IC verpleegkundige Beeld Getty Images
IC verpleegkundigeBeeld Getty Images

Linda (49) is ic-verpleegkundige: “Dit werk maakt je zo dankbaar voor je eigen leven”

Sinds de coronapandemie is de uitstroom van ic-verpleegkundigen groot. Jammer, vindt Linda de Roos (49). Want al is de situatie op de intensive care zorgelijk door de aanhoudende overbelasting, het blijft voor haar de mooiste baan die er is. “Het is tijd voor een positieve vibe.”

Laura van der MeerGetty Images

“We zitten in een heel rare tijd. Nog nooit hebben we met een pandemie te maken gehad en in het begin zorgde het voor een gevoel van verbondenheid. Natuurlijk wisten we weinig van het virus en regeerde overal de angst. Maar juist ook in de zorg kwam daardoor een golf van adrenaline vrij en werden de handen ineengeslagen. We gingen ervoor. Het is maar goed dat we toen nog niet wisten dat het zo’n lange tijd zou duren. Nog altijd hebben we te maken met een groot probleem, namelijk dat er te weinig bedden bemand kunnen worden op de ic door een personeelstekort. Wat heeft de overheid in de tussentijd gedaan om nieuwe aanwas enthousiast te maken? En om de huidige ic-verpleegkundigen te behouden? Toch wil ik wegblijven van geklaag. Ik wil juist naar buiten brengen dat ik mijn werk met veel plezier doe en dat ik het de mooiste baan vind die er is. Het is tijd voor een positieve vibe.

Fatale foutjes

Ja, het is zo dat de uitstroom op de ic’s groot is. Mensen krijgen een burn-out of raken fysiek overbelast. Het is ook waar dat we minder salaris krijgen dan een HBO-docent of zelfs een cliniclown. Natuurlijk is dat gek: we dragen in ons vak een heel grote verantwoordelijkheid. Als wij een fout pompje bij iemand aanhangen, kan dat het einde van het leven van een patiënt betekenen. Foutjes en slordigheden kunnen fataal zijn en zeker in tijden dat het zó druk is, liggen die op de loer. Het maakt ook duidelijk dat geld niet onze grootste drijfveer is. Als ik aan mijn collega’s vraag wat ze liever willen: een hoger salaris of meer verpleegkundigen op de werkvloer, dan kiezen de meesten voor het laatste. Wanneer zie je ic-verpleegkundigen staken? Dat kunnen wij niet zomaar, het werk gaat namelijk gewoon door. En dat doen we ook met ons hart. Dit is werk wat zin geeft, wat er toe doet, waarbij je iets heel essentieels toevoegt.

Dankbaar

Als ic-verpleegkundige ben je als een baken op een roerige zee, voor zowel je patiënten als diens familie. Het maakt dankbaar als je dit voor mensenlevens kunt betekenen, maar het maakt óók zo dankbaar voor je eigen leven. Voor het feit dat je gezond bent en het besef dat het zo afgelopen kan zijn. Het herinnert me er steeds aan om in het moment te leven, niet morgen of later. Ik zie het dagelijks: je kunt zomaar een zware hersenbloeding krijgen waardoor alles er compleet anders voorstaat en al je plannen in duigen vallen. Het leert me ook om te kijken naar wat wél goed gaat en niet hoe ik vind dat het zou moeten zijn.

Lichtpuntje

De intensive care is een bijzondere plek. Hier zijn mensen ernstig ziek, hier gaan mensen dood. Je treft mensen op hun kwetsbaarst, die slingeren tussen leven en dood, tussen hoop en wanhoop. Ik probeer iedere dag een lichtpuntje voor hen te zijn, met oprechte aandacht, een mooi gesprek en humor. En altijd is er de gezelligheid en warmte van het team collega’s waarmee ik werk. We ondersteunen elkaar, hebben oog voor elkaar en als tegenhanger van ellende is er ook veel humor onderling. Onze diensten willen we zo goed mogelijk blijven doen, zo menselijk mogelijk, zodat het geen productiewerk wordt. Soms houdt dat in dat ik prioriteiten moet stellen. Bijvoorbeeld door ervoor te kiezen om een gesprekje te voeren met een patiënt, waardoor iemands baard dan niet geschoren kan worden. En ik zorg ervoor dat ik ook privé zuinig omga met mijn energie zodat ik mezelf staande blijf houden. Opladen, bijvoorbeeld door in de natuur te wandelen en me niet te laten leeglopen door vervelende reacties te lezen op social media.

Hulp van Defensie

‘Het was voorgaande jaren op de intensive care tijdens de griepgolf ook altijd druk’, schreef een oud-verpleegkundige over de huidige crisis. Met zo’n bericht kan ik dus niks en ik zou ook willen dat mensen die niet meer op de ic werken, dit soort dingen niet zomaar roepen. De situatie is nu wel degelijk anders. Er schoten buddy’s van Defensie te hulp en verpleegkundigen van andere afdelingen kwamen ons bijstaan. Dat is nooit eerder het geval geweest. Sommigen kozen er door deze ervaring voor om de opleiding tot ic-verpleegkundige te gaan doen. Dat is een positieve ontwikkeling.

Bedden met ongevaccineerden

Ik zie nu gebeuren dat veel bedden worden opgevuld met ongevaccineerden. Dat is geen aanname, dat ís zo. Toen ik online een blog had geschreven over de beschermende werking van het vaccin, kreeg ik een storm van verwijtende reacties over me heen. Ik zou worden betaald door minister Hugo de Jonge of Pfizer, of ik zou een actrice zijn die doet alsof ze in de zorg werkt. Daarom blijf ik nu zo veel mogelijk weg van social media. Ik denk alleen: roep maar wat je wilt, als je op de intensive care terechtkomt zorg ik ervoor dat ik je net zo goed verpleeg als alle anderen. Want dát houdt de liefde voor mijn vak en voor mensen in.

Ik kan alleen maar hopen dat de zorg nooit bezwijkt onder de druk en dat het nooit zover komt dat ambulances hun patiënten nergens meer kunnen brengen. Er móét wat gebeuren: door het personeelstekort en dus beddentekort lopen we achter de feiten aan. Ik hoop dat er wat gebeurt om te zorgen dat ic-verpleegkundigen niet hun vak de rug toekeren. En dat instromers enthousiast blijven en voor dit mooie beroep kiezen.”

Linda heeft een boek geschreven over haar werk op de ic: Flinterdun, indrukwekkende ervaringen op de intensive care.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden