Kathy Beeld Petronellanitta
KathyBeeld Petronellanitta

Kathy's (53) dochters emigreerden naar Chili voor de liefde: “Ik leef van ontmoeting naar ontmoeting”

Kathy de Bruijn (53) moest even slikken toen haar dochter Stefanie (30) naar Chili emigreerde voor de liefde. Een paar jaar later viel ook dochter Nathalie (28) voor een Chileen...

Grenzeloos verliefd

“Tot groep vijf was Stefanie zo verlegen dat we tips kregen om haar meer zelfvertrouwen te geven. Nou, dat is gelukt. Ze weet precies wat ze wil. Op haar achttiende, na het behalen van haar vwo-diploma, nam Stef een tussenjaar en vertrok als au pair naar Australië. Ze had het daar zo naar haar zin dat ik bang was dat ze er zou blijven.

Gelukkig kwam ze een jaar later terug naar Nederland en koos ze voor de studie hotelmanagement in Maastricht. Toen ze ging stage lopen in Santiago de Chile dacht ik nog: prima. Weinig kans dat ze daar verliefd wordt, want Chilenen zijn allemaal kleine mannetjes en Stefanie is één meter tachtig. Maar binnen twee weken leerde ze Guillermo kennen.

Toen mijn man en ik haar twee maanden later opzochten, dacht ik: oei, dit is serieus. Ik zag het gewoon. Voor we weer het vliegtuig in stapten, zei mijn man gekscherend tegen Guillermo: ‘See you at the wedding.’ Zo geschiedde. Stefanie heeft nog een half jaar in Hongkong en een half jaar in Amerika gewoond, maar ging toen weer naar Chili en kwam alleen nog naar Nederland om haar schooldiploma op te halen. Dat was even slikken.”

En dat is twee

“In 2017 beviel Stefanie in Chili van onze eerste kleinzoon. Onze jongste dochter Nathalie ging met mijn man en mij mee op kraamvisite. Omdat ze zich verveelde, sloeg ze aan het tinderen. Met haar blonde krullen viel ze enorm in de smaak, ze kreeg talloze matches. Een van haar dates was Gabriel. Hij nam met vochtige ogen afscheid van Nathalie toen we na drie weken terugvlogen naar Nederland. Nathalie was laconieker. ‘We zien het allemaal wel’, zei ze.

Maar kort na haar terugkomst uit Chili werd ze ontslagen en bleek ze Gabriel toch te missen. Ik heb toen zelf tegen haar gezegd: ‘Je hebt nu de tijd om te onderzoeken of het werkt tussen jullie. Ga erheen.’ Ze ging en kwam terug met de vraag: ‘Pap, kun je mijn spullen naar Chili verschepen? Ik ga daar een baan zoeken.’ Dat was opnieuw slikken, maar om één ding was ik blij: de meiden konden in Chili op elkaar terugvallen en mijn man en ik hoefden maar naar één land te reizen om ze allebei te zien. Helaas verhuisde Stefanie vanwege het werk van haar man niet lang daarna naar Mexico.

Mijn man en ik hebben gelukkig de financiële middelen om onze dochters jaarlijks te kunnen bezoeken in Mexico en Chili. Nathalie en Stefanie komen zelf ook elk jaar een keer naar Nederland. Ik leef van ontmoeting naar ontmoeting.”

Missen doet pijn

“Het blijft een gemis dat we niet alle verjaardagen kunnen bijwonen, maar het is vol te houden via beeldbellen. Behalve als er iets gebeurt. Op het moment dat bij mij borstkanker werd geconstateerd, toen mijn schoonmoeder overleed en de vader van Guillermo plotseling stierf, weet je weer hoe ver weg Chili en Mexico zijn.

Door de coronamaatregelen heb ik mijn twee kleinkinderen anderhalf jaar niet gezien. Dat was verschrikkelijk. De jongste was zeven maanden toen ik hem voor het laatst zag. In coronatijd werd hij één jaar, ging hij lopen en praten. Omdat totaal onduidelijk was wanneer ik mijn kinderen en kleinkinderen weer zou zien, heb ik het vorige zomer heel moeilijk gehad. Ik zat vaak lusteloos op de bank.

Eén voordeel van de lockdown was dat Stefanie met haar gezin vast kwam te zitten in Chili. Daar gingen in december tijdelijk de grenzen open voor ouders van daar woonachtige kinderen. Mijn man en ik hebben meteen een ticket gekocht en iedereen gezien. Dat was fantastisch. En vermoeiend, haha, de hele dag door was het: ‘Oma! Opa!’

Het missen doet soms pijn, maar je zet geen kinderen op de wereld om ze bij je te houden. Je wil als moeder dat je dochters zich ontplooien. Dat hebben Stefanie en Nathalie gedaan. Ze hebben hun leven op de rit en zijn gelukkig. Wat wil je nog meer? Ik ben trots op ze.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden