White delicate lace bra on a wood  stool Beeld Getty Images
White delicate lace bra on a wood stoolBeeld Getty Images

PREMIUM

Kirsten (36): “Mijn ene borst vult mijn bh-cup amper terwijl de ander over de rand puilt”

Jarenlang was Kirsten (36) onzeker over haar ongelijke borsten. Met protheses en kleding probeerde zij het enorme cupverschil te verbloemen. Tot ze besloot dat het anders moest.

Eva BredaGetty Images

Kirsten: “Een topje met een laag decolleté droeg ik nooit. Het zou te erg opvallen: de ene borst die mijn cup amper vult en de andere borst die over de rand van mijn bh uitpuilt. Verhullende tops waren meer mijn ding. Of nou ja, mijn ding. Nooit heb ik me écht mooi, sexy of zelfverzekerd gevoeld in mijn lijf, wat ik ook droeg. Altijd lag de focus op mijn borsten: cup E links en cup G rechts.

Geen balconette-modellen

De eerste jaren, toen mijn borsten begonnen te groeien, was het cupverschil nog niet echt een probleem. Mijn moeder heeft ook ongelijke borsten en daar werd nooit raar over gedaan. Mijn oma heeft dan weer heel grote borsten. Dat ik al vroeg grote én ongelijke borsten had, was dus niet heel bijzonder. Mijn moeder nam me mee naar lingeriewinkels en kocht mijn eerste bh’s met me. Ze wist precies waar ik op moest letten om alles een beetje in het gareel te houden en het verschil te verbloemen. Hooggesloten bh’s, geen balconette-modellen, zodat de lege cup minder opviel en mijn grote borst stevig vastzat. En met brede schouderbandjes om alles goed omhoog te kunnen houden, ging het aardig. Natuurlijk was het vervelend dat ik met mijn cup alleen terechtkon bij de duurste winkels. Maar vooruit.

Verstoppen

Toen ik de 20 naderde, werd ik me steeds bewuster van mijn borsten. Ik ging het huis uit en moest ineens alleen op pad om bh’s te kopen zonder mijn moeders advies. Steeds vaker stond ik hulpeloos in het pashokje naar mijn spiegelbeeld te staren. Wat moest ik nou met die borsten?

Ook begon ik me te vergelijken met vriendinnen. Ze waren rank, slank en hadden kleine, gelijke borsten. Dat wilde ik ook wel. Zelf was ik inmiddels 1,84 meter, behoorlijk stevig en waren ook mijn borsten geen vergelijk met die van mijn vriendinnen. Ik werd me hyperbewust van mijn hele lijf. ‘Loop eens rechtop’, zei mijn moeder in die tijd vaak tegen me. Vaak liep ik gebogen, probeerde ik mezelf klein te maken. Ook als ik nu foto’s terugzie van die tijd, zie ik dat ik altijd ergens op de achtergrond stond. Ik verstopte mezelf.

Bh aan, licht uit

Dat werd nog erger toen ik ging daten. Al jaren verhulde ik mijn borsten met mijn kleding. Maar wat als die kleding op een gegeven moment uitgaat in het bijzijn van een ander? Daar was ik te onzeker voor. Als ik met iemand in bed belandde, hield ik mijn bh aan en ging het licht direct uit. Sexy pakjes uit lingeriewinkels waren al helemaal geen optie voor me. Daar zat vaak amper een beugel in en dus viel het verschil nog meer op. Mijn ene borst hing dan veel lager dan de andere. Het pakje kan dan nog zo sexy zijn, ik voelde me er nooit aantrekkelijk in.

Toen ik mijn man ontmoette was ik nog altijd onzeker. Al voelde ik me bij hem wel zodanig op mijn gemak dat ik hem durfde te vertellen over mijn ‘probleem’. Mijn ongelijke borsten en onzekerheid deden hem niets. Hij vond me mooi zoals ik was en meende dat écht. Natuurlijk deed het mij goed dat hij mij zo zag. Maar ik kon mezelf niet op diezelfde manier bekijken.

Oplossingen

Ik ben toen het internet gaan afspeuren naar oplossingen. Een borstverkleining? Misschien... Maar ook een enorm risico. Wat als de verkleinde borst er daarna alsnog heel anders uit zou zien? Veel ronder? Steviger? Was ik dan tevreden? Of zou ik dan beide borsten laten verkleinen? Dat kon ik dan weer niet vergoed krijgen vanuit de verzekering. Ik had namelijk geen fysieke klachten door mijn cupmaat. En duizenden euro’s neerleggen voor een risicovolle operatie waarvan ik niet eens wist of het me echt gelukkig zou maken? Nee, bedankt.

Een prothese dan? Dat leek me wel wat. Als jonge twintiger bestelde ik zo’n ding. Een huidkleurig, plastic plakding dat ik onder mijn linkerborst stopte om het geheel wat voller te laten lijken. Het effect was goed: mijn borsten leken zowaar een stuk gelijker. Maar in de praktijk was het een onding. Het werd plakkerig, zweterig en zat oncomfortabel. En wat als je je uitkleedt in de slaapkamer en dát ding komt tevoorschijn? Dat is ook niet zo’n succes.

Gezonder leven

Op die manier knoeide ik de afgelopen jaren wat aan in een poging van mijn borsten te gaan houden. Tot vorig jaar. Ik was 35, had inmiddels twee kinderen gekregen en was mijn leven lang geobsedeerd geweest door mijn lichaam. Een lichaam dat inmiddels 130 kilo woog. Ik was er gewoon klaar mee: ik wilde gezonder worden en eindelijk eens iets goeds voor mijn lijf doen. Ik zou gaan sporten en gezond gaan eten.

Vlak voordat corona uitbrak, begon ik daarmee. En ik hield het nog vol ook. Wekelijks maakte ik foto’s van mezelf om mijn vooruitgang te zien. Ik werd zichtbaar slanker, maar was op de foto’s nog altijd aangekleed. Hoe zou de verandering aan mijn lijf eruitzien als ik eens zonder kleding op de foto zou gaan? Aangezien ik de enige was die de foto’s zou zien, probeerde ik dat. En sinds dat moment ontstond langzamerhand een gevoel dat ik nooit had gekend: ik begon mezelf te accepteren.

Gewend aan mijn lichaam

Op de foto zag mijn lijf er ineens best goed uit. Ik werd slanker en die borsten zagen er niet eens zo heel slecht uit. ‘Wat gek,’ zei ik tegen mijn man, ‘in mijn hoofd zijn ze veel groter en raarder dan op de foto.’ Van bovenaf ziet het er natuurlijk altijd een stuk groter en heftiger uit dan zo van voren. Door wekelijks foto’s te maken en te zien van mezelf, raakte ik langzamerhand gewend aan mijn lichaam en begon ik er milder naar te kijken. Nee, mijn borsten zijn niet rond, pront, strak en gelijk. Maar ze zijn er gewoon. Mijn lijf is gewoon mijn lijf en heeft eigenlijk hartstikke veel voor me gedaan. Waarom zou ik dat zo haten?

Sindsdien is mijn blik op mijn borsten veranderd. Ik zal nooit gek worden op mijn borsten en topless zonnen op het strand. Hallo, dan heb ik witte bovenarmen, haha! Maar ik vind ze nu oké, en dat is al heel wat. Al heb ik soms nog twijfels hoor. Ik vind een operatie nog steeds een heleboel geld. Maar als Robert Schoemacher me op zou bellen dat hij ze gratis mooi wil laten maken? Dan zeg ik tóch volmondig ja.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden