null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Leonie (24) was gokverslaafd:“Toen ik online gokken ontdekte, werd het pas echt erg”

Vanaf vrijdag 1 oktober is online gokken in Nederland niet langer illegaal. Tien bedrijven mogen nu legaal online spellen en sportweddenschappen aanbieden. De meningen over deze nieuwe wetgeving zijn verdeeld: spelers worden nu gemonitord, tegelijkertijd wordt het door reclames ook verleidelijker om te beginnen met gokken. Leonie (24) weet hoe het is om te kampen met een gokverslaving. Wat begon met een gezellig avondje in het casino, eindigde in liegen en stelen om te kunnen gokken. Haar moeder Sandra (50) keek radeloos toe.

Gokverslaafd

Leonie:‘Wat moet ik zonder jou? Je geeft mij rust als ik niks te doen heb op een maandagochtend en op de avonden na het werk, als ik op de bank neerplof en jij mijn drukke gedachten uitzet. Ik dacht je altijd nodig te hebben, maar je bent niks meer dan een spelletje. Ik was zo jong toen ik jou leerde kennen, niet wetende dat je mijn leven op z’n kop zou zetten. Niemand wist van jouw bestaan. Jij houdt niet van mij, maar ik wel van jou. Ik cijferde alles weg voor jou, zelfs mezelf, ik wilde mijn leven opgeven voor jou. Jij hebt mij mentaal gebroken. Ik heb zo veel gegeven en nu is het op. Door mijn eigen naïviteit ben ik alles kwijt. Had ik je maar nooit leren kennen – zo boos ben ik op jou, en op mezelf.’

“Dit schreef ik in een brief aan mijn verslaving, toen ik afgelopen winter in het afkickprogramma zat. Ik was er helemaal klaar mee: altijd maar willen gokken, nauwelijks slapen omdat ik niet kon stoppen met spelen, liegen, stelen, me steeds weer ziek melden, veel huilen omdat ik zo ongelukkig was en ondertussen héél veel geld verliezen. Het heeft me zo’n zestigduizend euro gekost, maar het ergste is misschien wel dat gokken mijn leven kapotmaakte. In de vijf jaar waarin de gokverslaving mijn leven beheerste, stak ik geen tijd in mezelf of in een opleiding. Ik heb helemaal niets opgebouwd.”

Smoezen

“Het begon met avondjes naar het casino samen met mijn vriend, gewoon voor de lol. We spraken af om vijftig euro per avond uit te geven, maar al snel werden dat er honderd. Eerst speel je voor de lol, dan voor de winst, daarna alleen nog maar om je verloren geld terug te winnen.

“Mijn vriend stopte ermee en wilde dat ik dat ook deed. Hij vond dat het de verkeerde kant op ging. Hij kon dat, stoppen, maar mij lukte het niet. In het casino hangen geen klokken, de gordijnen zijn dicht, zodat je niet kunt zien of het dag of nacht is. Als je daar zit, raak je alle besef van tijd kwijt. Ik gaf soms honderden euro’s uit op een avond. Stiekem in m’n eentje of met een vriendin. Dan loog ik tegen mijn vriend waar ik was geweest. Ik stal een keer de pinpas van mijn vader om te kunnen gokken en vaak bedacht ik smoezen om geld te lenen.”

Vol hoofd

“Als ik gokte, hoefde ik niet na te denken. Destijds piekerde veel, over wat ik wilde met mijn werk, studie en relatie, met mijn leven. Ik ben best onzeker en nergens echt goed in. Dat maakte het moeilijk om een beslissing te nemen over mijn toekomst, omdat ik altijd maar denk dat het toch niets wordt. Gokken kon ik wél en ergens gaf me dat een goed gevoel. Het was een manier om te ontsnappen uit de werkelijkheid.

“Toen ik online gokken ontdekte, werd het pas echt erg. Dat kan altijd en overal, niemand die het ziet. Zelfs onderweg in de trein naar mijn werk speelde ik op mijn telefoon. Ik ging door tot diep in de nacht en ’s ochtends vroeg begon ik weer. Een blikje Red Bull, een pakje sigaretten en gáán. Als ik het zo vertel, klinkt het afschuwelijk en toch gaf het me een goed gevoel.”

Afhankelijk

“Bij mijn ouders en mijn vriend klopte ik geregeld aan voor geld. ‘Ik zal echt nooit meer gokken’, beloofde ik dan, ‘dit is écht de laatste keer.’ En dan ging het toch weer mis. Ik voelde me zo schuldig dat ik het op een gegeven moment niet meer zag zitten. Ik kon nergens meer van genieten en werd depressief.

“Mijn vriend meldde me aan bij gokkliniek Hervitas, waar ik een goed gesprek had en een traject ben ingegaan. Ik ben veel te weten gekomen over mezelf: dat die onzekerheid niet nodig is, omdat ik goed genoeg ben en dat ik er mag zijn. Maar ook dat gokken een verslaving is, een ziekte die nooit meer overgaat. Dat betekent dat ik geen spelletjes meer speel, ook geen Mens-erger-je-niet. Het kan iets triggeren waardoor het verkeerd gaat. Het betekent ook dat mijn moeder mijn geld nu beheert: zij betaalt mijn huur en andere vaste lasten en geeft me zakgeld. Daardoor ben ik behoorlijk afhankelijk, maar dat moet nu even. Zij is mijn moeder, zij wil het beste voor me en ik vertrouw haar. Ik ben zo blij dat ze altijd achter me is blijven staan.”

Moeder Sandra: “Ik voel me schuldig omdat ik haar geen stabiel thuis heb gegeven”

Sandra: “Leonie is een leuke en lieve meid die houdt van gezelligheid. Ze was serveerster in ons restaurant en mensen liepen met haar weg. Dát is wie zij is, niet het meisje dat mij, haar vader of haar zusjes onder druk zette om haar geld te geven en dat meisje dat loog en manipuleerde. ‘Stop toch gewoon met dat gokken’, heb ik haar zo vaak gezegd. Inmiddels weet ik dat het niet zo makkelijk is. Ze leek wel behekst door die ziekte.

“Ik had al heel lang het gevoel dat het niet goed ging met Leonie. Ze was moe, futloos en keek soms raar uit haar ogen… een beetje manisch. Ik wist dat ze naar het casino ging en daar flink veel geld verloor, dat heeft ze wel verteld, maar ik wist nog niet de helft. Ze woonde op zichzelf, ik had geen idee wat ze precies uitspookte.

“Het kwartje viel een jaar of drie geleden, toen ze thuis was en ik haar ’s nachts beneden hoorde rommelen. Ik liep de trap af en voordat ze snel de computer uitzette, zag ik nog net wat er op het scherm stond; een online goksite. Ze ontkende dat ze een probleem had, maar ik wist wel beter: dit verklaarde haar gedrag, haar stress en dat ze er zo slecht uitzag. Het maakte me ontzettend verdrietig, het liefst wilde ik haar heel dicht bij me houden, haar troosten en beschermen tegen de boze buitenwereld.

“Maar ze was al eenentwintig en volwassen. Als ze hulp nodig had, moest ze dat zelf regelen. Ik kon haar ook niet dwingen. Natuurlijk hebben we van alles geprobeerd, gesprekken met psychologen en andere deskundigen, maar niets hielp. Leonie bleef vluchten in online gokken. Soms ging het even goed, maar dan begon het weer.”

Veel ruzie

“Natuurlijk heb ik me verschrikkelijk schuldig gevoeld. Mijn ex-man en ik hadden een restaurant en waren alle avonden aan het werk. Daarnaast hadden we een nogal turbulent huwelijk met veel ruzie, waardoor ik onze drie dochters niet heb gegeven wat ik had willen geven: een stabiel thuis en ’s avonds gezellig met z’n allen op de bank. In de afkickkliniek waar Leonie in februari drie weken is behandeld, was ook een programma voor ouders. Daar heb ik geleerd dat ik me niet schuldig hoef te voelen. Dat heeft geen zin, we kunnen de klok niet terugdraaien. Vroeger was ik er misschien onvoldoende, maar nu ben ik er wel: Leonie kan altijd bij me terecht. Als ik merk dat ze niet lekker in haar vel zit, vraag ik hoe het met haar gaat en of ze er over wil praten. Dat doet ze gelukkig steeds vaker.”

Terugval

“In overleg met haar begeleider van de afkickkliniek beheer ik haar geld. Aan de ene kant vind ik dat vervelend, ik voel me een soort politieagent die de boel in de gaten houdt. Als haar geld op is, wil ik precies weten waar het gebleven is. Dat is geen wantrouwen, maar helpen. Dat is ook nodig, want tijdens de coronacrisis had ze een paar keer een terugval: niet werken, alleen maar thuiszitten, de verleiding was te groot.

“Nee, ik werd niet boos op haar, ik weet dat dit erbij hoort. Ik was allang blij dat ze eerlijk was en aan de bel trok. Ik wil alles doen om haar te helpen, behalve extra geld geven. In het verleden deed ik dat wel, ze kon zo dwingend zijn dat ik weleens bang was dat ze zichzelf iets aandeed als ik niet meewerkte. Eigenlijk heb ik daarmee haar verslaving in stand gehouden, dat was niet goed.”

“Ik herken mezelf in Leonie. Toen ik jong was, was ik zo onzeker dat ik niet in de spiegel durfde te kijken. Ik heb daar therapie voor gehad en ben er sterker uit gekomen. Ik probeer aan haar mee te geven dat zij die kracht ook heeft. Ze is een prachtig kind, de wereld ligt aan haar voeten. Ze is er nog niet, maar ik heb er vertrouwen in dat het gaat lukken.”

De namen Leonie en Sandra zijn om privacyredenen gefingeerd. Met dank aan: Hervitas, kliniek voor game- en gokverslaving.

Interview: Deborah Ligtenberg. Beeld: Getty Images.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden