null Beeld

Liefdesleven

Redactie Libelle.nl

[swopquote]Ik dacht dat die leuke vriendschap wel zou uitgroeien tot een geweldige liefde[/swopquote]

Anna (54): “Op mijn veertigste ging mijn man ervandoor met een jongere vrouw. Blond, het standaardverhaal. Hij was de vader van mijn kind. Ik hield van hem en vond het heel erg dat die liefde er ineens niet meer was. Mijn zelfvertrouwen was geknakt, ik voelde me uitgegumd. Ik heb nog vrij lang kunnen terughalen waarom ik van hem heb gehouden, maar inmiddels is die emotie er niet meer.

Ik ben een jaar of twee alleen geweest, tot ik via een vriendin een man leerde kennen. Hij werd verliefd op mij, en ik wilde zo graag weer gelukkig zijn dat ik het idee had dat een leuke vriendschap gemakkelijk zou kunnen uitgroeien tot een geweldige liefde. Toen hij me ten huwelijk vroeg, vond ik dat zelf ook best snel, maar ik zei toch ja. We trouwden in gemeenschap van goederen. Een week na ons huwelijk begon de ellende. Hij bleek manisch-depressief en was vaak agressief. Om een lang verhaal kort te maken, het heeft me anderhalf jaar en al mijn geld gekost om weer van hem af te komen. Ik moest hem uitkopen uit mijn eigen huis. Dat geld deed zeer, maar ik had dit keer geen zielenpijn. Toen de scheiding eenmaal rond was, voelde dat als een soort bevrijdingsdag!

Ik was 47 en niet echt trots op mezelf: twee keer gescheiden in zeven jaar tijd. Maar het feit dat ik moeder was, vond ik geruststellend. Dat deel van mijn leven was op orde. Het hele concept van samen met iemand gelukkig worden liet ik toen maar los. Ik had mijn werk, mijn kind en leuke vrienden. Dat moest genoeg zijn. Dat duurde alleen niet heel lang, want alsof de duvel ermee speelde, ontmoette ik twee weken later George, de man met wie ik nu al acht jaar zielsgelukkig ben. Onze relatie is gelijkwaardig én gelijkmatig, hij is echt mijn maatje. Met deze man win ik de oorlog. We hebben weleens woorden, maar we lossen het altijd op, zonder toestanden. Het lijkt wel een sprookje: het kan dus wél goedkomen.

Als ik terugkijk, denk ik dat ik al van jongs af aan mijn levenslessen heb gezocht in de liefde. Ik deed alsof ik een snelle meid was, maar in mijn hart was ik oerdegelijk. Ik vroeg me altijd af wat jongens leuk zouden vinden, ik wilde ze pleasen. Mijn dochter is heel anders, gelukkig. Zij heeft meer zelfvertrouwen. Pas later realiseerde ik me dat ik haar met mijn tweede scheiding een goed voorbeeld heb gegeven door voor mezelf te kiezen. Is die gebeurtenis dus toch nog waardevol geweest.”

Bekijk ook het liefdesleven van Gabriëlle: ''Ik neem het mezelf kwalijk. Waarom heb ik mijn kans niet gegrepen?"

Wil je ook (anoniem) over je liefdesleven vertellen? Mail dan naar redactie@libelle.nl

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden