null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

PREMIUM

Katja (30): “Na mama’s dood bleek hij veel meer te kunnen dan wij dachten”

Iedereen heeft een verhaal. Groots en meeslepend of juist klein en ontroerend.

KatjaGetty Images

Katja (30): “Het standaardgrapje van mijn vader was altijd: ‘Je moeder is de hersens, ik ben de spieren.’ Het was niet echt een grapje, want mijn vader had er een hekel aan om ergens over na te denken. Dat had ik als kind al redelijk snel in de gaten. Als ik iets wilde weten, moest ik bij mijn moeder zijn. Met een lekke band of een plankje dat moest worden opgehangen kon ik bij mijn vader terecht. We lachten er weleens om, maar soms schaamden we ons er ook een beetje voor. Er was helemaal niets aan de hand met de hersens van onze vader, hij had alleen geen zin om ze te gebruiken.

Verdeling

In de loop der jaren werd het zijn gewoonte om ‘vraag dát maar aan je moeder’ te antwoorden op een verzoek. Ondertussen liep het bij ons thuis als een trein. Mijn moeder vond het fijn dat haar veel praktische dingen uit handen werden genomen en mijn vader was blij dat mijn moeder wist hoe de thermostaat werkte, waarom de boiler het opeens niet deed en wat de beste route was naar onze vakantiebestemming. Omdat ze zich nooit op elkaars terrein begaven, hadden ze nauwelijks ruzie. Dat deze verdeling alleen werkte zolang ze allebei nog leefden, daar stond niemand bij stil.

Tot mijn moeder vrij onverwacht overleed. We waren in shock, mijn broer was 23 en ik 21. We waren nog niet zo lang de deur uit, maar hoe moest het nu verder met onze vader? Een man die geen idee had van de techniek om zich heen, die doorlopend onze moeder nodig had als hij met zijn computer bezig was.

Toneelstukje

Maar toen ontdekten wij iets wonderlijks: onze vader bleek veel meer te kunnen dan wij ooit hadden vermoed. Hij regelde wat moest worden geregeld, hield de administratie keurig bij, wist inmiddels hoe de computer werkte…

Langzaam begon het mijn broer en mij te dagen dat onze ouders een rolverdeling hadden gehad die hen allebei beviel en die deels ook een soort toneelstukje was waar ze allebei plezier aan beleefden. Ja, papa is eenzaam en verdrietig nu mama er niet meer is, maar de man die geen zin had om ergens over na te denken is voorgoed verdwenen.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden