg, maar kon het niet.

Compleet gezin

Hij had ook lieve momenten, daar hield ik me aan vast. En trouwens, waar moest ik naartoe? Mijn moeder had me duidelijk laten weten dat ik niet terug hoefde te komen. Ik wilde er niet weer zo alleen voor staan als toen Jan in de gevangenis zat. We kregen twee kinderen, die ik een compleet gezin gunde. Met een moeder én een vader. Ik wilde sterk zijn, me niet laten kennen. Zeker niet naar de buitenwereld. Ondertussen voelde ik me ontzettend alleen. De buren moeten hebben gehoord dat hij me in elkaar sloeg, maar niemand bood hulp aan. En ik durfde er niet om te vragen.

Dromen over een beter leven

Toen Jan opnieuw de cel in moest, wéér voor lange tijd, was dat mijn kans om te ontsnappen en een leven samen met mijn kinderen op te bouwen. Dat ik in het ziekenhuis terechtkwam met een aneurysma, hielp daarbij op een bijzondere manier. Tijdens de operatie droomde ik dat ik de handen van mijn kinderen vast had, maar ik wist niet waar ik naartoe moest. Ik had een sleutel bij me, maar waar was mijn huis? Het was een gevaarlijke operatie en toen ik wakker werd, voelde dat als een nieuwe kans. Het was klaar. Mijn kinderen verdienden een beter leven. En ik ook.

Toen begon het drinken

Al snel kwam ik Theo tegen, een ontzettend lieve man die goed voor mij en de kinderen zorgde. Eind goed, al goed, zou je zeggen, maar gek genoeg begon toen het drinken. Ik had jarenlang in de overlevingsstand gestaan. Eigenlijk mijn hele leven al. Nu dat niet meer hoefde, kwam er van alles bij me los; verdriet en veel pijn. Het was te groot, te veel. Ik voelde me slecht, maar dat onder ogen zien, was te moeilijk. Ik kon er niet over kon praten. Ook niet met mijn man. Alcohol was een uitstekende manier om er niet aan te denken en de pijn te verdoven. Als ik dronk, deed het allemaal wat minder zeer.

Dronken dorpsgek

Ik had een geheim leven als alcoholist. Mijn wijnvoorraad verstopte ik, net als de lege flessen. Ik fietste de hele stad door naar glasbakken, zodat het niet opviel dat ik zo vaak lege flessen weggooide. Ik koos steeds een andere supermarkt of slijter, zodat ik geen lastige vragen of blikken kreeg. Mijn man had niets in de gaten. Ik liep ook niet rond als de dronken dorpsgek, ik kon prima functioneren. Júist met alcohol op. Althans, dat maakte ik mezelf wijs. Ik wist natuurlijk ook wel dat het niet goed was.

De knop móest om

‘Morgen stop ik.’ Hoe vaak ik dat wel niet tegen mezelf heb gezegd. Maar elke volgende ochtend ging ik voor de bijl. Tot mijn dochter en kleindochter bij ons kwamen eten en ik een black out kreeg. We zaten aan tafel en opeens was ik helemaal weg. Ik kwam weer bij, hoorde mijn dochter praten en vroeg wat ze bedoelde. Toen ze geïrriteerd zei dat ze dat net allemaal had zitten vertellen, schrok ik. Ik was een heel stuk kwijt. Ik zag dat mijn bord leeg was, maar kon me niet herinneren dat ik had gegeten. Mijn man en dochter hadden niets in de gaten, maar ik schrok me rot. Ik wist dondersgoed dat het door de alcohol kwam. Mijn kleindochter was erbij. Ik paste vaak op. Wat als ik het weer kreeg en haar iets overkwam? De knop móest om.

Herstel

Het gesprek met de huisarts was moeilijk, maar ik dwong mezelf te zeggen dat ik teveel dronk. Fysiek was ik er slecht aan toe, mijn lever had flink te lijden gehad. Daarna ging het balletje snel rollen. Een week later zat ik al in een afkickkliniek in de detox. Na een week of twee kon ik naar de vrouwenkliniek om aan mezelf te werken. Daarna ben ik bij zelfhulpgroepen gegaan van Intact, volgde cursussen en kreeg coaching. Dit was allemaal belangrijk voor mijn herstel. In mijn eentje was het me nooit gelukt.

Pijnlijk

Mijn dochter wilde er niet over praten, nog steeds niet. Dat vind ik heel jammer, maar ik respecteer het. Het is aan haar, ik kan haar niet dwingen. Met mijn zoon kon dat wel. Ik had het gevoel dat ik had gefaald als moeder. Ik heb mijn kinderen niet kunnen beschermen tegen de moeilijke start met hun biologische vader en dan ging ik ook nog eens aan de drank. Het was fijn om hier met mijn zoon over te praten, ons verdriet te delen. Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht.

Uiteindelijk zorgde mijn proces voor steeds meer afstand met mijn man. Dat was pijnlijk. Hij had zo goed voor me gezorgd en nu raakten we elkaar kwijt. Hij reageerde heel begripvol op mijn bekentenis dat ik alcoholist was, maar door mijn persoonlijke groei veranderde ik. Ik ontdekte wat ik belangrijk vond en wie ik nou eigenlijk was. Ik had mijn hele leven in dienst gesteld van anderen en nu ik mezelf terugvond, raakten mijn man en ik elkaar kwijt. Heel verdrietig. Na zeventien jaar huwelijk zijn we gescheiden.

Mensen vinden je saai

Alcoholist blijf je altijd. Laatst werd me op een feestje een glas wijn in de hand geduwd, ik schrok ervan. Het is raar hoe sociaal gewenst het is om te drinken. Het is moeilijker om te weigeren, dan het achterover te tikken. Mensen vinden je saai. Zó gek eigenlijk. Het lijntje is dun. Ik vertrouw mezelf niet met alcohol. Ik ben er nu vier jaar vanaf, ik ben bang dat ik weer voor de bijl ga als ik een slok neem.

Deel de ervaring

Het mooie is dat mijn verslaving me uiteindelijk ook in contact bracht met Marco. Ik leerde hem kennen via een cursus die hij gaf. Hij is ook verslaafd geweest en begrijpt me als geen ander. Nog nooit heb ik me zo vertrouwd bij iemand gevoeld. We hebben een heel fijn leven samen. Hij stimuleert me om iets te doen met mijn ervaring en dat voelt echt goed. Binnenkort heb ik mijn eerste bijeenkomst met vrouwen die hulp nodig hebben, soms ook bij hun verslaving. Aan wie niets te zien is, maar die van binnen steeds verder stuk gaan. Hun eenzaamheid, de wanhoop, ik ken het maar al te goed.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden