null Beeld

Lian: “Je mag zeggen dat een scheldwoord als ‘pinda’ niet grappig is”

Lian Angelino (28) is loopbaancoach en woont samen. Ze schrijft een brief aan de 10-jarige Lian.

Brief aan mijn jongere ik

null Beeld

Lieve Lian,
Je zult opgroeien in een wereld die draait om succes en presteren. Een maatschappij die wat je doet en hebt belangrijker vindt dan wie je bent. Maar lieve Lian, laat je niks wijsmaken, je bestaansrecht hoef je niet te verdienen. Je bent goed zoals je bent. Gewoon omdat jij jij bent. Het maakt niet uit dat je bent geadopteerd. Dat je als kind van tweeënhalf werd weggetrokken uit je geboorteland China en geplaatst in Wageningen als een van de weinige niet-witte kindjes. Waar jouw uiterlijk zo afwijkt dat je je er elke dag van bewust bent dat je niet past binnen de norm. Maar echt, er is geen ‘normaal’ of ‘gemiddeld’, al laat de maatschappij het soms wel zo lijken. Je mag je eigen voorwaarden bepalen voor het leven. Gaan staan voor waar jij in gelooft. Je uitspreken over zogenaamd leuke, maar krenkende kinderliedjes als Hanky Panky Shanghai, waarbij je klasgenootjes hun ogen even extra opzij trekken om het Aziatische karakter te benadrukken. Je mag je mond opentrekken, ook al ben jij de enige die dat kwetsend vindt. En zeggen dat een scheldwoord als ‘pinda’ niet grappig is.

Neem je ruimte in, al doet dat misschien pijn. Ik weet dat je ernaar verlangt om erbij te horen. Je bent de enige kleuter die niet kan touwtjespringen en oefent urenlang tot je het wel kunt. Je wil niet steeds het kind zijn dat als laatste wordt gekozen met gym of tijdens spelletjes op het schoolplein. Je bent daardoor altijd bang dat je niet goed genoeg bent.

null Beeld

Op consult bij de schooldokter krijg je weer die bevestiging. Je hebt een Aziatische bouw, bent kleiner dan ‘normaal’ en dus niet goed, zo vertel je jezelf. Nooit aan anderen, overigens. Thuis zeg je niks.

Je ouders, vriendinnen, leraren en klasgenoten hebben geen idee wat er in je hoofd rondgaat. Je voelt je eenzaam, maar al je gevoelens en gedachten stop je weg. Lieve Lian, ook je emoties willen gevoeld worden door jou. Misschien vind je het lastig om ze uit te spreken omdat je er (nog) geen woorden aan kunt geven. Toch moet je het proberen. Laat ze af en toe eruit, je hoeft niet al je verdriet in je eentje op te lossen. Maak anderen deelgenoot van je onzekerheden en ongemak.

null Beeld

Proberen net zo te zijn als anderen is niet de weg naar de verbinding waar je naar verlangt. Jij past je altijd aan. Geruisloos. In groepen ben je alert op mogelijke signalen. Je bent stil en gesloten om zo goedkeuring te krijgen óf jezelf te verbergen, zodat je niet opvalt. Dat doe je immers al met je uiterlijk. Maar het enige wat je in de weg staat om je ‘thuis’ te voelen, is de mate waarin je jezelf kunt accepteren. Zowel de kanten van jezelf waar je trots op bent als de kanten die je liever voor de buitenwereld verborgen houdt.

Blijf dicht bij jezelf, blijf wie je bent en zoek omstandigheden waarin jouw unieke eigenschappen tot hun recht komen. Vind je eigen stem. Spreek je uit en wees open. Soms zul je te veel zijn voor de een en te stil voor de ander, maar er is geen goed of fout. Leg de lat niet te hoog, maar ook niet te laag. Er is echt niks mis met het hebben van hoge standaarden of kwaliteit willen nastreven. Het wordt pas een probleem als je jezelf geen beweegruimte gunt om ook onder de lat door te lopen.

De maatschappij hecht veel waarde aan het verstandelijke, het denken en het doen. Maar lieve Lian, je hart heeft ook een rol. Durf te vertrouwen op dat zachte, fluisterende stemmetje, ook als het wordt overschreeuwd door geluiden van buitenaf. Jouw verhaal doet ertoe. Je mag vertrouwen op je intuïtie, die wijst je de weg. Het is oké om niet alles te weten en te kunnen. We doen allemaal maar wat. Ga je nieuwsgierigheid achterna om je draai te vinden in deze wereld. Laat het zogenaamde maatschappelijke script los en volg je eigen pad.
Ja, dat vraagt moed. Maar lieve Lian, die moed draag je bij je. ■

  • Fotografie: Shutterstock
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden