Libelle’s nieuwe columnist Racheda Kooijman: “Het kan behoorlijk knetteren bij ons thuis”

null Beeld Frank Ruiter
Beeld Frank Ruiter

Vorig jaar kwam haar debuutroman Vossenjacht uit. En vanaf nu schrijft Racheda Kooijman elke week een column voor Libelle. “Als je mij dit een jaar geleden had gezegd, had ik je uitgelachen. Ik was veel te verlegen.”

Christien JansenFrank Ruiter

Racheda stelt zich graag aan je voor.

Wie is Racheda?

“Nou, mijn naam spreek je uit als ‘Rasjieda’. Dat weten veel mensen niet. Ik ben 46 en opgegroeid in Amsterdam als kind van een Nederlandse moeder en een Marokkaanse vader. Al snel na mijn geboorte scheidden mijn ouders, waardoor ik mijn vader – die een nieuw gezin stichtte – niet meer zag. Door het opgroeien zonder vader en door hoe ik eruitzag, heb ik me altijd anders gevoeld. Ik wist niet goed wie ik was, waar ik bij hoorde. Pas op mijn 25e zag ik mijn vader weer. Het waren belangrijke ingrediënten voor mijn debuutroman Vossenjacht die ik deels schreef in Soest, het dorp waar ik sinds vorig jaar met mijn man Roeland en onze dochters Louise van 10 en Joselien van 8 woon.”

null Beeld

Dat klinkt als een picture perfect life?

“Schijn bedriegt. Vijf jaar geleden leek alles dik in orde: ik had een drukke baan als hoofdredacteur en probeerde een goede moeder, leuke echtgenote en behulpzame, gezellige vriendin te zijn. Ik deed aan flamencodansen, ging naar de sportschool, wilde dat het huis opgeruimd was en dat er drie keer per week een Ottolenghi-diner op tafel stond. Dat kon niet goed gaan en dat ging het ook niet. Een burn-out dwong me om op de rem te gaan staan. Mijn boek heeft daarbij een belangrijke rol gespeeld. Als ik schreef, werd ik rustig en blij. Dan klopte het. Het boek is uitgegeven en hartstikke goed ontvangen en dat heeft me nieuw zelfvertrouwen gegeven. Veel angsten zijn weg. Als je mij een jaar geleden had gezegd: je gaat lezingen geven over je verhaal en je gaat een column schrijven voor Libelle, dan had ik je uitgelachen. Daar was ik veel te verlegen en te onzeker voor.”

Waar ga je allemaal over schrijven?

“Ik heb uitgebreid met Roeland besproken dat ik een eerlijk inkijkje in ons leven wil geven. Dat bestaat uit fijne, maar ook uit slechte dagen. Zoals de dagen waarop ik met een wat zwaarder gemoed uit bed kom en mijn 10-jarige een van haar puberaanvallen heeft – die boosheid-issues heeft ze niet van een vreemde. Het kan echt heel erg knetteren bij ons. Ik vind het leven niet altijd even makkelijk en door daar eerlijk over te zijn, hoop ik mensen troost te bieden. We doen allemaal maar wat. We hopen dat we het goed doen, maar niemand weet het echt. Ik kom uit een familie van weinig woorden. Toen ik in de twintig was – de tijd waarin mijn boek speelt – heb ik door vriendschappen, geliefden en therapie geleerd hoe ongelooflijk belangrijk praten is. Hoe het je kan helpen om andermans verhalen te horen. Bij niemand is het alleen maar leuk.”

null Beeld

Vind je het spannend, een column in Libelle?

“Ik vind het vooral heel leuk. Inmiddels weet ik: ik kán schrijven, ik ben grappig. Sinds ik heb geleerd niet meer zo moeilijk te doen, is alles een stuk makkelijker geworden. En verder is het een kwestie van niet te veel nadenken en gáán.”

Racheda’s eerste column voor Libelle lees je hier!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden