Waarom heb ik toen niets gezegd?  Beeld Libelle
Waarom heb ik toen niets gezegd?Beeld Libelle

PREMIUMWaarom heb ik toen niets gezegd?

Lieke (52): “Ik verloor mijn baan omdat mijn baas míj betastte”

Grensoverschrijdend gedrag is – helaas – van alle tijden en daarom iets waar we het over moeten blijven hebben. Als les voor daders, als steun voor slachtoffers, omdat victim blaming écht moet stoppen. In de wekelijkse rubriek ‘Waarom heb ik toen niets gezegd?’ delen lezeressen grensoverschrijdende situaties waarin ze verstijfden. Deze week Lieke (52), die haar baan verloor nadat haar baas haar betastte.

Eva BredaLibelle

“Toen mijn manager Albert zei dat ik moest overwerken, had ik me niet gerealiseerd dat we dan echt met zijn tweetjes zouden zijn. Nu zit ik hier, achter mijn bureau, en sluit hij de deur van het kantoor. Ineens bekruipt me een onheilspellend gevoel. Ik ben al een paar jaar Alberts assistent en ik weet inmiddels dat hij soms de randjes opzoekt. Nu ben ik echt alleen met hem. Terwijl ik het denk, loopt hij op me af, tilt hij zijn handen op en reikt hij naar de knoopjes van mijn blouse. Even heb ik kortsluiting in mijn hoofd, dan, uit een reflex, duw ik Albert van me af. ‘Wat dóé je?’, roep ik. ‘Als je nog één keer zoiets probeert, stuur ik mijn vriend op je af.’ Ik moet hier zo snel mogelijk weg. Deze keer is hij echt te ver gegaan. Terwijl ik mijn spullen zo snel mogelijk inpak, wordt Albert woest. ‘Je moet er niet zoveel achter zoeken.’ Zonder te reageren loop ik de deur uit. Overstuur fiets ik naar huis.”

Het was mijn droombaan

“Wat wilde ik graag carrière maken toen ik 28 jaar was. Ik werkte als assistent van de manager bij een groot congrescentrum. Een droombaan. Ik organiseerde grote beurzen en mocht voor mijn werk zelfs af en toe naar het buitenland. Ik zag het al helemaal voor me dat ik ooit zélf manager was. En ik durf wel te stellen dat ik ongetwijfeld een topfunctie had gehad als mijn manager Albert dat niet voor me had verpest omdat hij zijn lusten niet kon bedwingen.

Hij was een oude viezerik

Hij was altijd al erg amicaal. De vele relatiegeschenken die ons bedrijf ontving, kreeg ik regelmatig mee naar huis. Toen ik eens een doos vol kostbaar zilverwerk kreeg, drukte hij me op het hart om het ‘niet aan zijn vrouw te vertellen’. Ik wist niet eens wie zijn vrouw wás en vond het een rare opmerking, maar ik zocht er niet te veel achter. Toen ik het thuis lachend aan mijn vriend vertelde zei hij: ‘Volgens mij is het gewoon een oude viezerik.’ Had ik toen maar geluisterd.

Hij betastte me keer op keer

Het bleef niet enkel bij cadeautjes. In de taxi, op weg naar een van de vele vergaderingen die Albert en ik samen bijwoonden, legde hij eens zijn hand op mijn bovenbeen. Mijn maag kromp ineen. Het was dan misschien geen aanranding, maar het voelde onprettig. Deze man was mijn baas en 18 jaar ouder dan ik! Subtiel duwde ik zijn hand weg. Maar toen we een paar weken later samen in het vliegtuig naar Londen zaten, deed hij het weer. Sterker nog, van tevoren had hij me geïnstrueerd dat ik voor onze zakenreis een rokje aan moest omdat dat ‘beter in de smaak viel bij de Engelsen’. En ja hoor, in het vliegtuig legde hij zo zijn hand op mijn blote bovenbeen. Niet een keer, niet twee keer, niet drie keer. Telkens als ik zijn hand weg duwde, legde hij ’m terug. Op een gegeven moment was ik het zat en zei ik dat hij mijn grens over ging. ‘Ik wil niet dat je dit doet. Het voelt niet prettig’, zei ik hem luid en duidelijk. ‘Je moet er gewoon niet zo moeilijk over doen. Het voelt toch fijn?’, was zijn reactie.

Tóén had ik op mijn strepen moeten staan, heb ik achteraf vaak gedacht. Ik had op dat moment hard tegen hem moeten ingaan. Eigenlijk had ik dat in die taxi al moeten doen. Eigenlijk zelfs al toen ik cadeaus kreeg. Als ik eerder een duidelijke grens had getrokken, was de spanning er dan af geweest voor Albert? Waren zijn avances dan eerder gestopt en had ik dan mijn baan nog gehad?

Alberts gedrag ging door en bereikte een hoogtepunt toen we samen moesten overwerken. Ik wist dat het moeilijk zou zijn om melding van Alberts gedrag te maken, aangezien hij een hoge functie had. Maar dit ging me te ver. Híervoor wilde ik mijn carrière wel op het spel zetten en een melding maken. Want als ik dit door de vingers zag, hoe veel verder zou hij dan proberen te gaan?

De melding loste niets op

Waar ik bang voor was, gebeurde: de vertrouwenspersoon geloofde me niet. Zoiets zou de baas toch nooit doen? Ik probeerde het nog bij een andere directeur, met wie ik een goede band had. Ook hij wuifde mijn melding weg: ‘Je werkt nou eenmaal in een mannenwereld. Albert is zo. Als je daar niet mee kunt omgaan, dan is dit niet het werkveld voor jou.’ Ik heb me nog nooit zo verloren en boos gevoeld.

Albert was woest dat ik hem had verlinkt en gaf me vanaf dat moment alleen nog maar rottaakjes. Op alle netwerkbijeenkomsten kreeg ik steeds via via te horen dat ik ‘die persoon was die mijn baas zwart probeerde te maken’. Niet veel later werd ik geschorst wegens ‘spanning op de werkvloer’ en kort daarna uit dienst gezet met ‘wederzijds goedvinden’. Dat was natuurlijk niet zo, maar ik kon niet anders. Mijn reputatie ging kapot, omdat ik inging tegen mannen met macht. Binnen dit bedrijf waren mijn kansen op promotie verkeken. Als ik nog ergens aan de bak wilde komen, moest ik hier wel weg voordat mijn imago helemaal naar de knoppen was.

Misbruik van zijn machtspositie

Nog altijd doet het echt pijn dat ik die baan ben verloren. Ik gun het Albert niet dat hij nog steeds invloed op me heeft en daarom probeer ik dit los te laten. En met mijn mooie leven en fijne werk als zzp’er lukt dat heel goed. Maar de carrière die ik zo graag had gehad, heb ik nooit meer gekregen. Mijn ambitie werd me funest. Voor een man met macht is een jonge meid die graag carrière wil maken een makkelijke prooi. Ik vraag me af of mannen als Albert beseffen wat ze teweegbrengen met dit grensoverschrijdende gedrag. Wat voor hem een spannend spelletje was, betekende voor mij het einde van mijn carrière. En dat neem ik de vertrouwenspersoon en directeur niet eens kwalijk. Zij hadden ook mooie banen, snoepreisjes of promoties op de planning. Ik snap dat zij dat niet op het spel wilden zetten voor een meisje dat beweert dat haar baas zijn handen niet thuis kan houden. Albert wist dat natuurlijk dondersgoed en had beter met zijn machtspositie moeten omgaan.

Zal ik wraak nemen?

Hij werkt nu als docent op een hogeschool en dat baart me zorgen. Via via hoor ik dat hij nog steeds een oude viezerik is. Ik houd mijn hart vast voor alle jonge vrouwen met ambitie die nu bij zijn colleges zitten. Soms denk ik eraan om de hogeschool een anonieme mail te sturen met daarin mijn verhaal. Het gaat me vooral om de mogelijke slachtoffers, maar dat ik Alberts carrière op de valreep nog onderuit haal, zou een mooie wraak zijn.”

null Beeld

Hoera, Libelle is genomineerd voor Website van het jaar. Winnen kan alleen met jouw hulp! Vind jij Libelle ook zo fijn? Stem dan snel. Je maakt dan ook nog eens kans op hele mooie prijzen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden