PREMIUMKim (38) heeft vaginisme

Kim (38): “Ik wil heel graag kinderen, maar er gaat niet eens een tampon in”

“Ik wil heel graag kinderen, maar er gaat niet eens een tampon in” Beeld
“Ik wil heel graag kinderen, maar er gaat niet eens een tampon in”

Kim (38) kan nog geen tampon of vinger in haar vagina verdragen, met haar vriend blijft het daarom bij knuffelen. Hoe het met haar kinderwens moet, is nog onduidelijk.

Hanneke Mijnster

“Vermoedelijk is het begonnen in mijn jeugd. Als meisje van dertien ben ik verkracht door iemand die ik kende. Hij pakte me van achteren vast in mijn nek en dwong me tot seks. Ik zei niets, niet tegen hem, tegen niemand. Ik kon er niet eens de woorden voor vinden. Zolang ik niets zei, was er ook geen probleem en zakte het misschien wel weg, dacht ik. Een paar jaar later probeerde een jongen met wie ik aan het daten was iets soortgelijks. De ruwe hand in mijn nek bezorgde me direct een flashback naar een paar jaar daarvoor. Ik verstijfde en huilde, maar in plaats van me te troosten, keek hij me meewarig aan. Met die date werd het niets en lange tijd heb ik me niet met mannen beziggehouden. Ik had school, mijn werk, vriendinnen en ik vond het wel goed zo. Als een man eens naar me lachte dan glimlachte ik terug, maar aan flirten deed ik niet. Misschien omdat ik mannen niet meer vertrouwde, maar deels ook omdat ik gewoonweg geen positieve ervaringen had. Dus wat miste ik nou eigenlijk?

Stekende pijn

Uiteindelijk maakte ik toch een account aan op Badoo, een datingapp waarbij het niet meteen om seks draait, maar vooral om contact. Ik keek meer dan dat ik matchte, maar zo vond ik uiteindelijk wel mijn match. Ik heb hem niet meteen alles over mijn nare ervaringen verteld, daar was ik ook niet zo mee bezig. We deden leuke dingen, leerden elkaar kennen. Alles wat je bij een verliefd stelletje kunt bedenken eigenlijk. Behalve seks dus. We knuffelden, we zoenden en na een date of acht wilde hij wel verder. Ik ook, maar dat bleek niet zo eenvoudig. Mijn vriend is heel lief, maar mijn lichaam verstart steeds als hij een hand tussen mijn benen legt en toen hij probeerde bij me binnen te komen al helemaal. Een vreselijk stekende pijn, elke keer weer. Ik hoef er maar naar te wijzen of mijn vagina schiet op slot. Ik heb tampons geprobeerd, voorzichtig met mijn vinger gevoeld, maar het wil niet. Telkens weer pijn en dat wordt alleen maar erger, wat ik ook probeer. Penetratie zit er dus niet in, en de andere hand-en-spandiensten vind ik ook veel te spannend om er echt van te kunnen genieten.

null Beeld

Gezamenlijk probleem

Ondertussen baart het uitblijven van seks in onze relatie me wel zorgen. Natuurlijk zijn we ook naar de huisarts gegaan. Samen ja, want we zien dit als een gezamenlijk probleem. Waarom lukt penetratie bij ons niet? Of die aanraking of ook maar iets wat met opwinding te maken heeft? En nee, het heeft niets met onze liefde voor elkaar te maken of met hoe aantrekkelijk ik hem vind. Ik ben hartstikke gek op mijn vriend. Knuffelen en zoenen vind ik heerlijk, maar zijn hand hoeft maar richting mijn dijbeen te gaan en ik bevries. Gelukkig drukt hij nooit door, dat heeft namelijk echt geen zin. En heeft ook niets met liefde te maken, vind ik. We praten er vaak over, hij doet er alles aan om me te begrijpen, maar het is niet makkelijk. Het voelt naar om hem steeds af te houden. Voordat we naar de huisarts gingen, sprak ik er eigenlijk met niemand over. En mijn vriend ook niet. Hij is gelukkig niet zo’n type dat in de voetbalkantine stoer doet over seks en vrouwen, maar het is ook geen onderwerp dat je serieus aansnijdt boven een biertje.

Angstig

De huisarts vermoedde meteen vaginisme, omdat ik zo duidelijk aangaf dat ik een niet te verdragen pijn voel met alles wat ook maar tegen mijn vaginawand aan komt. Ik vond het niet moeilijk om aan te kaarten overigens, omdat ik telefonisch aan de assistente al rustig mijn verhaal had kunnen doen. Bovendien: zo’n huisarts ziet van alles natuurlijk. Ik hoefde niet meteen op de behandeltafel te gaan liggen. Na het aanhoren van mijn verhaal verwees hij me door naar een gynaecoloog. Hier moest ik wel met de billen bloot. Ze probeerde een apparaatje bij me in te brengen om vast te stellen of ik vaginisme heb en dat deed me zo veel pijn dat ik keihard moest huilen. Toen was het meteen duidelijk. Bij vaginisme zijn de bekkenbodemspieren zo strak gespannen, dat elke poging tot penetratie vreselijk pijnlijk of zelfs onmogelijk is. Ze besloot me niet verder te pijnigen en verwees me door naar een bekkenbodemfysiotherapeut. Ik kom daar nu al bijna vier jaar en de ene keer gaat het beter dan de andere keer. De therapeut adviseerde me pelottes te gebruiken, zachte staafjes in verschillende formaten om de spieren in mijn vagina te trainen. Niet om strakker te worden, maar juist om te ontspannen. Aanspannen en ontspannen. Maar door de coronastress en drie besmettingen de afgelopen twee jaar, was ik weer terug bij af. Ik was angstig - zoals veel mensen in het begin van de pandemie - en gefrunnik aan mijn lijf was wel het laatste wat ik nodig had. Door de lockdown kwamen mijn behandelingen stil te liggen en die stop heb ik uiteindelijk best lang doorgetrokken. Ik was wel even klaar met de stress en heb nog geen energie om weer actief met de pelottes te oefenen. Het is elke keer weer behoorlijk spannend. Helaas kan ik daardoor inmiddels weer bijna van voor af aan beginnen.

null Beeld

Jaloers

Het is inmiddels wel duidelijk dat ik het trauma van mijn eerste ervaringen met seks nog steeds niet heb verwerkt. Ik sta op de wachtlijst voor een psycholoog, want de oorzaak van mijn vaginisme is dus niet alleen lichamelijk. Toen we elkaar net kenden, legde mijn vriend ook weleens zijn hand in mijn nek, dan schreeuwde ik het uit. Zo angstig en verdrietig werd ik daarvan. Hij snapte het niet, maar stelde me wel gerust. Zo begonnen we te praten en vertelde ik beetje bij beetje over mijn nare ervaringen. Daarna probeerden we het elke week opnieuw, steeds een klein stukje. Eerst een hand op mijn schouder en dan steeds een stukje richting mijn nek. Want ik wil helemaal niet schrikken van mijn vriend en ik wil die angst niet. Dat gaat nu al beter, maar mijn vriend weet ook dat hij het niet moet doen als ik een slechte dag heb.
Het maakt me verdrietig. Mijn vaginisme, maar ook de angsten. Voor mezelf en voor mijn vriend. Soms ben ik jaloers op mensen die wel zorgeloos seks en penetratie kunnen hebben. Wij houden het nu bij knuffelen en zoenen en we kriebelen elkaars rug of haren. Heel fijn, want daarvan ontspan ik helemaal. Maar toch voelt het soms ook alsof ik tekortschiet. Iedereen heeft behoefte aan seks, en mijn partner ook. Dat zegt hij en dat begrijp ik. Tegelijkertijd gaat het met mij het beste als er geen enkele seksuele handeling in het spel is. Blijkbaar heb ik me daar helemaal voor afgesloten.

Hechte relatie

Als ik soms hoor van anderen hoe fijn seks is, dan mis ik het wel. Seks met mezelf heb en hoef ik niet, en ik geloof dat mijn vriend zichzelf weleens wat ontlading geeft onder de douche, maar ook daar bemoei ik me niet mee. Het is er bij ons gewoon niet. Het maakt me ook bang. Bang om hem te verliezen, bang dat ik niet genoeg ben. Geregeld heb ik geroepen dat hij gerust een relatie met een ander aan kon gaan, omdat seks met mij niet mogelijk is. Dat wil hij - gelukkig - niet omdat hij zo veel van mij houdt. Ook een open relatie of seks met een ander is niet aan de orde. Hij hoeft geen ander lijf tegen zich aan en ik ook niet. Mijn vriend accepteert dat seks gewoonweg niet lukt en dus zoeken we op andere manieren genegenheid bij elkaar. Ik denk dat onze relatie daarom juist heel hecht is. We praten er veel over en ik ben blij dat hij eerlijk is over zijn behoefte en oor heeft voor mijn gevoelens. Ja, ik ben hem dankbaar dat hij bij me blijft ondanks dat ik hem en ons niet alles kan geven waar behoefte aan is. We blijven proberen, want hopelijk lukt het ons uiteindelijk wel om seks te hebben met penetratie. Dat zou echt een cadeau zijn voor ons.

null Beeld

Kinderwens

Vaginisme is in sommige gevallen wel te genezen, maar daarvoor lijkt geduld toch het belangrijkste medicijn. En veiligheid. Gelukkig zit het met dat laatste wel goed. En qua geduld op zich ook, al voelen we wel enige druk omdat we graag kinderen willen. Hoe leuk als er twee mini’s van ons in huis zouden rondlopen. Maar bij elke hint op goed nieuws vraagt zijn familie meteen of ik zwanger ben en dat doet me pijn. Ik antwoord dan wel dat kinderen krijgen niet voor iedereen vanzelfsprekend is, want ik hang mijn vaginisme ook niet aan de grote klok. Dan verstomt het gesprek een beetje of wordt er nog een grap gemaakt. Mensen bedoelen het niet kwaad, maar het raakt me wel. Om ons heen schieten de gezinnetjes als paddenstoelen uit de grond, dus ik snap ook wel dat mensen het van ons verwachten. Het doet me verdriet dat we niet zwanger kunnen worden door mijn vaginisme. Mijn moeder en zus weten er wel van, mijn vader en broer mengen zich hier liever niet in. Ik heb vriendinnen met hetzelfde probleem, met hen praat ik er ook wel over en we delen tips.

Lotgenoten

De meeste herkenning vind ik misschien nog wel online. Ik zit in een Facebook-groep en een Messenger-chatgroep met lotgenoten, een wat zwaar woord misschien, maar wel een fijne plek. We delen leuke en bemoedigende momenten met elkaar, maar bieden ook troost wanneer iemand penetratie heeft geprobeerd en het toch niet lukte. Zo raadde een groepslid me eens aan om een kussen onder mijn heup te leggen voordat ik de pelottes probeerde in te brengen. Een gouden tip zo bleek, want dan lig ik inderdaad veel meer ontspannen. Een ander zei: ‘Maak die dingen eerst eens warm’, dat hielp ook een beetje. Het is gewoon fijn omdat we onderling zoveel begrip met elkaar delen. Alles komt aan bod daar, ook onze kinderwens.
Stel nou dat het binnen afzienbare tijd nog steeds niet lukt met penetratie, dan kies ik voor zelfinseminatie. Daar heb ik me ook al in verdiept. Dan moet er een heel dun rietje bij me naar binnen, dus daar oefen ik nu vooral voor. Spannend blijft het natuurlijk nog steeds. De gedachte dat zwanger worden niet zal lukken, durf ik nog niet echt toe te laten. Ondanks alles hoop ik toch op de goede afloop. En daarbij, ons leven is nu ook heel mooi. We maken reizen, hebben een hondje en we gaan sowieso trouwen. Ook zonder seks is er liefde genoeg.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden