grensoverschrijdend

PREMIUMWaarom heb ik toen niets gezegd?

Lydia (48): “Hij kwam tegenover me in de trein zitten en begon zich af te trekken”

grensoverschrijdendBeeld Libelle

Grensoverschrijdend gedrag is – helaas – van alle tijden en daarom iets waar we het over moeten blijven hebben. Als les voor daders, als steun voor slachtoffers, omdat victim blaming écht moet stoppen. In de wekelijkse rubriek ‘Waarom heb ik toen niets gezegd?’ delen lezeressen grensoverschrijdende situaties waarin ze verstijfden. Deze week Lydia* (48), die te maken kreeg met een treinrukker.

Eva BredaLibelle

“Het treinstel is leeg, op mij én een man na. Hij stapte op het vorige station in en heeft van alle lege stoeltjes een exemplaar schuin tegenover mij uitgekozen. Buiten is het nog licht, toch ben ik niet op mijn gemak. Ik voel zijn ogen op me branden. Ik kijk niet terug. Ik durf het niet. De man doet niets. Maar zijn blik en zijn twee meter lange lijf zijn voldoende om mij een onheilspellend gevoel te geven. Zal ik opstappen en naar een andere coupé lopen? Wat zal hij dan wel niet van me denken?

Mijn blik wordt getrokken door een snelle beweging tegenover me. Wat zit hij toch in zijn broekzak te frummelen? Na een paar seconden zwicht ik en kijk ik toch. Ik schrik me rot. Zijn hand zit in de zak van zijn joggingbroek en gaat snel heen en weer. Help. Hij trekt zichzelf af. Ik verstar. Ik bedenk het niet om iemand te bellen, om de conducteur te zoeken. Ik ben gewoon leeg. Overrompeld door het moment. De ogen van de man zijn nog steeds op me gericht, zijn hand gaat heen en weer. Mijn hart bonkt in mijn keel. Seconden later sta ik in een ruk sta op en ren ik de coupé uit. Achter me hoor voetstappen. In het halletje van de trein ben ik bang dat hij me grijpt, maar als ik achter me kijk zie ik hoe de treinrukker de wc-deur opentrekt en erin verdwijnt, waarschijnlijk om af te maken waar hij mee bezig was.”

Was ik te verleidelijk gekleed?

“Al is het al twintig jaar geleden, het voorval zit nog altijd vers in mijn hoofd. Een paar weken geleden kwam het weer allemaal terug. Ik keek een documentaire over Bill Cosby, een Amerikaanse comedian die veroordeeld is voor het drogeren en misbruiken van een minderjarig meisje. In de rechtszaal werd haar gevraagd wat zij de avond van het misbruik droeg. Ik dacht direct terug aan die avond in de trein. Ik weet nog precies hoe ik me voelde: bang en zelfbewust. Want nadat de man de wc in was gegaan, ik de trein uitbeende, verdoofd naar huis fietste en in huilen uitbarstte bij mijn vriend, dacht ik vooral: was ik te verleidelijk gekleed? Zo stom! Waarom zijn vrouwen toch zo geconditioneerd om de schuld bij zichzelf te zoeken?”

Nog een treinrukker

“Ik vraag me af of mannen zich realiseren hoe het is om je als vrouw in de wereld te begeven. Als ik ’s avonds alleen over straat ga, als ik in de trein zit, als ik een etentje tot laat heb: ik ben altijd bezig met wat er kán gebeuren. Ik heb geen trauma overgehouden aan die treinrukker, maar in de trein ga ik altijd bij een vrouw zitten, zoek ik de drukte op en check ik altijd even waar mannen hun handen houden. Ik ben niet bang, ik ben alert.

Vijf jaar geleden zag ik weer iemands handen wegglijden. Deze keer zat ik niet alleen in de coupé, maar er waren nog voldoende stoelen vrij. Toch besloot een jongen – ik schat hem een jaar of 21 – schuin tegenover mij te gaan zitten. Terwijl hij me indringend aankeek, legde hij zijn jas op zijn schoot en verdwenen zijn handen eronder. Het was minder duidelijk dat hij zich aftrok, maar mijn gevoel zei: dit is niet goed. Gelukkig heb ik geleerd van die keer daarvoor en stond ik deze keer direct op om de coupé te verlaten. Ik durf nu mijn intuïtie te volgen. De eerste keer wilde ik niet onbeschoft overkomen door bij mijn vage voorgevoel direct weg te lopen. Achteraf heb ik vaak gedacht: was ik maar eerder weggelopen.”

Óók bevriezen is een normale reactie

“Maar dat maakt uiteindelijk niet uit. De schuld lag 100% bij de treinrukker. Gelukkig wordt er tegenwoordig steeds meer gepraat over grensoverschrijdend gedrag waardoor dat duidelijk wordt. De twintigers van nu zijn dan ook veel mondiger dan ik was die avond in de trein. Een paar jaar geleden ging er een video het internet over van een meisje dat een potloodventer terugpakte door hem te filmen tijdens de daad. Ik vond het mooi om te zien dat iemand zo adequaat kan reageren op zo’n moment. Maar het voelt wel dubbel: het geeft een onrealistisch beeld. Want eerlijk is eerlijk: de meeste vrouwen reageren niet zo als zij seksueel geïntimideerd worden. Ik was zo bang en voelde me zo kwetsbaar toen dit mij overkwam, dat ik bevroor en pas even later durfde te vluchten. Ook dát is een normale reactie.”

* Wegens privacyredenen is de naam van Lydia gefingeerd.

null Beeld

Hoera, Libelle is genomineerd voor Website van het jaar. Winnen kan alleen met jouw hulp! Vind jij Libelle ook zo fijn? Stem dan snel. Je maakt dan ook nog eens kans op hele mooie prijzen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden