Hartverscheurend

Leven na de toeslagenaffaire: “Na de erkenning zou alles goedkomen, maar het gaat slechter dan ooit”

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Eind vorig jaar kreeg Derya (44) als slachtoffer van de toeslagenaffaire erkenning voor het onrecht dat haar jarenlang is aangedaan. “Ik zat vol goede hoop, maar eigenlijk gaat het sindsdien alleen maar bergafwaarts. Ik ben letterlijk kapotgestreden.”

“Zeven jaar lang vocht ik keihard om overeind te blijven. Ik dealde met schulden, de gedwongen verkoop van mijn huis en armoede. Al die jaren stond ik onder zware druk en hoge spanning. Toen dat niet meer hoefde, dacht ik dat alles beter zou gaan.”

Extreme paniekaanval

“Daarin heb ik me vergist; het elastiekje is geknapt en het gaat juist slechter dan ooit. Ik zit thuis met een zware burn-out, heb PTTS-klachten en ben bang om ziek te worden of dood te gaan. Eigenlijk ben ik overal bang voor geworden. Er komt niets uit m’n handen. Om negen uur word ik wakker, de rest van de dag zit ik met koffie op de bank. Ik kan niets, ik durf niets. Laatst zag ik dat er bij de buren een deurwaarder aanbelde; ik kreeg acuut een extreme paniekaanval.”

Armoede en deurwaarders

“Bijna niemand wist van mijn schulden. Toen de hele toeslagenaffaire aan het licht kwam zeiden veel mensen: ‘Hé, jij een gedupeerde? Dat hadden we nooit gedacht van jou.’ Ik had een goede baan bij de overheid, deed elke dag netjes m’n colbertje aan en reed in een leaseauto. Mijn kinderen (17 en 20) gingen gewoon naar school en ik had een sociaal leven. Aan de buitenkant zag het er allemaal goed uit, maar het was meer overleven dan leven. Voor de kinderen probeerde ik alles zo normaal mogelijk te houden. Dat lukte natuurlijk niet. Ook zij kregen te maken met armoede en deurwaarders die beslag kwamen leggen op de tv als ik niet thuis was. En ook zij werden weggerukt uit hun huis en vertrouwde omgeving.”

Naar het Leger des Heils

“Door de ontstane schulden moest ik mijn huis gedwongen verkopen en dat leverde me een restschuld op van een ton. Ik werd doorverwezen naar het Leger des Heils. Gelukkig hoefden we daar niet te slapen omdat mijn zus ons opving. Later kreeg ik urgentie voor een tweekamerwoning, waar mijn kinderen in armoede opgroeiden. Op het inkomen van mijn fulltimebaan was loonbeslag gelegd; we moesten rondkomen van 900 euro per maand.”

Alles kwijt

“Onlangs hebben we urgentie gekregen voor een woning. Voor het eerst in zeven jaar heeft mijn zoon (17) een eigen kamer. Natuurlijk geeft dat rust, maar de verhuizing was tegelijkertijd heel zwaar. Alles van de afgelopen jaren kwam naar boven. Ik kon alleen maar denken: Waarom is dit me overkomen? Waarom ben ik in deze situatie terechtgekomen en waarom sta ik nu hier te klussen? Ik had een goed leven met een mooie koopwoning waarin ik 50.000 euro eigen geld had geïnvesteerd. Ik werk al vanaf mijn zestiende, alles waar ik voor had gewerkt en gespaard was ik kwijt. Allemaal door een fout van de Belastingdienst. Het was niet nodig geweest.”

Uitzichtloos

“Ik ken heel veel mensen die net als ik gedupeerd zijn. In al die jaren samen strijden hebben we een innige band opgebouwd en ik kan zeggen dat het met bijna niemand goed gaat. Er zitten zoveel mensen thuis met een burn-out of depressieve klachten. Voor veel gedupeerden is het nog niet voorbij. Er is een deel gecompenseerd, maar ook ik heb nog steeds schulden. Daarom ziet de toekomst er behoorlijk uitzichtloos uit.

Ik dacht dat de erkenning van de overheid een hoop goed zou maken, maar daar heb ik me in vergist. Het maakt geen verschil; ik wist allang dat ik onschuldig was. Een brief met ‘sorry, we hebben iets verkeerd gedaan’, kan al die jaren leed niet goedmaken.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden