Waarom heb ik toen niets gezegd?

PREMIUMWaarom heb ik toen niets gezegd?

Kelly (30): “Op klaarlichte dag werd ik midden op straat aangerand”

Waarom heb ik toen niets gezegd?Beeld Libelle

Grensoverschrijdend gedrag is - helaas - van alle tijden en daarom iets waar we het over moeten blijven hebben. Als les voor daders, als steun voor slachtoffers. Omdat victim blaming écht moet stoppen. In de wekelijkse rubriek ‘Waarom heb ik toen niets gezegd?’ delen lezeressen grensoverschrijdende situaties waarin ze verstijfden. Deze week Kelly (30) die op klaarlichte dag op straat werd aangerand.

Eva BredaLibelle

“Als ik aan die zonnige middag denk, voel ik nog steeds een stressreactie in mijn hele lichaam. Ook al is het al een jaar geleden. Ik zie hem nog zo op me aflopen. Een doodgewone toerist in Amsterdam, een zwart petje, een rugtas op zijn rug. Heel onschuldig. Mijn intuïtie laat me nooit in de steek, maar nu kwam het niet eens in me op dat deze persoon iets kwaads in de zin had. Daarbij: het was klaarlichte dag en we stonden middenin een drukke winkelstraat. Je verwacht niet dat je op zo’n moment aangerand wordt. Maar toen die man steeds dichterbij kwam, was het al te laat.”

Botsing op straat

“Ik ben niet iemand die snel in onthullende kleding loopt. Maar ik was vrij en het was heerlijk weer, dus die ochtend pakte ik een vrolijke, doorschijnende blouse uit de kast en trok er een hemdje onder aan. Ik besloot even naar de Kinkerstraat in Amsterdam te gaan om even te neuzen in de leuke winkels daar.

Daar, tussen de McDonald’s en de Holland & Barret zocht ik een plek voor mijn fiets. Om me heen kijkend zag ik mensen op straat, fietshandhavers die controleerden of de fietsen juist geparkeerd waren en in de verte een man die me tegemoet liep. Ik schonk amper aandacht aan hem. Er was voldoende ruimte op de stoep om mij te passeren. Gelukkig maar, want de 1,5-meter regel gold nog volop. Maar terwijl ik mijn fiets neerzette, viel me op dat die man steeds meer aan mijn kant van het pad begon te lopen. En voor ik het wist, botste hij tegen me op.”

Hand over mijn lichaam

“Voor de buitenwereld zal het vast een onschuldige botsing tussen twee mensen zijn geweest. Maar ik verstarde. Wat niemand namelijk zag, is dat tijdens die botsing, de hand van die man tussen mijn benen verdween. Eerst voelde ik hoe zijn hand de binnenkant van mijn bovenbeen aanraakte, daarna hoe deze omhoog gleed over mijn schaamstreek. Zijn vingers kropen vanuit daar onder mijn shirt en knepen in mijn borst. In een paar seconden had hij alles aangeraakt waar je als vrouw nooit zomaar betast wil worden. En ik? Ik stond er doodstil bij. Duizend gedachtes, maar geen beweging en geen gevoel. Ik was niet eens bang. Ik was in shock.”

Bevroren en in shock

“Het duurde slechts enkele seconden tot de man zijn hand terugtrok en doorliep. Ik draaide me om, keek hem verdwaasd na. Volgens mij heb ik minutenlang zo gestaan. Even verderop zag ik de fietshandhaver. Er liepen mensen door de winkelstraat. Hadden zij niets gezien? Was dit echt gebeurd? Wat moest ik doen?

Maar ik deed niets. Nog altijd begrijp ik daar niets van. Ik had op zijn minst verwacht dat ik in zo’n situatie wel zou roepen, duwen of een knietje zou geven. Maar in plaats daarvan schakelde ik mijn gevoel uit, bevroor ik en verloor ik me in praktische gedachtes. ‘Ik heb mijn fiets in mijn hand, ik kan nu niets.’ ‘Waarom heb ik deze doorschijnende blouse dan ook aangedaan?’”

Aangerand

“Leeg liep ik nog door een paar winkels. Pas toen ik even later zat bij te komen in een koffietent, ging ik over in de actiemodus. Ik had goed gekeken hoe de man in kwestie eruit zag en belde mijn vriend. ‘Je moet meteen aangifte doen’, zei hij. Alsof de politie voor zoiets kleins komt opdraven, dacht ik nog. Maar door zijn bemoedigende woorden besloot ik het te proberen. ‘Natuurlijk kunnen wij je helpen’, zei de vrouw achter de balie van het politiebureau. ‘Wil je een glaasje water?’ Toen pas brak ik. Ik durfde eerder niet toe te geven dat ik echt was aangerand. Je denkt toch eerder aan een zoen of erger, niet alleen aan een aanraking. Maar de support van de politie en later mijn vriend, vriendinnen en familie lieten me inzien dat wat deze man deed, niet oké was en zeker niet mijn schuld.”

Camerabeelden

“De man in kwestie is niet meer gevonden, maar de zedenpolitie vond wel de camerabeelden van vlak na het incident. Ik zag mezelf daar staan, om me heen kijkend, in shock, alleen, kwetsbaar. Het was zo confronterend om te zien wat één wildvreemde man in een paar seconden bij me had aangericht. Zou hij weten wat zijn actie voor gevolgen voor me had? Dat ik maandenlang niet naar mijn favoriete winkelstraat heb gedurfd? Dat ik sinds die dag nooit meer een jurkje of rokje durfde te dragen als ik zonder mijn vriend was? Dat ik nooit meer alleen durfde te fietsen door het donker of met het openbaar vervoer durfde te gaan? Zou hij dat snappen?”

Niet mijn schuld

“Dankzij goede gesprekken met Centrum Seksueel Geweld ben ik langzaam over mijn angsten heen aan het stappen. Maar de impact die dit voorval op me zou hebben, had ik onderschat. Gelukkig heb ik veel steun gehad en was de inzet van de politie de erkenning die ik nodig had. Ook dit soort ‘kleine’ incidenten moeten serieus genomen worden. Ook voor zoiets kun je 112 bellen. Ik hoop dat meer vrouwen zich dat gaan realiseren. En dat we ons minder schuldig gaan voelen als ons zoiets overkomt. Die ene blouse hoef ik niet meer aan, het herinnert me aan deze nare dag. Maar ik weiger me anders te kleden vanwege deze man. Ik kan dragen wat ik wil, het was niet mijn schuld, weet ik nu.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden