Leia (45): “Ik werd op mijn werk aangerand door een vaste klant”

PREMIUMWaarom heb ik toen niets gezegd?

Leia (45): “Ik werd op mijn werk aangerand door een vaste klant”

Leia (45): “Ik werd op mijn werk aangerand door een vaste klant”Beeld Libelle

Grensoverschrijdend gedrag is - helaas - van alle tijden en daarom iets waar we het over moeten blijven hebben. Als les voor daders, als steun voor slachtoffers. Omdat victim blaming écht moet stoppen. In de wekelijkse rubriek ‘Waarom heb ik toen niets gezegd?’ delen lezeressen grensoverschrijdende situaties waarin ze verstijfden. Deze week Leia (45) die op haar werk werd aangerand door een vaste klant.

Eva BredaLibelle

“In de kleedkamer van mijn werk kleed ik me om voor mijn bardienst. Werken in een strandtent heeft als voordeel dat je, voordat je aan het werk gaat, zelf nog even op het strand kunt liggen. Ik trek mijn bikini uit, mijn werkoutfit aan: een zwart rokje en een witte blouse. Ik sta nog in mijn beha als ik plotseling iemand achter me voel. Twee armen omhelzen me, pakken mijn borsten beet. ‘Eindelijk zijn we met z’n tweetjes’, hoor ik in mijn oor.

Ik verstar. Ik heb niemand horen binnenkomen, maar weet precies wie dit is: Arjan, de broer van de baas, een vaste klant van de strandtent. Terwijl mijn hoofd overuren draait om te verwerken wat er gebeurt, lukt het me niet te reageren. Ik blijf stokstijf stilstaan. Denkt Arjan dat ik dit ook wil? Heb ik hem verkeerde signalen gegeven? Ondertussen blijft Arjan mijn borsten aanraken. Het is mijn redding dat een paar seconden later een collega de kleedkamer in komt. Arjan laat me los en voordat ik iets kan zeggen verdwijnt hij uit de kamer.

Zo bleu als wat

Bijna iedere avond hing Arjan aan de bar, al jaren. Ik kon het goed met hem vinden, net als met alle andere gasten van de strandtent. Als barvrouw moet ik het hebben van mijn fooien. Ik kletste en dolde dus met iedereen die aan mijn bar kwam. Een grapje hier, een speelse opmerking daar. Nooit iets schunnigs. Ik was negentien en zo bleu als wat, ik zou nooit iets raars zeggen tegen gasten die allemaal in de veertig waren.

Oude, lelijke man

Arjan was 48. Hij woonde even verderop in een huisje aan het strand, samen met zijn vrouw en dochter. Ook zij kwamen dagelijks in de strandtent. Nooit kwam het in me op dat het contact dat ik met Arjan had, meer voor hem betekende. Ik was even oud als zijn dochter! Arjan was in mijn ogen - hoe lullig het ook klinkt - een oude, lelijke man.

Hij zag ons contact overduidelijk als een uitnodiging. Hij was zo blij dat we alleen waren, en aan zijn toon hoorde ik dat hij dacht dat ik hetzelfde voelde. Ik denk dat hij verder was gegaan als mijn collega niet binnen was komen lopen. En zijn vrouw zat nog wel aan de bar, even verderop!

Schuldgevoel

Zowel tijdens als na de gebeurtenis durfde ik niets te zeggen over de gebeurtenis. Dat dit was gebeurd was immers ook mijn schuld, dacht ik de rest van de avond. Ík had hem verkeerde signalen gegeven met mijn amicale gedrag. Daarna bleef ik Arjan dagelijks zien, want hij kwam nog doodleuk met zijn vrouw en dochter aan de bar. Hij moet gemerkt hebben dat ik hem ontliep. Ik wist niet meer hoe ik me tegenover hem moest gedragen. Een grapje maken durfde ik niet meer.

Ik zweeg over het voorval. Ik was zo bang dat niemand me zou geloven, dat mijn baas partij voor zijn broer zou kiezen, dat Arjan zou ontkennen dat dit ooit was gebeurd, of erger, dat ik zijn gezin zou opbreken. Hoe kon ik zoiets doen als het ook mijn schuld was dat dit was gebeurd? Daarbij maakte ik mezelf wijs dat het allemaal zo erg niet was. Arjan was niet in me geweest, hij had alleen mijn borsten aangeraakt. Hoe erg was dat nou?

Meer meiden aangerand

Achteraf had ik Arjan mogen aanspreken op zijn gedrag. Op het moment zelf kon ik dat niet, ik bevroor en dat is een heel normale reactie tijdens een aanranding. Maar ik had hem later moeten aanspreken. Ik had zijn vrouw in moeten lichten. Ik vind inmiddels zelfs dat ik aangifte had moeten doen. Wie weet bij hoeveel meiden hij dit na mij nog heeft gedaan!

Niet mijn schuld

Pas nu, jaren later, realiseer ik me dat het nooit mijn schuld was. Ook al hád ik signalen gegeven dat ik meer wilde, Arjan had altijd moeten vragen of ik meer wilde of niet. Zelfs mijn man, met wie ik twintig jaar getrouwd ben, vraagt nog altijd of ik zin heb in seks en of hij me aan mag raken.

Daders van seksueel grensoverschrijdend gedrag hebben de neiging om hun dagen goed te praten: het was geen aanranding, het was met wederzijds goedvinden. Maar ik hoop dat steeds meer mensen zich gaan realiseren dat er pas wederzijds goedvinden is als iemand expliciet aangeeft iets met je te willen. En alle slachtoffers hoop ik mee te geven dat het niet hun schuld was. Wat je ook hebt gedaan, hoe jouw gedrag ook geïnterpreteerd kan worden, de fout ligt bij de dader, nooit bij jou.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden