Waarom heb ik toen niets gezegd?

PREMIUMWaarom heb ik toen niets gezegd?

Lianne (43): “Ik werd jarenlang verkracht door mijn eigen man”

Waarom heb ik toen niets gezegd?Beeld Libelle

Grensoverschrijdend gedrag is - helaas - van alle tijden en daarom iets waar we het over moeten blijven hebben. Als les voor daders, als steun voor slachtoffers. Omdat victim blaming écht moet stoppen. In de wekelijkse rubriek ‘Waarom heb ik toen niets gezegd?’ delen lezeressen grensoverschrijdende situaties waarin ze verstijfden. Deze week Lianne (43), die door haar echtgenoot werd verkracht.

Eva BredaLibelle

“Ik slaap nog half als ik Boris achter me voel. Meteen ben ik weer op mijn hoede. ‘Laat me nou eens slapen tot mijn wekker afgaat’, zei ik de afgelopen jaren al meerdere keren tegen hem. Ik wil geen seks in de ochtend, dat weet Boris. Hoe vaak ik het ook zeg, hij heeft er lak aan en kan zijn lusten niet bedwingen. Vandaag ben ik weer de sjaak en word ik wakker als hij zonder het te vragen bij me binnendringt. Mijn hoofd zegt nee, maar ik laat het gebeuren. Als ik boos word, tegen hem inga of in huilen uitbarst, zoals soms gebeurt, wordt Boris woest. Laat het alsjeblieft snel over zijn...

Ruzie over seks

Geen seks voor het huwelijk, dat was het credo waarmee Boris en ik als christenen opgroeiden. Toch liet Boris al snel blijken dat hij met me naar bed wilde toen we elkaar zeventien jaar geleden leerden kennen. Na een paar maanden ging ik overstag en tijdens onze eerste keer was hij lief en meelevend. Hij leek me een goede man en niet veel later trouwden we en kregen we kinderen. Toen pas leerde ik een hardere kant van hem kennen. Hij wilde nooit iets leuks doen met de kinderen, kon flink drinken en viel soms zomaar naar mij uit. Daarbij hadden Boris en ik veel ruzie over seks. Twee keer per week was voor mij meer dan voldoende, Boris vond het niet vaak genoeg. Als ik hem afwees in de slaapkamer, kon hij zo chagrijnig worden dat hij mij en de kinderen dagenlang negeerde, totdat ik toegaf.

Als ik nu terugkijk, zie ik dat ik nooit gelukkig ben geweest met Boris. Maar als christen vind ik het huwelijk belangrijk. Door met Boris te trouwen, had ik hem de belofte gedaan om samen oud te worden, die moest en zou ik nakomen. Ook voor de kinderen. Keer op keer stelde ik relatietherapie voor, maar dat vond Boris onzin.

Verkracht door mijn eigen man

Vier jaar geleden begon het uit de hand te lopen. In plaats van ruzie te maken als ik geen seks wilde, raakte Boris me steeds vaker tegen mijn zin aan. ’s Avonds ging ik pas naar bed als hij sliep, zodat hij zich niet aan me zou vergrijpen. Als het moest, wachtte ik tot 2 uur ’s nachts. Maar in de ochtend was het toch vaak raak. Dan penetreerde hij me terwijl ik nog sliep. Ik slikte destijds antidepressiva. Dat dempte mijn emoties zo, dat ik niet doorhad hoe heftig het was wat Boris bij me deed. Pas toen ik twee jaar geleden mijn medicatie mocht afbouwen, voelde ik hoe veel woede, angst en verdriet Boris bij me opriep. Ik huilde als hij zich ’s ochtends aan me opdrong. Dat maakte Boris woest. ‘Stel je niet aan’, zei hij dan. ‘Je moet me gewoon vaker mijn zin geven. We zijn getrouwd. Ik heb recht op seks met je.’ In het begin ging ik daar tegenin, maar het had geen zin. De volgende ochtend deed Boris het gewoon opnieuw. Ik werd uiteindelijk zo bang voor Boris, dat ik verstijfde als hij weer bij me binnendrong. Nu ik eraan terugdenk, vind ik het bizar dat ik zo lang niets heb gezegd of gedaan. Ik durfde niet toe te geven dat dit verkrachting was: Boris was toch mijn man? Hoe minder medicatie ik slikte, hoe sterker ik voelde dat wat in ons huwelijk gebeurde niet oké was. Juist bij mijn eigen man hoorde ik me veilig te voelen.

Op een ochtend in januari 2021 stelde ik nog één keer therapie voor. ‘Daar doe ik niet aan’, was Boris’ reactie. Dat hij echt niet wilde veranderen, gaf mij het zetje dat ik nodig had om uit elkaar te gaan. Hij was woest toen ik hem de deur wees. Hij weigerde het huis te verlaten. Uit wanhoop zei ik het voor het eerst hardop tegen hem: ‘Als je niet vertrekt, doe ik aangifte van verkrachting.’ Je moest eens weten hoe snel hij zijn spullen pakte en vertrok.

Hij weigert schuld te bekennen

Sindsdien zijn Boris en ik verwikkeld in een heftige vechtscheiding met rechtszaken en een welles-nietes-discussie rondom de verkrachting. Want hoewel Boris één keer in een gesprek heeft toegegeven dat hij heus wel wist dat hij mij dwong tot seks, weigert hij nu schuld te bekennen. Hij is er goed in anderen te laten geloven dat alles aan hen ligt. Niets is ooit zijn fout. Door zijn sterke woorden bracht hij mij zelfs wel eens aan het twijfelen. Had ik hem vaker zijn zin moeten geven in bed? We waren ten slotte getrouwd. Maar ik weet dat mijn lijf geen gebruiksvoorwerp is waar mijn echtgenoot mee mag doen wat hij wil, wanneer hem dat uitkomt. Ook binnen een huwelijk kan gedrag grensoverschrijdend zijn. Het zou me helpen als Boris dat ook erkent.

Onze kinderen weten dat Boris en ik uit elkaar zijn omdat onze relatie niet liep. Ze hebben de ruzies gehoord en waren soms ook het mikpunt van hun vaders woede-uitbarstingen. Maar over de verkrachting heb ik ze niet verteld. Wel probeer ik extra op te letten bij de seksuele opvoeding van mijn zoons. Ik leer ze dat ze moeten communiceren met meisjes, dat je vrouwen niet zomaar kunt aanraken en dat je de wensen van anderen moet respecteren. Ik zei altijd tegen Boris dat hij de seksuele voorlichting van de jongens voor zijn rekening moest nemen. Nu doe ik het liever zelf.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden