null Beeld

Karins dagboek: “Als ik het niet voor mezelf doe, dan wel voor haar”

Karin is onderweg naar de notaris waar de hele familie te horen zal krijgen hoe het testament eruit ziet. Maar daar gaat al een hele geschiedenis aan vooraf. 

online redactie Libelle Daily

Ik rij langs de Hoogovens. Een grote vrachtwagen rijdt me tegemoet. Ik moet mijn ogen op de weg houden, anders vlieg ik uit de bocht - het Noordzeekanaal in dat wordt omgeven door hoge industriële torens die zwarte wolken uitwasemen. Wat een dood zou dat zijn.

Wist je dat mensen die in IJmuiden wonen sneller kanker krijgen dan mensen in de rest van de regio Kennemerland? Zoiets had ik ooit gehoord bij Zembla. Een verband tussen het staalbedrijf Corus en het hoge percentage kanker kon niet bewezen worden. Maar nu ik die wolken zie, kan dat haast geen nieuws zijn.

Waarom heb ik er nooit eerder bij stilgestaan? Het moment waarop hij dat huis kocht in IJmuiden. Om er een bed & breakfast van te maken. Alsof iemand daar zou willen logeren.

Behalve mijn vader, kende ik niemand die van industrie hield. Hij noemde het de skyline van IJmuiden. Het was geen skyline maar een slecht voorteken. Een omen, zoals dat in Amerikaanse horrorfilms zo mooi heet.

Wat doe ik hier? Waarom ga ik erheen? Ik kan nog omkeren. Ik heb er toch niet om gevraagd? Om die schertsvertoning die we zometeen zullen opvoeren, aan zo'n beukenhouten tafel met zo'n bak lauwe zwarte koffie erbij. Terwijl ik wéét wat Olga denkt, wat haar dochter tegen mama heeft gezegd.

‘Waar is dat geld gebleven, Heleen?’

Papa was zoals veel mannen: als hij een boete kreeg voor te hard rijden, vergat hij ‘m gewoon te betalen. Het wachten was op de eerste verhoging en de tweede en de derde. Duizenden euro's spoelde hij door de wc, met zijn lakse gedrag. Dus deed mijn moeder zijn belastingaangifte. Ze regelde zijn zorgverzekering. Betaalde zijn boetes.

In het begin vond niemand dat raar. Een verlaten man heeft hulp nodig. Maar na vijftien jaar, toen ze allebei weer geluk in de liefde hadden gevonden, werd het vreemd. "Waarom doe je dat nog voor hem?" vroeg ik. "Je hebt een drukke baan, zorgt al voor ons allemaal. Kan hij dat niet zelf?"

“Uiteindelijk komt het jullie ook ten goede,” zei ze dan.

"Laat Olga het doen," drong ik aan. Doet ze ook nog iets nuttigs.

Ze hoefde die open deur maar in te trappen, te zeggen dat ze "geeneens Nederlands sprak". Daarop had ik dan kunnen zeggen dat ze zichzelf anders heel wat vond en dat ze aan iedereen vertelde dat ze een universitaire opleiding had genoten. God, wat had ik daar een zin in. Het lag al op het puntje van mijn tong. Maar mama vertikte het. Ze wees naar de andere kant van de tafel en zei: "Kun je me die map ook even aangeven?"

'Waar is dat geld gebleven, Heleen?' De euvele moed om dat te vragen! Het huis dat ze samen met hem had gekocht, waar ze sámen voor hadden gewerkt, waarin ze sámen 5 kinderen hadden gekregen, had ze aan hem gegeven op voorwaarde dat de overwaarde ooit zou worden verdeeld over hun kinderen. En dan vraagt de dóchter van Olga – niet eens zijn eigen vlees en bloed – waar het geld is gebleven. Het kreng voegde er venijnig aan toe: “Jij bent toch zijn boekhouder?”

Waarschijnlijk ging het naar de kroeg. Of naar de hoeren. Omdat Olga dag in dag uit aan het mekkeren was. Over geld. Over liefde. Maar nooit over het gebrek eraan.

Mijn broers en zussen staan al op de parkeerplaats te wachten. Het kantoor ziet eruit als een donkergrijze container met kille glazen wanden. Het staat naast een industriële weg in Oud-IJmuiden die uitmondt in Seaport Marina. Het zou een locatie kunnen zijn in een thriller van Stephen King.

Ik parkeer mijn oude Mercedes. Kijk naar mijn familie. We zijn inderdaad groot geworden, maar toch zie ik ons allemaal nog precies zoals we vroeger waren. Mijn broer die uren op de wc bleef zitten omdat hij daar in alle rust zijn Donald Duck kon lezen, mijn oudste zus die haar eigen oorbellen maakte en mijn moeders jasjes en jurken verknipte...Naast me ligt Janna vredig te slapen. Ik druk mijn gordel los, stop het frontje van de radio in mijn tas. Als ik het niet voor mezelf doe, dan wel voor haar. Dit is een familieaangelegenheid.

Karin Karels (37) heeft een vriend en twee dochters: Janna van 2 en Louise van 5. Ze heeft haar vader pas begraven. Vandaag wordt het testament voorgelezen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden