null Beeld

Liefdesleven

Redactie Libelle.nl

[swopquote]Het lukte ons gewoon niet om samen in één huis te wonen[/swopquote]

Margreet (47): “Als ik zijn sleutel in de voordeur hoorde, kreeg ik stress. Robert wist altijd binnen twee minuten iets te vinden wat niet in orde was, het maakte niet uit wat: een rekening die nog niet betaald was, een omgevallen plant in de tuin, een broek die niet gewassen was… Hij deed het niet eens bewust of om mij dwars te zitten, maar hij had altijd wat. Op een gegeven moment kreeg ik al stress voordat hij thuiskwam, dan probeerde ik door zijn ogen te kijken en alle ‘problemen’ voor te zijn. Dat lukte me nooit. Ik had hem natuurlijk gewoon moeten laten kletsen, maar ik dacht dat hij vond dat al die dingen mijn schuld waren en ging ze dan snel in orde maken, terwijl ik de hele tijd ‘sorry’ zei. Dat onderdanige vond Robert dan weer heel irritant, wat het natuurlijk ook was, en op een gegeven moment maakten we al ruzie zodra we elkaar zagen. Als ik zei wat me dwarszat, was hij zich van geen kwaad bewust, hij had een blinde vlek voor zijn eigen gedrag en dat heeft hij nog steeds. Deze wisselwerking heeft ons huwelijk om zeep geholpen. Treurig, want er was ook veel goed tussen ons. En buitenshuis of tijdens vakanties was er niets aan de hand, we maakten lange reizen zonder enige wanklank, maar het lukte gewoon niet om samen in één huis te wonen.

Toch hebben we het jaren volgehouden, maar op een dag ben ik na een uit de hand gelopen ruzie bij een vriendin gaan logeren. Ik kón niet meer, voelde me een wrak. Er was daarna niet eens een heel lang gesprek nodig om te concluderen dat het niet meer werkte. Robert vond het verdrietig dat het met mij helemaal niet goed ging, maar vond ook dat het vooral tussen mijn oren zat, hij deed niets verkeerd.

In mijn nieuwe huis hoorde ik de eerste tijd nog steeds zijn stem in mijn hoofd. Het heeft echt even geduurd voor ik mezelf gedeprogrammeerd had, ik ben in therapie gegaan en pas daarna kwam de opluchting. Het is nu zes jaar geleden. Robert en ik zien elkaar nog regelmatig, dan gaan we uit eten en praten we bij. Het is altijd heel gezellig, maar bij hem thuis kom ik liever niet meer, daar krijg ik het nog steeds benauwd.”

Bekijk ook het liefdesleven van Hanneke: ''Omdat ik hem niet kwijt wil, probeer ik het maar niet over baby's te hebben"

Wil je ook (anoniem) over je liefdesleven vertellen? Mail dan naar redactie@libelle.nl

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden