PREMIUM

Kim (33) kreeg op haar dertigste baarmoederhals-kanker: “Ik ben er nog omdat ik dat uitstrijkje liet maken”

Kim (33) kreeg op haar dertigste baarmoederhalskanker: “Ik ben er nog omdat ik dat uitstrijkje liet maken” Beeld Getty Images
Kim (33) kreeg op haar dertigste baarmoederhalskanker: “Ik ben er nog omdat ik dat uitstrijkje liet maken”Beeld Getty Images

Ieder jaar krijgen zo’n 800 Nederlandse vrouwen baarmoederhalskanker. Uit de Kankeratlas, die deze week werd uitgebracht, bleek dat deze ziekte minder voorkomt bij vrouwen in het oosten van het land. Hoe dat kan? Zij laten zich hier beter op controleren. Kim (33) kreeg op haar dertigste de diagnose baarmoederhalskanker. “Ik ben er nog omdat ik dat uitstrijkje liet maken.”

Eva BredaGetty Images

“Er zijn nog steeds vrouwen die niet meedoen aan het bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker. Die de brief ontvangen en hem wegleggen. Iedereen denkt: kanker overkomt mij niet, ook ik. Nu was ik een gezonde vrouw van 30, maar gelukkig ook een brave burger. Daarom maakte ik toch een afspraak voor mijn uitstrijkje. Gewoon, uit routine, niet wetende dat ik niet veel later te horen zou krijgen dat ik kanker had.

We leren niets over kanker

‘Het lijkt wel alsof ik incontinent word’, grapte ik een paar maanden eerder nog tegen mijn toenmalige vriend. Ik ging niet naar de huisarts. Het kwam niet eens in me op dat het iets ergs kon zijn.

Gek, dat we nooit iets leren over kanker. Ik had op de middelbare school best eens willen horen wat HPV is, wat de symptomen van baarmoederhalskanker zijn en waarom uitstrijkjes belangrijk zijn. Toen ik zelf de diagnose kreeg, werd me duidelijk hoe weinig we hierover weten. ‘Je hebt pap4’, vertelde de huisarts me twee weken na mijn uitstrijkje. Ik wist niet eens of dat goed of slecht nieuws was. Zwevend van onderzoek naar onderzoek, werd me pas duidelijk waar ik in was beland. Ik had kanker en mijn baarmoeder moest eruit. Ik moest meerdere keren geopereerd worden, ik moest gecontroleerd worden op uitzaaiingen en ik moest leren leven zónder de vanzelfsprekendheid dat mijn lijf gezond is. Maar ik kan het wel navertellen.

Wat als-scenario's

De wat als-scenario’s buitelen sinds die dag door mijn hoofd. Wat als ik - net als vele andere vrouwen - níet dat uitstrijkje had gemaakt? Wat als ik de urgentie ervan niet zag? Me vasthield aan het ‘gezonde, jonge vrouw’-verhaal? Er is een kans dat ik de kanker dan pas had ontdekt in een veel later stadium. Dan had ik het misschien niet kunnen navertellen. Maar ook heb ik gedacht: wat als ik eerder naar de huisarts was gegaan? Was dit alles me dan bespaard gebleven?

Ik was er op tijd bij

Natuurlijk, ik was er op tijd bij. Dat zei iedereen ook na de operatie: ‘Wat fijn dat je er zo vroeg bij was. Nu kun je weer door met je leven.’ Maar kanker is geen pauzeknop, waarna het leven gewoon weer doorspeelt. De gevolgen van de kanker zijn alsnog groot geweest. Mijn baarmoeder is weg en ik zal nooit kinderen kunnen krijgen. Dat heb ik nooit gewild. Maar dat het voor me besloten werd, voelde als onrecht. Dat maakte me boos. Ik was sowieso boos op het leven. Het moest toch wel heel erg de pik op me hebben om me kanker te geven. Mijn relatie ging uit en toen ik weer ging daten moest ik aan iedere man uitleggen dat ik ze nooit kinderen zou kunnen geven. Zo kwam tijdens een ongedwongen date vaak al gauw mijn zware kankerverhaal ter sprake. Ook was ik het vertrouwen in mijn lijf helemaal kwijt. Zo lang dacht ik dat het gezond was, terwijl er in mijn baarmoederhals iets helemaal mis ging. Wie zei dat alles nu wél goed was? Dat alle kanker uit mijn lijf was? Dat die buikpijn écht alleen de nasleep van de operatie was en niet iets anders?

De artsen zeiden me dat je het als volgt kunt zien: je verzamelt in je leven van alles wat je in een kast zet. Als je kanker krijgt, valt er van alles uit die kast. Na je ziekte moet je dat allemaal weer opruimen, de boel herindelen. Met psychische hulp is dat me gelukt. Nog steeds kom ik in die kast wel eens laatjes tegen die vol troep zitten. Maar doorleven na een ziekte is een proces. Alles op z’n tijd.

Laat dat uitstrijkje maken!

Onder al dat verwerken en opruimen zit natuurlijk wel dankbaarheid. Want ja, ik ben er nog. Omdat ik dat uitstrijkje liet maken, omdat ik daardoor op tijd ontdekte dat ik kanker had. Daarom verbaast het me zo dat er nog altijd mensen zijn die niet deelnemen aan het bevolkingsonderzoek. Ze vinden het ongemakkelijk om een uitstrijkje te laten maken, voelen zich kwetsbaar. Bespreek dat met je arts, denk ik dan. Dan ben je er zoals ik op tijd bij. Of misschien kunnen onrustige cellen dan nog gesignaleerd worden vóórdat het zich ontwikkelt tot kanker. Dan kun je het nog voorkomen: de angst die ik voelde toen ik kanker bleek te hebben, het diepe ‘ik ga dood’-gevoel terwijl ik afwachtte of ik uitzaaiingen had, de operaties en de pijn erna, het wekenlange liggen en herstellen. Ik zou met liefde nog duizend uitstrijkjes maken als dit alles me bespaard was gebleven.”

Kim zet zich in voor Olijf, een stichting die erop gericht is meer kennis te verspreiden en bewustzijn te creëren over gynaecologische kanker. Olijf maakte onder andere deze video om te laten zen hoe weinig we weten van deze kankervorm. Herken jij de symptomen?

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden