interview

Karsu Dönmez: “Zangeres zijn is echt geen droombaan, het is keihard werken”

null Beeld
Kim Hopmans

“Sorry”, verontschuldigt Karsu Dönmez zich meteen aan het begin van het gesprek. “Ik kamp al weken met een keelontsteking, dus ik kan vanwege mijn stem helaas niet al te lang praten.” Na een maand kwakkelen heeft de veelzijdige Amsterdamse zangeres en tv-kok in overleg met haar arts voor de komende tijd alles afgezegd. “Ik neem mijn gezondheid heel serieus”, vertelt ze. “Dat deed ik altijd al, maar burn-outs komen wel erg vaak voor in Nederland. Ik block regelmatig tijd en rust in mijn agenda, want wat als ik straks omval tijdens het werk? Daar heeft niemand wat aan.”

Een wijze les, zeker nu het 31-jarige multitalent definitief doorbrak in Nederland na haar deelname aan Beste zangers in 2021. Hoe waren de reacties hierop?

“Alleen maar leuk en lief! Ik wilde aanvankelijk niet op Twitter kijken, ik was erop voorbereid dat iedereen een mening over me zou hebben, en dat die niet altijd leuk zou zijn. Veel mensen kenden me alleen als tv-kok van 24Kitchen, of zeiden: ‘Waar was je nou al die tijd?’ Grappig, omdat ik toch al een tijd meedraai in de muziekbusiness. Maar ik vond de reacties hartverwarmend. Geen idee hoe ik ermee was omgegaan als het andersom was geweest. Ik vrees dat mijn huid daar nog niet dik genoeg voor is, want ik ben gevoelig voor nare reacties.”

Je trad op je zeventiende al op in de Carnegie Hall in New York, won met je tweede album een Edison en in Turkije heb je een sterrenstatus. Je draait dus al een tijdje mee.

“Ik ben blij dat ik voor de Beste zangers al een muzikale carrière had. Daar heb ik ook keihard voor gewerkt, het kwam me niet aanwaaien. Mijn succes heb ik niet te danken aan mijn deelname aan een talentenjacht. Juist omdat ik overal hard voor moest werken, net als mijn ouders, weet ik wat ik heb op waarde te schatten. Thuis werd ik gesteund, maar ik ben nooit verwend. Vroeger had ik ook maar één Barbie, terwijl mijn vriendinnen er wel twintig hadden. Daardoor leerde ik op jonge leeftijd al te waarderen wat ik had.”

null Beeld

Droomde je vroeger al van een muzikale carrière?

“Mijn ouders stimuleerden creativiteit en sportiviteit, lieten me op mijn vijfde kennismaken met muziek. Op mijn zevende brachten ze mij samen met mijn grote liefde: de piano. Elke dag, vóór school, na school, zat ik thuis aan die witte piano. Daar lag mijn passie, al had ik toen nog niet het idee dat ik er ooit mijn werk van zou maken. Ook niet toen ik als tiener in het restaurant van mijn ouders in Amsterdam in de bediening werkte, waar ik geregeld voor onze gasten zong en speelde.”

Wanneer werd het een serieuze droom?

“Pas veel later. Ik vond het lange tijd onzin om zangeres te worden. Het is echt geen droombaan, zoals veel mensen denken. Al snel wist ik hoeveel onzekerheid het met zich meebrengt. Ik erger me weleens aan mensen die een muzikale carrière romantiseren. Het is keihard werken! Eigenlijk was ik vastbesloten om kinderpsychologe te worden. Tot die bewuste avond: ik was negentien en stond voor de zoveelste keer in Carnegie Hall. Tijdens het applaus dacht ik: weet je wat, ik ga het gewoon proberen. Studeren kan altijd nog. Achteraf vind ik het best apart dat ik al zo jong de ballen had om dit te doen.”

Hoe komt dat?

“Deels door mijn opvoeding en deels doordat ik de grootste cheerleader voor mezelf ben. Ik denk dat ik door veel zelfvertrouwen heel snel grote stappen kon maken, puur door me te focussen. Ik geloof in mezelf en heb geen tijd om te denken: kan ik dit wel? Ik ga voor mijn hoofddoel en laat me niet afleiden door randzaken. Op mijn negentiende wist ik al dat muziek een business is. Veel mensen kunnen leuk zingen, maar het aan de man brengen is een tweede. Daar knok ik keihard voor.”

null Beeld

Wat is de keerzijde van dit werk?

“Vooropgesteld: ik heb de meest fantastische baan die je je kunt bedenken. Dat moet ook wel, want er zijn genoeg programma’s over. Er is geen tv-programma waarin ze op zoek gaan naar de beste loodgieter van Nederland. Maar de bekendheid die erbij komt kijken, zeker in Turkije, heb ik onderschat. Daar word ik altijd herkend, ook als ik even niet lekker ben of druk met iets anders. Mensen denken me goed te kennen, dat vind ik soms moeilijk. Tegelijkertijd is het mooi, want ze associëren zichzelf met mijn muziek. Laatst waande ik me totaal anoniem met vriendinnen in een cafeetje in Turkije. Niks aan de hand, dacht ik. Tot ik vertrok en andere gasten ineens allemaal een selfie met me wilden. Het hoort erbij, maar het blijft toch een beetje gek.”

Wat is typisch Turks aan jou?

Mijn zus en ik zijn opgevoed met het beste van twee culturen: de Nederlandse zakelijkheid en de typisch Turkse gastvrijheid. Als ik bezoek krijg, sta ik altijd te rommelen in de keuken. Voor mij is het ondenkbaar om gasten niks aan te bieden. Ik houd van gezelligheid, samen lachen. Mijn vriendinnen zeggen weleens dat ze door mij allemaal samenkomen. Dat klopt wel, ik ben vaak degene die zegt: ‘Ik kook vanavond, jullie zijn allemaal welkom.’ Toen ik een tijdje op tournee was in Turkije, zagen zij elkaar ineens veel minder.”

Van wie heb je dat?

“Die eigenschap zit in mijn bloed. Van mijn beide ouders heb ik zelfvertrouwen meegekregen en geen podiumvrees.”

Waarin lijk je op je moeder?

“Zij was niet iemand die ’s ochtends urenlang voor de spiegel stond te tutten voordat ze de deur uit ging. Dat heb ik ook. Als mijn haar vandaag niet goed zit, jammer dan. Morgen is het vast weer beter. Veel jonge meiden hebben door social media tegenwoordig een heel verkeerd beeld van de werkelijkheid. Ik ben zo blij dat er in mijn jeugd nog geen social media was! Ik werd niet volgestopt met magazines en perfectie, maar met kennis, creativiteit en sport.”

null Beeld

En wat heb je van je vader?

“Van hem heb ik tactisch leren denken en anticiperen. Als ik vroeger in het restaurant werkte, hoorde ik mijn vader vaak vergaderen over cateringklussen. Die zakelijke lessen kreeg ik onbewust van hem mee.”

Heb je daarom een eigen platenmaatschappij?

“Ja, ik denk het wel. Ik weet zelf heel goed hoe ik het wil, dus ik vroeg me af wat een platenmaatschappij me zou kunnen bieden. Een producer kan ik zelf ook wel zoeken, en geld kan ik van mijn vader lenen. Natuurlijk maak ik weleens verkeerde keuzes, maar het cliché is waar: daar leer je alleen maar van. Inmiddels heb ik een geweldig team om me heen. Het is een geoliede machine waar ik trots op ben.”

Je doet het samen met je moeder, de manager, en je vader. Hoe bevalt die samenwerking?

“Top! Zij weten als geen ander wie ik ben, wat ik wil en hoe ik het wil. Vroeger konden ze me bijsturen. Nu ik ouder ben, volgen zij mij steeds meer. We zijn naar elkaar toegegroeid. Vroeger kwam ik nog weleens in verzet als ze zeiden dat ik aan vakantie toe was, nu begrijp ik beter waar en wanneer zij mij afremmen. Zij vertrouwen op mijn oordeel, en ik op dat van hen.”

null Beeld

Kun je een voorbeeld geven?

“Een van mijn moeders missies als manager was dat ik zou meedoen aan Beste zangers. Ik zag dat zelf niet zo. Ik kende het programma eerlijk gezegd niet eens. Maar ze had gelijk. Vervolgens kwam ze met het idee om een album uit te brengen van de nummers die ik zong bij Beste zangers. Vond ik ook al zo’n gek plan: dat doet toch niemand? ‘Nou, dan ben jij de eerste’, zei ze. Ook dat werd een hit. Dan zat ik cd’s te signeren en ondertussen hoorde ik mijn moeders stem: zie je nou wel? Haha! Op mijn eenendertigste kom ik erachter dat mijn moeder prima weet waar ze het over heeft en wat ze doet.”

En dat zijn dus geen toevalstreffers...

“Klopt, want het was ook mijn moeder die tijdens de pandemie contact opnam met 24Kitchen: mijn dochter kookt, heeft een foodcolumn bij &C Magazine en lijkt me heel geschikt voor jullie zender. Toen ze mijn kookfilmpjes op YouTube eenmaal onder de aandacht had gebracht bij 24Kitchen, nodigden ze me direct uit voor een gesprek. Inmiddels maak ik alweer het tweede seizoen van Karsu’s Turkse keuken, waarin we teruggaan naar de regio waar mijn familie vandaan komt: Hatay. De cuisine van daar is zelfs Unesco-beschermd. Ik ben van de kansenspreiding, dus als de muziek wegvalt, kan ik altijd nog lekker koken.”

Wat is het geheim van je succes?

“Eén ding wist ik zeker: als ik iets doe, wil ik er de beste in worden. Dus toen ik op mijn negentiende voor een muzikale carrière ging, wist ik dat ik niet zou eindigen als zangdocent. Met alle respect, hoor! Nee, dan wil ik de top bereiken ook. Dat motiveert me om zo hard te werken. Maar dat heb ik bij alles, dus ook bij het maken van chicken wings. Als ik ze zelf nog niet goed genoeg vind, deel ik het recept ook niet op tv.”

null Beeld

Ben je een perfectionist?

Zo klinkt het misschien, maar het échte perfectionisme heb ik toch een beetje losgelaten. Ik merkte op een gegeven moment dat ik mijn eigen muziek nooit terug luisterde, omdat ik dan altijd bezig was met wat ik anders had moeten doen. En dat heeft geen zin. Perfectie bestaat niet, zeker niet als het gaat om kunst, eten of de inrichting van je huis. Je smaak verandert, de trends veranderen, alles wat je leert, komt erbij. Dat betekent niet dat het per definitie beter is, hoor.”

Wat is je ambitie?

Op dit moment krijg ik allerlei mooie aanbiedingen: boekendeals, tv-formats, van alles. Ik ben heel gelukkig dat dit allemaal mijn kant op komt, maar het allerliefst zou ik mijn wereldtournee hervatten. New York was twee keer uitverkocht, toen kwam de pandemie. Nu kan ik alleen maar hopen dat het toch ooit doorgaat, dat is nu mijn belangrijkste focus.” ■

Over Karsu

Via Open podium en Kunstbende rolt Karsu Dönmez (1990) de muziekwereld in. Tijdens een optreden in het Amsterdamse hotel Krasnapolsky valt ze op bij de Amerikaanse ambassade en kan ze met een zomerbeurs naar de VS. Karsu’s stijl is een mix van pop, jazz, klassiek en Turkse muziek. Dankzij haar optreden in Beste zangers, Karsu’s Turkse keuken op 24Kitchen en haar foodcolums in &C Magazine kent heel Nederland haar. Karsu woont in Amsterdam.

Styling: Ora Bollegraaf. | Haar en make-up: Astrid Timmer. | M.m.v. H&M (velours jurk, flared broek, ringen), Zara (pumps, groene top, broche, velours bruine broek, oorbellen, velours pumps, ketting medallion), Shein (oorbellen), Bombay Sunset (oorbellen), Uterqüe (ring met XL steen), River Island (velours top met print), Asos (bordeauxrode jurk, laarzen). Overig privébezit

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden