null Beeld

Liefdesleven

Redactie Libelle.nl

[swopquote]"Mijn ouders en vrienden hadden er geen vertrouwen in, maar toch zette ik door"[/swopquote]

Eveline (42): “Het moet voorbestemd geweest zijn. Ik was op reis met vriendinnen en we waren in Laos geweest. Toen we verder trokken naar Birma, voelde ik de hele tijd dat ik terug moest naar Laos. Dat werd zó sterk dat ik gegaan ben, in mijn eentje, naar het guesthouse waar we gelogeerd hadden. Than werkte daar, ik had hem eerder wel gezien, maar niet gesproken. Dit keer kwam hij naar me toe en begon in gebrekkig Engels een gesprek. Ik voelde een schok en was me er meteen van bewust dat dit iets heel bijzonders was. We flirtten met elkaar, terwijl niemand het mocht zien of weten, omdat hij dan zijn baan kwijt kon raken. Hij was net zo overdonderd als ik. We spraken stiekem af, ’s nachts in de keuken, bij kaarslicht - in de rest van het guesthouse mocht hij niet komen, maar ook dit was heel riskant voor hem. We spraken over het leven, we twijfelden allebei niet - het voelde als thuiskomen.

Onze beide families waren niet meteen heel enthousiast, mijn ouders en vrienden vroegen zich af wat ik aan het doen was; ze hadden er geen vertrouwen in. Hun houding bracht me aan het twijfelen. Nu begrijp ik dat ze me wilden beschermen, maar toen voelde ik me eenzaam en boos. Het was een moeilijke weg, ook vanwege alle formaliteiten die geregeld moesten worden, maar ik zette door.

Nederland was een enorme cultuurshock voor Than. Dat ik al snel weer ging werken en hij thuis moest blijven, trok hij helemaal niet. Maar hij wilde dóór, is gaan inburgeren en toen hij na een paar maanden z’n eerste baantje vond, ging het snel beter. Onze relatie is altijd hobbelig geweest, met ups en downs, maar als ik twijfels had, kwam dat meer door mij dan door Than. Bij hem voel ik een onvoorwaardelijkheid die ik niet eerder gekend heb.

Na de geboorte van onze zoon kreeg ik een postnatale depressie, mijn moeder overleed, ik raakte mijn baan kwijt, de ellende stapelde zich op, maar zelfs tijdens mindere momenten weet ik dat hij me trouw blijft, door dik en dun. Hij zou alles laten vallen om mij en onze zoon te helpen. Hij neemt me zoals ik ben, met al mijn kuren, en laat me vrij om mijn eigen dingen te doen. Dat is heel bijzonder in zijn wereld, waar vrouwen altijd in de schaduw van mannen staan. Ondanks het grote cultuurverschil hebben we dezelfde dingen meegekregen en ervaren, zij het in een andere context. Volgens mij is dat wat onze liefde nu al bijna vijftien jaar zo sterk maakt.”

Wil je ook (anoniem) over je liefdesleven vertellen? Mail dan naar redactie@libelle.nl

Bekijk ook het liefdesleven van Laura '“Zeker twintig jaar lang leefde ik in sprookjesland, wachtend op mijn Grote Liefde”.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden