null Beeld

Karins dagboek: “gelukkig is papa nooit bang geweest in het donker.”

Mijn moeder kijkt als een jonge Amy Winehouse in de lens. Ze is zwanger van de eerste. En pas getrouwd. "Kom maar op, wereld" lijkt ze te zeggen. "Ik lust je rauw." Ze weet dan nog niet dat dat andersom ook geldt. 

online redactie Libelle Daily

Dat was van vóór wij kwamen; 18 en 23 waren ze toen. Geen wonder dat mama hem iedere avond uit het café moest halen, waar hij vrouwen in tijgerpakjes complimenteerde met hun uiterlijk terwijl wij zaten te wachten tot we onze koude piepers eindelijk mochten opeten. Want eten, dat deed je sámen.

Tot die ene dag.

Ik herinner me ons vertrek in flarden. De kou van de achterbank die door mijn dunne pyjamabroek heentrok. De koffers die al achterin lagen. De knuffels die mee mochten – en de knuffels die thuisbleven omdat mijn oudste broer en zus anders zo alleen waren.

De deur van mama's rode Seat die met een blikkerig geluid dichtviel. Het starten van de motor. De ruitenwissers die monotoom heen en weer zwiepten. De radio die harder werd gezet door mijn moeder, zodat mijn zussen en ik haar niet konden horen. Het licht in de hal thuis, waar mijn oudste zus in haar nachtjapon stilletjes stond te kijken hoe wij ervandoor gingen terwijl ze mijn broer beschermend bij zich hield.

Buiten steekt de wind op. De boomtoppen zwaaien woest heen en weer. Hun schaduwen zijn angstaanjagend. Gelukkig is papa nooit bang geweest in het donker. En ligt hij bij zijn favoriete broer in het graf. Dus schenken wij schenken elkaar nog eens bij en luisteren naar zijn lievelingsmuziek. The green, green gras of home.

O, ironie.

Ik voel mijn ogen branden, begraaf mijn neus in de haren van Janna, mijn jongste dochter die op schoot zit te tekenen. 'Ketelen' noemt ze dat. Ze ruikt heerlijk, naar schone kleren en een zweem van verse melk. Dat is de lucht van onschuld.

De oudste zit voor de buis. "Niet zo dichtbij," zeg ik. Mijn stem slaat over."Daar krijg je vierkante ogen van," maakt mijn zus de zin af. Ze zegt het precies zoals mama dat vroeger deed. We lachen er samen om – hysterischer dan nodig is. Als het geluid verstomt, kijken we elkaar aan. We denken allebei hetzelfde: de geschiedenis herhaalt zich.

Hopelijk niet helemaal.

Karin Karels (37) heeft een vriend en twee dochters: Janna van 2 en Louise van 5. Ze heeft haar vader pas begraven en haalt herinneringen op met de rest van de familie.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden