null Beeld

Lisette (47) had tot haar bevalling geen idee dat ze zwanger was

Omdat ze pijn in haar rug had, maakte Lisette van Wijk 's nachts haar man wakker. Terwijl hij 's ochtends het ziekenhuis belde en Lisette nog even douchte, braken de vliezen. En op weg naar het ziekenhuis werd haar dochter geboren.

Online redactie Libelle

“Ik voelde me al een tijdje niet zo lekker en op een nacht merkte ik dat ik wat bloed verloor. Ik ging er meteen van uit dat het te maken had met de neurostimulator in mijn rug. Door een verwaarloosde hernia heb ik al jarenlang chronische pijn en door dat apparaatje wordt de pijn onderdrukt. Misschien was er in mijn rug iets ontstoken? Ik maakte mijn man wakker en we besloten de volgende ochtend het ziekenhuis te bellen. Terwijl ik me douchte, belde hij om een afspraak te maken. Ik had me net aangekleed toen er ineens een plons water uit mijn lichaam op de grond viel. Ook voelde ik pijn in mijn buik die ik herkende als weeën. Ik wist: dit is vruchtwater, mijn vliezen zijn gebroken en ik heb weeën. Dat besef was er meteen, maar het duurde wel even voordat mijn hersenen het verwerkten. Voel ik echt wat ik voel? Wat gebeurt er met mijn lichaam? Dit kan helemaal niet."

Praktisch denken

"Bijna direct nadat het vruchtwater brak, voelde ik de baby draaien in mijn bekken. Toen wist ik het helemaal zeker: ik krijg een kind. Ik riep mijn man, maar hoe moest ik hem dit duidelijk maken? Hij stond me onnozel en met grote ogen aan te kijken toen ik zei dat ik weeën had. Hij had nog steeds iemand van het ziekenhuis aan de telefoon. Die vroeg meteen hoever ik was maar ik had geen idee - ik wist tenslotte niet eens dat ik zwanger was. Op dat moment werden mijn man en ik allebei heel rustig. Automatisch kwamen we in een soort roes en handelden we praktisch. Er moest zo snel mogelijk een ambulance komen."

Vol in de overgang

“Ik was in de volle overtuiging dat ik in de overgang zat. Ik had overgangsklachten zoals hartkloppingen, opvliegers en werd niet meer ongesteld. Ook het feit dat ik zwaarder was geworden, gooide ik op de overgang. Mijn buik, armen, benen, alles was dikker geworden. Niemand heeft iets gezien of gemerkt, ik zelf ook niet. Als 47-jarige moeder van 3 kinderen die denkt dat ze in de overgang zit, ben je helemaal niet bezig met een mogelijke zwangerschap. Natuurlijk heb ik me achteraf afgevraagd of ik het had kunnen weten, of ik iets over het hoofd had gezien. Maar nee, ik heb echt niets gemerkt. Onbegrijpelijk."

Schoppen van de baby

"Soms hoor je zo’n verhaal: van een jong meisje dat niet weet dat ze zwanger is en ineens bevalt van een baby. Ik heb dat altijd ongelooflijk gevonden; dat móet je toch voelen? Dat denk ik nog steeds, ook over mezelf. Ik ben moeder van 3 kinderen, hoe kan ik nou niet gevoeld hebben dat er een kind in mijn buik zat? Volgens de verloskundige kwam het mede doordat ik de placenta naar voren droeg en het kindje met haar beentjes naar achteren lag. Ik heb wel last gehad van mijn darmen, maar heb dat nooit herkend als het schoppen van een baby. De neurostimulator zendt trillingen uit; dat was de oorzaak van mijn darmklachten. Dacht ik.”

Zwanger

“Terwijl we wachtten op de ambulance was ik bang dat ze al zou komen, ik voelde dat het niet lang meer zou duren. Er ging van alles door me heen; was het kindje voldragen, leefde het wel, zou het niet gehandicapt zijn door alle pijnmedicatie die ik slik? Ik was in een shocktoestand, maar die gedachten waren er wel. Ons huis is niet makkelijk bereikbaar, dus het was een heel gedoe voordat ze me op de brancard en in de ambulance hadden. Ondertussen riep ik steeds dat ik het niet meer kon houden. We reden nog geen 200 meter toen ik gilde: ‘stoppen, nu komt het.’ Midden op de dijk, vlak bij ons huis, is ze geboren."

Hetzelfde neusje

"De verloskundige zei meteen dat ze voldragen was, dat ze goed ademde en dat het een meisje was. Ze werd op mijn buik gelegd en keek me aan, ze reageerde op mijn stem. Ik zei: 'Och kind, jij hebt wél geweten dat ik er was, je zat in mijn buik en ik wist het niet. Kom er maar bij, ook jij bent mijn meisje.' Gelukkig voelde ik direct een band. Ze had hetzelfde neusje als mijn andere 3 dochters. Wel voelde ik medelijden met haar en had ik een schuldgevoel. Ik nam het mezelf kwalijk dat ik niet wist dat ze bestond. De verloskundige zei meteen dat ik dat moest loslaten en dat ik van haar moest genieten. Zij was echt geweldig, zonder haar hadden we het niet gered. Ze was zo adequaat en bracht rust in de situatie. In de ambulance knipte mijn man de navelstreng door. We waren allebei heel emotioneel, zeiden niks en keken alleen maar naar elkaar en naar dit wonder op mijn buik."

Methadon voor de baby

“Omdat mijn placenta niet kwam, verloor ik veel bloed en moesten we meteen door naar het ziekenhuis. Met mijn kleine meisje op m’n buik kwamen we daar aan. Er stond een team klaar om ons op te vangen en ik moest meteen door voor de placentaverwijdering. Toen ik bijkwam uit de narcose heb ik alleen maar gehuild. Ons kindje lag op de couveuseafdeling en het was een enorme geruststelling toen ook de artsen zeiden dat alles goed was. Toen we in het ziekenhuis waren aangekomen, zakte ik bijna weg door de hoeveelheid bloed die ik had verloren. Wel was ik nog zo alert om de artsen te vertellen over alle medicatie die ik had geslikt tijdens de zwangerschap. Daarom moest onze dochter direct de couveuse in om gemonitord te worden."

Afkicken

"We zijn nog 12 dagen in het ziekenhuis gebleven omdat ze moeite had met eten en moest afkicken van mijn medicatie. Ze heeft 5 dagen methadon gekregen. Dat klinkt naar, maar de artsen hebben me ervan overtuigd dat ze er niets aan over zal houden. De eerste dagen in het ziekenhuis vond ik moeilijk, daar kwam het besef wat er allemaal mis had kunnen gaan. Ik kreeg nachtmerries waarin onze dochter doodgeboren werd of zwaar gehandicapt was. Gelukkig werd dat minder toen we samen op een moeder-kindkamer kwamen te liggen. Het moment dat we naar huis mochten was dubbel; aan de ene kant wilde ik dolgraag naar mijn gezin, maar het voelde ook raar. Ik was zo chaotisch vertrokken en nu kwam ik thuis met een baby in mijn armen."

Een naam

"We hebben 2 weken de deur dichtgedaan, wilden alleen zijn met ons gezin om alles te verwerken en te wennen aan het nieuwe wondertje in huis. We hebben 3 oudere dochters, van 17, 14 en 6. Lotte, Anna en Doortje hebben hun zusje met open armen en veel liefde ontvangen. Ik heb zo veel bewondering voor de manier waarop mijn meiden hiermee om zijn gegaan. Met z’n allen hebben we de naam bedacht. De eerste dagen in het ziekenhuis was ze ‘baby van Wijk’. Dat vond ik naar, er moest zo snel mogelijk een naam komen. Het is Laura geworden. Een naam die ik na de geboorte van Doortje een keer hoorde en me ineens weer te binnen schoot. Vrienden en bekenden hebben ons geholpen met een babyuitzet. Na de geboorte van de 3e hadden we alles weggedaan; er zou toch geen kindje meer komen. Die eerste 2 weken alleen met ons gezin was goed. Er kwamen emoties los rond de bevalling die ik niet eerder had kunnen plaatsen. We hebben veel gepraat; ook over hoe mijn man en andere 3 dochters alles beleefd hebben."

Onwerkelijk

"We zijn nu 4 maanden verder en het blijft onwerkelijk. Het is zo anders dan bij mijn andere 3 kinderen. Ik ben bezorgder en angstiger. Ik neem Laura overal mee naartoe en heb haar het liefst zo veel mogelijk in mijn armen. Ik heb het nodig om haar te voelen, zodat ik weet dat ze er werkelijk is. Sinds kort slaapt ze ‘s nachts door maar ik ga wel 6 keer kijken of alles goed is. Met mijn hand boven haar mondje check ik of ze nog ademt. De schuldkwestie is er nog steeds en ik heb het gevoel dat ik dingen moet inhalen. Bij mijn andere dochters had ik 9 maanden om me voor te bereiden en een band met ze op te bouwen."

Schuldgevoel

"Ik ben iemand die alles bewaart; zwangerschapstesten, echofoto’s. Van Laura heb ik niets. Bij eerdere zwangerschappen kon ik over mijn buik wrijven, contact maken. Dat heb ik met Laura niet gehad, 9 maanden lang heb ik niets extra’s gedaan, nergens rekening mee gehouden, gegeten en gedronken wat ik wilde, medicijnen geslikt. Door mijn slechte gezondheid en mijn leeftijd is het een wonder dat ze gezond is. Het zal nog wel even duren tot ik dat schuldgevoel verwerkt heb, al geniet ik volop van haar. Ze kwam als een totale verrassing en we waren er niet op voorbereid, maar ze krijgt alle liefde van de wereld; van mij, van haar vader en van 3 lieve grote zussen.”

Interview: Annemieke Riesebos. Fotografie: Petronellanitta

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden