Kyra (31): “Mijn managers grensoverschrijdende gedrag triggerde mijn misbruiktrauma”

PREMIUMWaarom heb ik toen niets gezegd?

Kyra (31): “Mijn managers grensoverschrijdende gedrag triggerde mijn misbruiktrauma”

Kyra (31): “Mijn managers grensoverschrijdende gedrag triggerde mijn misbruiktrauma”Beeld Libelle

Grensoverschrijdend gedrag is - helaas - van alle tijden en daarom iets waar we het over moeten blijven hebben. Als les voor daders, als steun voor slachtoffers. Omdat victim blaming écht moet stoppen. In de wekelijkse rubriek ‘Waarom heb ik toen niets gezegd?’ delen lezeressen grensoverschrijdende situaties waarin ze verstijfden. Deze week Kyra (31) wier managers allebei over de grens gingen.

Eva BredaLibelle

“Ik loop achter mijn manager aan naar de machinekamer van het vakantiepark om te helpen bij een technische taak. Mijn manager, een vrouw die zo’n 10 jaar ouder is dan ik, loopt voor me uit. ‘Die gaan samen naar de machinekamer’, roept een collega lachend. ‘Dat wordt wat.’ Zijn grapje maakt me nerveus. Even later sta ik met mijn manager in de machinekamer. We zijn met z’n tweetjes, het is laat op de avond. Ik sta met mijn rug tegen de muur met mijn manager voor me als ze mijn schouders beet pakt en me diep in mijn ogen kijkt. ‘Je bent écht een mooie meid’, zegt ze met een betekenisvolle blik. Ik voel me ongemakkelijk. Niet omdat ze op vrouwen valt, maar omdat ze mijn manager is. Is dit niet ongepast? Ik wil dit niet. Ik wil dat ze van me af blijft. Maar ik geef geen kik.

Seksueel sfeertje

Destijds had ik niet door wat voor seksueel sfeertje er hing op dat vakantiepark. Nu, jaren later, kan ik alle losse eindjes aan elkaar verbinden en zie ik in dat er iets mis was binnen het bedrijf. De baas die vreemdging met een medewerker, de collega met wie ik ooit een avond doorbracht en seks had, maar achteraf verloofd bleek... En dan nog de véle, vele grensoverschrijdende opmerkingen en gedragingen op de werkvloer. Want die van mijn vrouwelijke manager waren lang niet de enige.

Dubbelzinnige opmerkingen

Er was ook nog een andere manager. Een joviale man, twee koppen groter dan ik en twee keer zo zwaar. Hij had zo’n blik van: ik ben de manager, ik ben het mannetje, iedereen moet naar mij luisteren. Ik vind het nog steeds naar om zijn gezicht te zien, als ik op LinkedIn langs een foto van hem scrol. Ik werkte op de financiële afdeling van het vakantiepark, maar ondersteunde ook andere afdelingen, waar ik soms een dag werkte. Ik weet nog hoe hij naar me toekwam in het kantoor van zo’n afdeling. Ik stond voorovergebogen mee te kijken op een beeldscherm. Hij kwam achter me staan, legde zijn hand op mijn heup en zei op een dubbelzinnige manier: ‘Ben jij niet van mij vandaag?’

Blikken in m’n decolleté

Ik voelde me zo ongemakkelijk, stamelde iets van: ‘Klopt. Ik kom eraan.’ Ik was altijd zo overrompeld tijdens die momenten, dat ik totaal bevroor. Als een manager voor de zoveelste keer in mijn decolleté keek, terwijl ik vooroverboog. Als we een bedrijfsfeestje hadden en ik opgedoft door het restaurant van het vakantiepark liep en een manager dwars door de zaal riep: ‘Zo, jij ziet er lekker uit!’, om vervolgens een arm om me heen te slaan.

Soms noemde ik het kort bij een collega, maar niemand zei: ‘Kyra, dit is gewoon niet oké.’ Dat is niemand kwalijk te nemen, maar het had me goed gedaan om dat eens te horen. Ik praatte het gedrag van mijn managers in mijn hoofd altijd maar goed. Dit was ‘nou eenmaal’ de sfeer van mijn werk. En ik wilde mijn baan toch niet kwijtraken door moeilijk te doen?

Eigen schuld

Daarbij legde ik vaak de schuld bij mezelf. Het waren niet mijn managers die grensoverschrijdend gedrag vertoonden, ík vatte het zo op. Ik heb in mijn jeugd veel misbruik gekend, waardoor de grenzen vervaagden van wat wel en niet gepast is. Ik dacht altijd dat ik het amicale gedrag alleen maar vervelend vond vanwege mijn misbruikverleden.

In therapie

Dat veranderde toen ik in therapie ging. Ik merkte op mijn werk steeds vaker dat ik totaal uitschakelde. Dan stond mijn manager naast me en het volgende moment stond ik voor mijn voordeur. In een totale black-out was ik dan van mijn werk naar huis gereden, ik herinnerde me er niets van. Ik ging weg bij het bedrijf en kwam bij een psycholoog. Ik bleek een dissociatieve identiteitsstoornis te hebben. Als je als jong kind te veel traumatische ervaringen meemaakt, kun je meerdere identiteiten ontwikkelen die elkaar afwisselen en samen de psychische last dragen. Daardoor kan het zijn dat je ‘basispersoonlijkheid’ soms ineens uitschakelt, bijvoorbeeld als er iets gebeurt dat te dicht bij je trauma komt. Mijn werkplek en het gedrag van mijn managers bleek mijn misbruiktrauma enorm te triggeren. Door veel therapie leerde ik dat ik het niet alleen vervelend vond vanwege mijn verleden, maar dat hun gedrag simpelweg niet oké was.

Grenzen leren aangeven

Ik voelde me vaak alleen. Als misbruikslachtoffer en op mijn werk als ik me ongemakkelijk voelde door mijn managers. Het klinkt cliché, maar ik wil dat anderen weten dat ze níet alleen zijn. Veel mensen maken grensoverschrijdend seksueel gedrag mee. Hoe naar het ook is dat het zo veel voorkomt, je staat er niet alleen voor. Door erover te praten, zag ik dat in en kon ik eindelijk alles verwerken. En door te praten met mensen die ik liefheb en vertrouw, heb ik geleerd dat wanneer ik iets niet oké vind, ik mijn grenzen mag aangeven.

Achteraf had ik zoveel willen doen of zeggen tegen mijn managers. Ik had aan de bel willen trekken bij HR. Maar ja, dat is achteraf. Tegenwoordig probeer ik in ieder geval wel van me af te bijten. Ook al weet ik dat zwijgen niet instemmen is, ik sta op mijn strepen. Laatst werd een man op straat woest omdat hij voor mijn garagebox had geparkeerd en ik vroeg of hij zijn auto wilde verplaatsen. Hij begon te schreeuwen, stond dicht tegen me aan en ik gaf hem een duw terug. Ik weet dat ík daarmee strafbaar was, maar desondanks was ik achteraf trots. Ik had toch maar mooi mijn grens aangegeven.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden