null Beeld

Karin kreeg de verkeerde diagnose: “Ik kreeg te horen dat ik naar een psycholoog moest”

Karin van Bokhoven (42) had jarenlang vervelende klachten, maar volgens de artsen was ze kerngezond. In 2014 ging het toch helemaal mis. En was het kantje boord.

“Er is iets heel erg mis met mij, zei ik tegen de internist die me onderzocht. Al een paar jaar had ik pijn op de borst en tussen mijn schouderbladen. Bovendien voelde ik me niet lekker en was ik doodmoe. Niets ernstigs, dacht de huisarts maar hij stuurde me toch door. De internist onderzocht mijn maag, slokdarm, longen en bloed. Mijn hart sloeg hij over.

'Ga maar naar een psycholoog'

Zelf dacht ik ook niet aan mijn hart, eerder aan een tumor. Zoals ik ook altijd bang was voor een herseninfarct, waar mijn moeder vanwege haar verhoogde cholesterol door werd getroffen op haar 36e. Dat had ik de internist verteld, maar daar ging hij niet op in. ‘U bent kerngezond’, zei hij, ‘u kunt beter met iemand gaan praten over uw angsten.’ Maar ik dacht: u mist iets en straks ben ik dood. Ik voelde me onbegrepen en in de steek gelaten. Toen ik een paar maanden later ook uitstralingspijn naar mijn linkerarm en keel kreeg, vond de cardioloog me veel te jong voor hartklachten. Hij maakte een hartfilmpje en prikte bloed, maar er kwam niets uit. Ook van hem kreeg ik te horen dat ik naar een psycholoog moest. Ik was radeloos: hoe kon ik me zo ziek voelen als ik niets mankeerde? Sommige mensen om me heen gingen ook twijfelen: zit het dan toch tussen haar oren?”

“Ik dacht: jij mist iets en straks ben ik dood”

Tijdbom

“Achteraf bleek mijn hart wel degelijk een tikkende tijdbom. Datzelfde jaar fietste ik na een kerstdiner naar huis. Onderweg ging het helemaal mis. Het voelde alsof er een olifant op mijn borst stond, ik werd misselijk en zweette enorm. Ik dacht dat ik doodging en belde mijn vriend. Hij regelde meteen een ambulance. ‘Niet schrikken’, zei de ambulancebroeder die een hartfilmpje maakte, ‘u hebt een hartinfarct.’ Ik was juist opgelucht: nu gaan ze het oplossen en dan kan ik door met mijn leven. Mijn rechter kransslagader zat helemaal dicht en de linker voor ruim 90%. Het was echt kantje boord. Hoe had de cardioloog dat kunnen missen? Er werden vier stents geplaatst. Tijdens die ingreep viel mijn bloeddruk even weg, heel gevaarlijk. Het was of het licht uitging. ‘Nee, nee, hier blijven!’ zei de arts terwijl hij aan mijn benen sjorde. Een vreselijke ervaring. De dag erna in het ziekenhuis voelde ik me toch weer rustig. Ik had dus hetzelfde als mijn moeder. Bij haar waren de aders in de hersenen dichtgeslibd, bij mij bij mijn hart. Met medicijnen en hartrevalidatie zou het allemaal goed komen.”

“Als ik eerder serieus was genomen, was het heel anders gelopen”

Allesbepalend

“De maanden erna kreeg ik helaas wéér mijn oude klachten. Een second opinion in het Amsterdamse AMC bracht slecht nieuws: ook mijn kleine vaatjes zijn vernauwd – dat komt bij vrouwen vaker voor – en mijn kransslagaders komen soms in een spasme terecht. Dat voelt alsof ik weer een hartinfarct heb en daarna lig ik weer weken op bed. Bij vlagen ben ik dan depressief en boos. Gelukkig kruipt mijn hondje Swiffer bij me als ik me niet lekker voel of verdrietig ben. Hij superslim en maakt me altijd aan het lachen. Mijn wereldje is klein geworden, mijn hartkwaal bepaalt alles. Doordat ik veel te laat de juiste diagnose kreeg, is er veel schade aan mijn hart. Ik was altijd heel actief, nu trekt mijn lijf dat niet meer. Werken kan ik niet, ik heb een uitkering. En ziek zijn is duur. Als je gevloerd op bed ligt, ga je niet naar de goedkope supermarkt verderop, maar naar de dure op de hoek. Het had allemaal niet zo hoeven lopen als ik eerder serieus was genomen, dat maakt me zó kwaad. De symptomen bij vrouwen zijn anders en daar moet meer aandacht voor komen.”

“Hoe had de cardioloog die verstopte kransslagaders kunnen missen?”

Meer energie

“Voor veel artsen heb ik geen goed woord over. Tijdens een onderzoek hoorde ik een cardioloog tegen collega’s zeggen: ‘Dat lijkt wel een hart van zeventig jaar’. Terwijl ik erbij lag, heel naar. Behalve mijn huisarts heeft niemand excuses aangeboden voor het feit dat ze mijn klachten niet goed hebben beoordeeld."

Fijnstof

"Binnenkort ga ik verhuizen. Het fijnstof van de hoogovens waar ik vlak bij woon, is slecht voor je bloedvaten, blijkt uit onderzoek. Ik kreeg op medische gronden urgentie voor een woning in Gelderland. Hopelijk heb ik dan meer energie om te wandelen met Swiffer en om een avondje met vriendinnen af te spreken. Oud worden zal ik niet, dat weet ik zeker. Tot die tijd wil ik zo veel mogelijk genieten.”

Interview: Annemarie van Dijk.Fotografie: Ester Gebuis

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden