Haaruitval Beeld Getty Images
HaaruitvalBeeld Getty Images

Dit is mijn leven

Linda (36) heeft alopecia: “Binnen 3 weken was ik al mijn haar kwijt”

Linda Akkermans (36) heeft al vanaf haar achtste de auto-immuunziekte alopecia, een ziekte waardoor het immuunsysteem de haarzakjes aanvalt. Twee jaar geleden verloor ze in drie weken tijd al haar haar. “Dus ook mijn wimpers en wenkbrauwen.”

Julie SmitsGetty Images

“Toen ik 8 jaar was kreeg ik alopecia. Hierdoor had ik vrijwel altijd kale plekken op de achterkant en zijkant van m’n hoofd. Van mezelf had ik lang, dik, bruin haar en als ik dat in een staart deed kon ik de kale plekken prima bedekken. Niemand die het zag. Hierdoor had ik er toen eigenlijk geen moeite mee, al zat altijd die ene gedachte in m’n hoofd: als het maar niet erger wordt.

Toen ik 25 was, kreeg ik ook kale plekken op de bovenkant van m’n hoofd. De auto-immuunziekte werd nu dus ineens een stuk zichtbaarder. Ik had wel een bepaald type extensions waardoor het bedekken makkelijker werd. Bovendien bleef het elke keer goed gaan: telkens wanneer er een kale plek ontstond, groeide er na een tijdje op die plek weer haar.

In drie weken viel alles uit

Na de geboorte van m’n dochter, vijf jaar geleden, viel m’n haar heftiger uit. Toen dacht ik nog: nu mag het wel gaan stoppen, want het wordt wel heel heftig. Dat deed het gelukkig: m’n haar groeide weer terug. Na de geboorte van mijn zoon ging het minder goed: toen hij 3 maanden was, viel m’n haar in drie weken tijd helemaal uit. Het liefst wilde ik gewoon cocoonen met mijn baby, maar ineens had ik - letterlijk - heel andere dingen aan m’n hoofd.

De dermatoloog legde uit dat een baby in je buik als lichaamsvreemd wordt ervaren, waardoor je afweersysteem overuren maakt. Door de auto-immuunziekte werd dat proces niet geremd, waardoor mijn immuunsysteem m’n haarzakjes extra hard ging aanvallen. Zo werd m’n haaruitval ineens verergerd en verloor ik in drie weken tijd álles.

Linda Akkermans Beeld Privé
Linda AkkermansBeeld Privé

De verwerking kwam later

Het ging zo snel. Ik wilde tijdens die periode niet meer douchen, want dan wist ik dat ik weer heel veel haar zou verliezen. Ook het borstelen van m’n haar was iets waar ik heel erg tegenop keek. Vroeger ging ik door m’n haar en voelde ik weleens een kale plek, maar nu zag ik het gewoon in plukken uitvallen. Ik ging in drie weken tijd naar een kaal hoofd en een pruik.

In die drie weken zat ik echt in de overlevingsmodus: ik was alleen maar bezig met redden wat er te redden viel. Tegelijkertijd was ik aan de andere kant meteen bezig van: nou, hup, dit gaan we eens even accepteren, want het is wat het is en ga er maar vanuit dat het voor altijd is. Ik ben pas nu, twee jaar later, begonnen met het verwerken van wat er gebeurd is.

Wimpers en wenkbrauwen verdwenen ook

Het ergste vind ik nog wel dat je jezelf ‘kwijtraakt’. Je kan wel denken: het is maar haar, maar haar is veel meer dan gewoon haar. En waar ik eerst nog wel haar had, maar telkens met kale plekken, had ik nu geen enkel haartje meer over m’n hele lichaam, dus ook geen wimpers en wenkbrauwen meer. Ik heb mezelf 34 jaar op een bepaalde manier gekend en ineens veranderde dat helemaal. Dat voel ik elke keer als ik mezelf zie. Zelfs als ik met m’n telefoon zit en de weerspiegeling van mezelf in het beeldscherm zie, denk ik continu: hé, ben ik dat? Ik herken mezelf niet meer terug in de spiegel.

Op zoek naar acceptatie

Mijn man voelde zich vooral heel machteloos. Hij vindt het nog steeds heel moeilijk dat ik er zoveel verdriet van heb. Mijn kinderen weten bijna niet beter. Mijn dochter kan zich mij nog wel herinneren met haar, maar mijn zoon natuurlijk niet. Als ik m’n haarwerk af heb, zet ik deze altijd op een standaard, een soort siliconen hoofd.

Laatst pakte mijn zoon die erbij en ging hij dat hoofd kusjes gegeven terwijl hij ‘Mama, mama’ zei. Als ik het dan heel moeilijk heb met wat ik zie in de spiegel, denk ik altijd: voor mijn kinderen ben en blijf ik mama. In essentie gaat het er dan eigenlijk helemaal niet om hoe ik eruit zie, maar alleen om wie ik ben. Dat helpt.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden