Eva Breda Beeld Jeannette Huisman
Eva BredaBeeld Jeannette Huisman

PREMIUM

Libelle’s Eva (24) maakte een podcast van haar sessies bij een psycholoog: “Hier, luister maar, dit is therapie, het valt best mee”

De psychische klachten van Libelle-redacteur Eva Breda (24) bereikten in coronatijd een hoogtepunt: ze durfde niets meer alleen. Niet alleen naar de wc, niet alleen slapen... Ze ging in therapie én nam alle sessies op. Het werd een podcast: Komt een meid bij de psych. “Voor het eerst kan ik nu zeggen dat het écht goed met me gaat.”

Eva BredaJeannette Huisman

“Als ik op klaarlichte dag naar de wc moest, dan belde ik iemand op. Mijn vriend, een vriendin, mijn moeder. Ik durfde niet alleen. Alleen douchen was nog erger. Laat staan alleen thuis zijn in de avond of alleen slapen. Dat had ik al jaren niet meer gedaan, ik zou een paniekaanval krijgen.

Ermee leren leven

Zo lang ik me kan herinneren heb ik last van angst, maar therapie vermeed ik. Ik besloot dat ik ‘nou eenmaal angstig was’. Daar kon ik toch best mee leren leven? Als mijn vriend ergens ging eten, zorgde ik dat ik die avond ook met iemand afsprak. Als ik kon uitslapen, zette ik toch de wekker vroeg zodat ik nog kon douchen voordat mijn vriend naar zijn werk vertrok. En met het telefoonnummer van mijn moeder onder de sneltoets, kon ik in principe bijna alles doen.

Man met een mes

Ik ben een piekeraar en kon iedere situatie wel levensbedreigend fantaseren. Ik ruik iets... Een gaslek? Ik hoor iets... Een inbreker? Ik zie iets bewegen... Een man met een mes die me komt neersteken? Dat laatste was een van mijn meest voorkomende angstgedachtes. Ik weet het, het klinkt absurd. Ik ben een intelligent en rationeel mens dat dondersgoed weet dat dit soort scenario’s vooral is weggelegd voor slechte filmscripts. Maar op een moment van angst is alle ratio weg.

Je kunt je voorstellen dat het leven eng is als bovenstaande fantasie écht voelt. Ik durfde niets meer. Daarnaast heb ik van nature een hoog stressniveau en was mijn jeugd niet altijd even stabiel. Daarmee heb je al een prima dossier om mee aan te kloppen bij een psycholoog. Maar dat deed ik niet.

Therapie is niets voor mij

Coronatijd was een feestje en een drama. Want hoewel het heerlijk was dat ik bijna nooit meer alleen was nu mijn vriend en ik samen thuiswerkten, werd het juist enger als ik wél even alleen moest zijn. Ook vrienden van me ontwikkelden angststoornissen, burn-outs en depressies in de lockdowns. ‘Moet je niet eens naar een psycholoog?’, stelde ik regelmatig voor. ‘Daar zijn mijn problemen niet ernstig genoeg voor’, was steevast het antwoord. ‘Therapie is niets voor mij. En de wachtlijsten zijn al zo lang!’

Knop om

Ik snapte het. Het waren ook de redenen dat ik mijn eigen klachten al jarenlang liet sudderen. Toen de media me bombardeerden met berichten over de explosieve toename van psychische klachten in mijn generatie, ging de knop in mij om. Om me heen zag ik het levende bewijs en ikzelf was het schoolvoorbeeld. Als ik nu mijn klachten niet zou aanpakken, zouden ze nog véél langer vrij spel krijgen om zich dieper te wortelen. Er zouden nóg meer jaren en therapiesessies nodig zijn om alles weer op te graven. Daar had ik geen zin in. En die lange wachtlijsten zouden er vast ook niet korter op worden.

Ik zocht psychische hulp. Tegelijkertijd dacht ik: het is toch te gek voor woorden dat juist mijn generatie uit angst en schaamte niet naar een psycholoog durft te stappen? Ik wilde iets doen voor mezelf én al die anderen die nog niet durfden.

Idee voor de podcast

Zo kwam het idee voor een podcast. Ik dacht: misschien hebben anderen óók iets aan mijn gesprekken, aan de adviezen die ik krijg. Daarbij hebben velen zo veel (onterechte) ideeën over wat therapie inhoudt. Door mijn sessies op te nemen, geef ik een kijkje in de behandelkamer van de psycholoog: ‘Hier, luister maar, dit is therapie, het valt best mee.’ Hopelijk helpt dat sommigen aan dat kleine beetje lef om toch over die drempel te stappen.

Vinden ze me raar?

‘Waarom doe ik dit in hemelsnaam?’, vroeg ik me wel eens af als ik achter de microfoon zat en praatte over mijn angsten en verdriet. Het is eng om zoiets intiems te delen. Ik was bang dat anderen me een aandachttrekker zouden vinden. Of raar.

Maar dat was nou juist het stigma dat ik wilde doorbreken. We praten namelijk wel steeds meer over mentale gezondheid, maar straight forward zeggen: ‘ik heb een angststoornis en ik heb hulp nodig’ is nog lastig. We schamen ons voor onze issues, vergelijken ons met anderen die ogenschijnlijk niets mankeren. Ook ik schaamde me altijd voor mijn ‘kleuterangsten’, zoals ik ze liefkozend noemde. Sinds ik erover praat, ontdek ik dat veel mensen precies dezelfde klachten hebben en dat het niet raar is. Daarbij kwam ik dankzij therapie van mijn problemen af. Dat is zo fijn, dat moet iedereen toch weten?

Beerput

Tien maanden lang volgde ik therapie bij Dorianne Hoek van Psycholoog To Go. In het begin was het onwennig, maar langzamerhand vergaten we de microfoons en voerden we openhartige, ongefilterde gesprekken. Moeilijke gesprekken, ook. Na een paar therapiesessies ging er een beerput open waarvan ik geen weet had. Mijn angsten bleken voort te komen uit mijn jeugd, die soms onvoorspelbaar kon zijn door de verslaving van mijn vader. Ik was een wantrouwende, alerte vrouw geworden die veel van zichzelf eiste: niet zwak zijn, doorgaan. Dat hielp me vroeger in mijn leven, maar maakte me nu onnodig op mijn hoede. Door oefeningen in de therapie ging ik mijn angsten stapje voor stapje aan en ontdekte ik dat de wereld veilig is en mijn harnas onnodig. Toen ik dat losliet, kwam er een boel opgekropt verdriet omhoog. Ik kwam in een sombere periode terecht. Ik ging zelfs wel eens ’s nachts uit bed om op de bank te huilen, zodat ik mijn vriend niet wakker zou maken. Ik moest uitvinden hoe ik met het leven omging zonder dat harnas, en met oefeningen en gesprekken in de therapie lukte dat.

Het gaat écht goed

Voor het eerst kan ik nu zeggen dat het écht goed met me gaat. Ik ben relaxed, vrolijk en weer zelfstandig. Ik durf zelfs alleen te slapen! Juist daarom besef ik hoe belangrijk deze podcast is: mensen moeten horen dat therapie niet eng is, maar dat het iets oplevert, ook bij milde klachten. En om direct een beetje te helpen, spreek ik in de podcast ook met deskundigen die tips geven om klachten te voorkomen en stigma tegen te gaan.

Steun, herkenning, mooie gesprekken

De reacties zijn nu al zo mooi. Ik krijg veel berichten van andere vrouwen en mannen met dezelfde problemen, die nu therapie gaan zoeken. Ik reageer overal op. Steun, herkenning, mooie gesprekken: dit is wat er gebeurt als we stigma doorbreken. Ik hoop dat mensen dat uit de podcast halen, dat ze hem doorsturen naar mensen die een zetje naar psychische hulp kunnen gebruiken, of dat ze eindelijk zelf de stap durven te zetten. Hoe eerder, hoe beter.”

De podcast Komt een meid bij de psych is vanaf dinsdag 1 februari wekelijks te beluisteren op je favoriete podcastapp. Luister hieronder alvast de trailer.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden