Vrouwen Beeld Getty Images
VrouwenBeeld Getty Images

PREMIUM

Linda (54): “De blik van mijn moeder als ik wegga breekt mijn hart, elke keer weer”

Iedereen heeft een verhaal. Groots en meeslepend of juist klein en ontroerend. Deze week vertelt Linda (54) over haar moeder, die sinds kort in een verzorgingshuis woont.

Tineke BeishuizenGetty Images

Linda (54): “‘Waarom ben ik hier?’, vroeg mijn moeder. Het was de dag na haar eerste nacht in het piepkleine appartementje dat we voor haar hadden geregeld. Ze kon niet meer voor zichzelf zorgen, was voor de tweede keer van de trap gevallen toen ze naar bed ging. Niets gebroken, maar wel gekneusd. En als je 80 jaar bent, knap je van zulke dingen niet op.

We hadden alles goed met haar besproken, dachten we. Dat ze een beter leven zou hebben als ze niet meer alleen zou wonen. Dat er lekker voor haar gekookt zou worden, dat ze geholpen zou worden met douchen en aankleden en dat wij vaak op bezoek zouden komen. Ze had er niet echt op gereageerd en ik wist eigenlijk niet of het wel tot haar doordrong wat we vertelden. We vroegen wat ze mee wilde nemen naar het nieuwe appartementje. Daar kwam ze niet uit, dus ik zocht de spulletjes uit waarvan ik wist dat die haar dierbaar waren. ‘Ga ik hier weg?’, vroeg ze soms als ze mij wat dingen zag inpakken. En dan legde ik het allemaal weer uit. Ze was niet aan het dementeren, zei de huisarts, het was meer dat ze sommige dingen gewoon niet wílde weten. Maar ik vond het verschrikkelijk wat ik haar ging aandoen. Ze was zo gelukkig geweest in dat huis, samen met papa, die nu al bijna tien jaar dood was. Ik zocht in albums foto’s op uit de tijd dat we nog een gezin waren en liet ze inlijsten. Straks zouden ze in haar nieuwe huisje hangen, misschien zou het haar helpen zich er thuis te voelen.

De dag van de verhuizing was ze bij ons thuis. Mijn man en ik hadden alles goed doorgesproken: hij zou bij de verhuizing zijn, moeder de hele dag bij mij. Maar het moment kwam toch dat we haar wegbrachten en achterlieten in die kamer waar ze voortaan haar dagen zou doorbrengen. ‘Mag ik niet mee?’, vroeg ze toen we afscheid van haar namen. ‘Je slaapt hier, maar morgen kom ik weer’, zei ik. Die nacht belde ze me drie keer op. ‘Ik kan niet slapen, wanneer kom je me halen?’, vroeg ze.

We zijn nu twee maanden verder. Ze is gewend, tenminste, ik hoor haar niet meer over ‘naar huis’ gaan. Maar zoals ze kijkt als ik na een bezoekje weer wegga... Het breekt mijn hart, iedere keer opnieuw.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden