PREMIUMWaarom heb ik toen niets gezegd?

Malì (56): “Mijn schoonmoeder beledigde mijn pasgeboren dochter”

Waarom heb ik toen niets gezegd? Beeld Libelle
Waarom heb ik toen niets gezegd?Beeld Libelle

Soms is een situatie zo bizar, ongewenst of ongemakkelijk, dat we met onze mond vol tanden staan en niet weten hoe we moeten reageren. Iedere week vertelt een lezeres in ‘Waarom heb ik toen niets gezegd?’ over zo’n voorval. Deze week Malì (56), wier schoonmoeder bot uit de hoek kwam over haar pasgeboren dochter.

Eva BredaLibelle

Malì (56): “Nog geen 24 uur na de geboorte van mijn dochter stond mijn schoonmoeder in mijn slaapkamer. Ondanks de pijn en vermoeidheid, zat ik op een roze wolk. Naast mij in een wiegje lag gewoon mijn kindje!

Ze was prachtig. Maar dat was niet wat mijn schoonmoeder zag. Ik zal nooit vergeten hoe ze naar het wiegje liep, eroverheen boog, mijn dochter eens goed in zich opnam, zich omdraaide en zei: ‘Wel jammer dat het geen jongetje is.’

Pardon? Je ziet voor het eerst je eerste kleinkind en dit is het enige dat je te melden hebt? Ik was te verbouwereerd om iets te zeggen toen ze zich terugkeerde naar het frummeltje in de wieg. ‘Maar gelukkig heeft het geen rood haar’, zei ze nog. Ik wist niet wat ik hoorde.

Botte schoonmoeder

Mijn schoonmoeder dacht altijd aan hoe dingen voor haar uitpakten. Ze kon zich slecht verplaatsen in een ander. Op haar verjaardag was er nooit wijn, want dat dronken de andere familieleden niet. Toen ik een keer vroeg of ze de volgende keer voor mij een flesje in huis wilde halen, knikte ze. Maar de keer erop was het er weer niet.

Haar verjaardag was sowieso een enorm ding. We moesten en zouden op haar verjaardag aanwezig zijn, maar in de vijf jaar dat ze mijn schoonmoeder is geweest, heeft ze mij welgeteld één keer een cadeautje gegeven.

Haar eigen wereld

Toen mijn man en ik een zoon adopteerden, was mijn schoonmoeder ook niet enthousiast. ‘Niet doen, daar komt alleen maar ellende van’, was haar reactie. Laat maar gaan, dacht ik vaak. Maar ik had er wel de pest in. Waarom was ze zo ongelooflijk bot? En waarom zei mijn man er niets van? ‘Die moeder van jou!’, beet ik hem soms toe als we ruzie hadden. Het zat me hoog, maar ik voelde niet de behoefte om haar zelf aan te spreken. Ze leefde in haar eigen wereld en een gesprek was hopeloos, voelde ik aan.

Opmerking over mijn dochter

Dat dacht ik ook toen ze mijn pasgeboren dochter beledigde. Jammer dat het geen jongen is? Gelukkig heeft het geen rood haar? Waarom zou je zoiets zeggen? Mijn dochter was het mooiste wat ik ooit had gezien! Dat was het enige wat ik wilde horen. Al vond je haar spuuglelijk, houd het voor je.

Maar ik kende mijn schoonmoeder, haar opmerking verbaasde me niets. En ik was te gelukzalig om er een probleem van te maken. In plaats daarvan barstte ik in lachen uit. Wat een vrouw.

Ik had door moeten vragen

Achteraf had ik op dat moment best op mijn schoonmoeders opmerking willen reageren. Ik had haar niet de les willen lezen of boos willen worden. Maar ik zie in dat ik best door had kunnen vragen.

Door de jaren heen ben ik me gaan realiseren dat ze het waarschijnlijk niet slecht bedoelde. Alles wat ze zei kwam er gewoon ongelukkig uit. Toen ze zo negatief reageerde op onze adoptie, bijvoorbeeld, liet ze nog kort vallen dat ze in programma’s als Spoorloos altijd ziet dat geadopteerde kinderen hun biologische ouders willen vinden en dat dat veel verdriet oplevert. Misschien, als ik door had gevraagd, was ik erachter gekomen dat ze gewoon bezorgd was. Dat ze mij, mijn man en ons kind dat verdriet wilde besparen.

Misschien, als ik had doorgevraagd, was ik erachter gekomen dat ook de opmerkingen over mijn pasgeboren dochter lief bedoeld waren. Dat ze liever een kleinzoon had gehad, omdat ze wist hoe belangrijk het voor haar man was dat zijn achternaam werd doorgegeven. Dat ze het helemaal niet erg had gevonden als haar kleinkind wél rood haar had gehad, maar dat ze niet wilde dat het kind gepest zou worden. Want dat had ze vroeger gezien bij een roodharige in het dorp.

Het zijn dingen die ik achteraf, toen ik onze gesprekken in mijn hoofd analyseerde, misschien tussen de regels door op had kunnen vangen.

Scherpe randjes

Ik ben inmiddels gescheiden en mijn schoonouders zijn overleden. Van de verplichte bezoekjes ben ik dus sowieso af. Wel gebruik ik de botte opmerkingen van mijn schoonmoeder regelmatig in de communicatietrainingen die ik geef. Om te laten zien dat er vaak iets schuilgaat achter een botte opmerking. En als je snapt waar het vandaan komt, kun je er vaak ook beter mee omgaan. Het maakt een botte opmerking niet ineens leuk, maar het haalt wel de scherpe randjes ervan af.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden