null Beeld

Loretta’s vriendin pleegde zelfmoord: “Boos ben ik nog veel geweest. Waarom liet ze me achter?”

Lees hier hoe het verder ging nadat de vriendin van Loretta (50) zelfmoord pleegde. "Boos ben ik nog veel geweest. Over dat ze mij met haar rotzooi achterliet."

Elselien van Dieren

"Het werd steeds duidelijker dat mijn vriendin het niet meer had zien zitten. Een boek met adressen, wachtwoorden en pincodes lag open op het bureau. Klaar voor mij, zo leek het. Steeds vonden we meer briefjes met aantekeningen dat ze het niet meer uithield in dit leven. Later bleek dat ze haar halve leven al had opgedoekt. Haar auto, het zomerhuisje, een opslagruimte: alles bleek ze al van de hand te hebben gedaan."

Spullen uitzoeken

"Ze was zo eenzaam, maar de zaal tijdens haar crematie zat bomvol. Drie weken erna heb ik haar vrienden en buren uitgenodigd in haar huis, op haar verjaardag. Iedereen mocht iets uitzoeken als aandenken. Ze kozen allemaal iets kleins: een sjaaltje, een kommetje, een kettinkje. Ze had alleen een broer, met wie ze geen contact had. Alle persoonlijke dingen van vroeger en van haar ouders zitten in een tas die hij nu, een jaar later, nog steeds niet heeft opgehaald. Maar de rest, al die dingen waar ze vijftig jaar over had gedaan om te verzamelen, wilde niemand hebben, waren niets waard. Toch kon ik het niet over mijn hart verkrijgen alles zomaar weg te doen. Ik heb alles uitgezocht. Kleren, sieraden, boeken, huisraad. Geprobeerd om voor al die dingen iemand te vinden die het wilde hebben. Alsof ik haar daarmee een laatste eer bewees. Tot uiteindelijk die onvermijdelijke opkoper kwam."

Vakantiedagen

"Executeur testamentair zijn bleek een baan. Een heel tijdrovende en ondankbare baan. Iemands leven opdoeken is verdrietig en vervelend werk, waar niemand je voor bedankt en waar je niets voor terugkrijgt. Ja, een standaardvergoeding, nog minder dan het bedrag dat ze in haar testament aan tientallen mensen had nagelaten. Sommigen had ze al jaren niet gezien. Of kende ze nog maar net. Mensen die geen flauw idee hadden dat ze depressief was. Mijn vakantiedagen gingen eraan en nog maanden na haar overlijden ook heel veel vrije tijd."

Nabestaande

"Iedereen die iets wilde, richtte zich tot mij, alsof je nabestaande bent. Een heel rare gewaarwording, want ook al was ik een goede vriendin, ik voelde me niet haar nabestaande. Boos ben ik nog veel geweest. Over dat ze mij met al haar rotzooi achterliet. En over dat ze het leven opgaf op zo’n nare manier. Dat ze mij zomaar achterliet. Waar haal ik zo gauw een nieuwe vriendin vandaan? Ja, zo is het toevallig ook nog een keer! Ik mis haar gewoon. Maar ik begrijp het ook. Ze was klaar.

Er zijn inmiddels twee pups geboren die van haar erfenis worden opgeleid tot blindegeleidehonden. Ze zijn naar haar vernoemd. Dat is mooi. Het enige goede dat uit deze verdrietige geschiedenis is voortgekomen."

Hier lees je wat eraan vooraf ging.

De beste artikelen van Libelle ontvangen in je mailbox? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden