null Beeld

Kati: Stereotypen

kati

Stereotypen.
Hoe vaak overkomt het je niet? Je zit op een terrasje gezellig met je vriend/man/vriendin aan de koffie en kijkt mensen. Niks leukers dan dat toch? Dan komt er iemand voorbij met onverzorgd haar, baard van tig dagen, viezige kleren noem maar op. Je eerste gedachte is dan: een zwerver toch? Maar wat als dat nu verkeerd gedacht is? Wat als de man nu gewoon een baard van een paar dagen mooi vindt en die kleren zelf niet zo goed gewassen krijgt of dat hij net van zijn werk komt waardoor zijn kleren niet al te schoon meer zijn? Of er komt een hele dikke vrouw aan. Ze gaat zitten, past maar net op de stoel. Geroezemoes om haar heen want waarom moet zo’n dikke vrouw nou zo nodig op dat terras gaan zitten en ze past niet eens op de stoel! Waarom laat zo’n vrouw zich zo gaan, vraag je je af? Hoe is het mogelijk? De vrouw besteld drinken en heeft honger. Het loopt tenslotte al tegen het middaguur. Ze besteld wat te eten. Wat denk je dan? Natuurlijk! Ze eten het er ook aan, zie je wel?
De vrouw moet ook eten, natuurlijk. Maar niemand die weet waarom ze dik is, of dat ze al dat geroezemoes om zich heen al jarenlang moet aanhoren en wie weet wat ze er allemaal al aan heeft proberen te doen!?
Je staat op, en gaat met de bus mee. Daar staan een paar zogenaamde Gothics. O nee, denk je. Dat zijn helemaal geen fijne jongelui! Ze zijn in het zwart gekleed, hebben vreemde make-up op, hun haren vreemd. Het zal je kind maar wezen! Maar wat schertst je verbazing als deze jongelui je voor laten gaan, je de laatste zitplaats gunnen omdat ze zien dat je wat minder goed ter been bent misschien?
Het zijn vaak juist hele sociale mensen!

null Beeld

ZO kent iedereen wel bepaalde stereotypen en vooroordelen over bepaalde mensen, of volkeren. Fransen zijn allemaal chauvinistisch, Duitsers drinken allemaal bier, Belgen zijn allemaal dom, Blondjes ook, en Engelsen hebben een ‘stiff upper lip’. Dikke mensen hebben het er zelf naar gemaakt, moslimvrouwen ook, autisten zijn stug, teruggetrokken enzovoort, (maar daar kan ik als moeder van een kind met autisme maar beter niet over beginnen) en ga zo maar door.
Allemaal vooroordelen en stereotypen die we zelf kunnen veranderen, als we maar willen. En dát is het nu net, willen we dat?
Ik als dikkerd zijnde, kan zeggen dat ik vaak te horen krijg dat ‘je het helemaal niet ziet’ omdat ik me ernaar kleed. Nu is dat onzin natuurlijk zie je het wel. Maar de opmerkingen over dikke mensen storen me wel degelijk. Het is vreselijk moeilijk om wat er aan zit eraf te krijgen en de opmerkingen helpen niet, in tegendeel zou je vaak zeggen juist.
Hoeveel mensen die kritiek krijgen, opmerkingen, commentaar over wat en hoe ze zijn zullen hier tegen kunnen? Kritiek kan dodelijk zijn zelfs.
Mijn jongste zoon, die een autistische contactstoornis heeft, ‘hoort’ niks te voelen, te merken, maar ondertussen is het kind alleen, zonder vrienden, krijgt commentaar omdat hij anders is. En voelt hij het wel degelijk, het doet zeer, ook bij hem!
Ikzelf krijg commentaar op mijn dik zijn, omdat ik me druk maak over mijn zoon.
Ik laat het van me afglijden maar er zijn ook mensen die dat niet kunnen, die boos en verdrietig worden om zoveel kritiek en commentaar.
Zoveel mensen zoveel verschillen.
Laat iedereen in zijn waarde, live and let live, dan wordt het leven een stuk aangenamer…


Denk ik maar dat is mijn bescheiden mening.
Van dit filmpje kreeg ik gewoon de koude rillingen:
http://www.youtube.com/watch?v=5xDcyLJ-5Ac

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden