PREMIUMInterview

Malou Gorter: “Verdriet is een goudmijn voor acteurs”

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Als Malou Gorter (53) wordt gecast voor een rol, kun je er donder op zeggen dat het gaat om een wat doorleefder type. Als twintiger vond ze dat minder, maar inmiddels ziet ze ook de voordelen: “Ik heb nog steeds wel de interessantere rollen.”

Liddie AustinPetronellanitta

Tijdens de lunch staat er een beeldje van plexiglas voor ons op tafel: de AD Media Podcast Media Prijs 2021 voor het beste personage in een Nederlandse dramaserie. Actrice Malou Gorter heeft hem zojuist overhandigd gekregen voor haar rol van Merel Larooi-van Voorst in de serie Oogappels. “Het was een totale verrassing. Ineens kwamen ze ermee binnen, de mensen van AD Media Podcast. Zo leuk!” zegt ze. “De rol van Merel is ontzettend leuk om te spelen. Ik ben trots op de serie, dus dit is een mooie erkenning. Zeker ook voor de schrijvers van de reeks: Roos Ouwehand en Lex Passchier. We zijn nu net het vierde seizoen aan het draaien.”

null Beeld

Hoe gaat het met Merel?

“Goed. Ze probeert het wat beter te doen in het leven, want ze heeft inmiddels in de gaten dat ze iets niet goed doet. Of dat lukt… dat moet je straks maar zien. Maar ze probeert het wel echt.”

Op Oogappels moeten we nog even wachten; de komende weken is Malou Gorter eerst te zien in De verschrikkelijke jaren tachtig, een serie gebaseerd op het gelijknamige zowel vrolijke als verdrietige boek van Tim Kamps. Het is bewerkt door Kim van Kooten en vervolgens geregisseerd door Tim Kamps zelf. Malou Gorter herkende wel het een en ander in de setting van de serie. “Wij woonden niet in een woongroep, al had mijn moeder dat best gewild. Haar vrienden waren allemaal theatermakers, kunstenaars – echt wel hippies. Toen ik klein was, hadden mijn ouders een café en daar kwamen zij allemaal. Iedereen dronk, rookte en blowde.”

Dat herinner je je ook?

“Ja. Wij kinderen scharrelden daar een beetje omheen. Er werd niet echt op ons gelet. Het was niet: ‘Schat, je moet op tijd naar bed, anders ben je morgen moe.’ Die generatie ouders was erg met zichzelf bezig. Mijn moeder vertelde altijd een verhaal dat ze zelf erg grappig vond. Dat ging over hoe zij altijd naar het café gingen toen mijn broer en ik nog klein waren. ‘En toen kwamen we een keer thuis en lag jij in je wiegje te slapen in je eigen kots!’ Hoe oud zal ik toen zijn geweest? Nog geen jaar, schat ik. Mijn ouders dachten: die kinderen slapen door, dus wij kunnen wel een paar uurtjes weg. Maar nadat ze mij zo hadden aangetroffen, deden ze dat niet meer. Het is nu ondenkbaar. Natuurlijk moet je dat als ouder niet doen, maar ik denk soms ook dat ouders tegenwoordig wel heel erg boven op hun kinderen zitten. Dat zou best een tikje minder kunnen, zeker als ze wat ouder worden.”

null Beeld

Kwamen er door de serie herinneringen aan de jaren tachtig naar boven?

“Het draaien was een feest van herkenning! De vormgevers gingen helemaal los. Ik kreeg leggings aan en grote truien. En van die Portugese schoentjes, ken je die nog? Waar je voeten zo van gingen stinken! Het was ook een rare tijd. In zo’n woongroep werd over alles eindeloos gediscussieerd, iedereen was zogenaamd gelijkwaardig aan elkaar. Intussen waren de mannen uiteindelijk toch gewoon de baas, het was allemaal hartstikke seksistisch, niemand was iemands bezit. Als een vrouw zin had om met Pietje naar bed te gaan, moest dat eerst binnen de groep worden besproken, net zolang tot die vrouw er waarschijnlijk geen zin meer in had! Zo extreem was het bij ons niet, maar mijn ouders gingen allebei wel vreemd, al noemden ze dat anders. Ik was pas zeven toen mijn vader onverwacht stierf, dus daar heb ik geen herinneringen aan. Het is me later verteld. Nadat mijn vader was overleden, had mijn moeder een periode waarin ze met veel verschillende mannen ging. Dan zat er weer een of andere onbekende aan de ontbijttafel. Dat vond ik niet erg, want als er een man was, was mijn moeder vrolijk. En een vrolijke moeder is voor een kind alleen maar prettig.”

Verder was ze minder vrolijk?

“Na de dood van mijn vader was ze vaak verdrietig en boos, ja. In ons gezin was mijn vader altijd de gangmaker geweest, de vrolijke noot. Mijn moeder was rustiger en wat zwaarder op de hand en mijn broer leek op mijn moeder. Van mij werd gezegd dat ik op mijn vader leek, dus na zijn dood probeerde ik onbewust zijn rol van gangmaker over te nemen. Ik vond het vooral zielig voor mijn moeder dat mijn vader was gestorven en deed er alles aan om haar op te vrolijken. Pas rond mijn twintigste kwam ik aan mijn eigen verdriet toe. Het was alsof ik me toen pas realiseerde dat ik geen vader meer had. Ik ben in therapie gegaan. Het was natuurlijk naar om mijn vader te verliezen, maar ik heb er ook mijn voordeel uit gehaald. Na zijn dood leerde ik goed kijken naar de mensen om me heen en te reageren op wat zij nodig hadden. Voor acteurs is dat een goudmijn. Doordat ik het verdriet van mijn moeder zag, besloot ik om mijn eigen leven mooi en goed te maken. Het leek me zo jammer om altijd boos en verdrietig te zijn. Maar misschien is het ook gewoon wel een kwestie van karakter dat ik dat zo voel, hoor. Dat weet je nooit.”

null Beeld

Hoe zagen jouw jaren tachtig er verder uit?

“Ik was een enorme punker met zwart, blauw of wit haar, ik droeg zwarte strakke broeken met kistjes eronder of hoge hakken en panty’s die ik eerst kapotscheurde. Maar ik was vooral een modieuze punker. Van het punkgedachtegoed wist ik niet veel. Ik vond het gewoon wel leuk om anders te zijn. En dat was je als punker in Haarlem. Ik heb een klassenfoto van de laatste klas van de basisschool, met allemaal keurige kinderen in bandplooibroeken en witte of roze sweaters, en één meisje in het zwart met punkhaar. Dat was ik. Misschien was dat mijn verzet: anders zijn in de buitenwereld. Als puber verzette ik me niet tegen mijn moeder, dat wilde ik haar niet aandoen. Van haar mocht bovendien veel. Op school was ik behoorlijk eigenwijs. Ik vond het er verschrikkelijk. Leren leek me onnodig, want ik wilde toch actrice worden.”

Dat wist je toen al?

“Mijn moeder was een van de oprichters van de Toneelschuur in Haarlem, dus ik ging al vrij jong met haar mee naar het theater. Als ik die voorstellingen zag, dacht ik alleen maar: dat wil ik ook. Het was niet dat ik een ster wilde worden. Nee, ik wilde samen met een groep mensen iets moois maken. Ik herinner me dat ik een voorstelling van Hauser Orkater zag. Magisch vond ik dat. Het was best absurd, maar ik vond het vooral ontroerend en herkenbaar. Ik mag het allemaal denken, dacht ik. Ik mag het allemaal voelen, wat ik voel bestaat wél.”

Je dacht van niet?

“Het gewone leven vond ik erg moeilijk. Op zondag wist ik: morgen weer naar school. Vreselijk. In mijn dagboek schreef ik over hoe mensen tegen me zeiden dat ik van deze tijd moest genieten, want nu zat ik nog lekker op school, straks moest ik aan het werk. Mijn dramatische commentaar was: ‘Als werken nóg erger is dan school, wil ik niet meer leven’.”

null Beeld

En nu heb je zelf pubers.

“Ja! Dat vind ik zo leuk! Nu zijn die van mij ook twee heel leuke types: lief, maar ook gewoon eigenwijze pubers. Al wil ik ervoor waken om hun gedrag altijd maar zo te labelen. Het is me te makkelijk om iets weg te zetten als typisch pubergedrag, terwijl het voor het kind zelf om een wezenlijke crisis gaat. Ik neem wat ze zeggen en doen heel serieus.”

Hoe zouden zij later terugkijken op hun ‘verschrikkelijke jaren 20’?!

“Ik vind deze periode wel heftig. Toen de december-lockdown een feit was zei mijn zoon: ‘Het houdt gewoon niet meer op. Het zou twee weken duren en het duurt nu al bijna twee jaar.’ Voor iemand van zeventien is twee jaar een groot deel van zijn leven. Toen corona net begon, zei ik nog tegen de kinderen dat ze braaf achter hun laptop hun huiswerk moesten doen en door de week niet ergens mochten gaan logeren. Inmiddels denk ik: ga maar lekker logeren, ga maar samen huiswerk maken, maak het gezellig voor jezelf.”

Nog even over De verschrikkelijke jaren tachtig: moest je ook naaktscènes doen, zoals in het boek?

“Toen Tim me vroeg hoe ik daartegenover stond, zei ik: als je een serie maakt over een woongroep in de jaren tachtig, kun je dat niet overslaan. Ik sta er volledig achter, maar leuk vind ik het niet. Dat gold voor iedereen. In het uiteindelijke script was er maar één naaktscène waarin we zonder kleren zouden vergaderen. Een paar weken voordat we die gingen draaien zei Tim dat hij het toch geen goed idee vond om het zo te doen. Het contrast met de rest van de serie was te groot. Gelukkig! De vrouwen speelden wel zonder beha, dat was al confronterend genoeg!”

null Beeld

Vind je het vervelend om ouder te worden?

“Nog niet, maar ik weet wel dat ouder worden moeilijk is in mijn vak, vooral voor vrouwen. Bij de stellen in televisieseries zijn de vrouwen gemiddeld tien jaar jonger dan de mannen. Wij moeten dus altijd jong lijken. Ik word grijs. Daar baal ik van, want nu moet ik elke maand naar de kapper om die uitgroei te laten wegwerken. Laatst klaagde ik daarover bij iemand die mijn haar aan het doen was voor een serie en die zei: ‘Op jouw leeftijd kun je niet grijs worden, dan krijg je echt geen rol meer.’ Zo stom! Iedereen wordt toch grijs? Er vallen nog veel lansen te breken op dat gebied.”

Voel je druk om iets aan je uiterlijk te laten doen?

“Nee hoor. Het komt ook door het soort rollen dat ik speel, denk ik. En door hoe ik in elkaar zit. Daar is wel een verband tussen. Laatst moest ik voor Oogappels een scène doen waarin ik als Merel in de spiegel moest kijken. Ze was helemaal kapot en dan hadden ze ook nog bedacht dat ze een beginnende koortslip moest ontdekken: nee, niet ook dat nog! Na de eerste take legde Will, de regisseur, de opnames stil. Ze liep naar me toe en zei: ‘Hé Loutje. Als je zo voor die spiegel staat, zie je een buikje. Ik vind dat top, maar ik wilde het wel even gezegd hebben.’ ‘Ik vind het ook top’, zei ik. Alle vrouwen van mijn leeftijd, zeker als ze kinderen hebben gebaard, hebben toch zo’n buikje? Het is het zachtste plekje van mijn lijf, zegt mijn vriend altijd. Als ik naar een serie kijk en ik zie een vrouw met zo’n buikje, ben ik blij. Dan voel ik me gerepresenteerd. Ik snap ook wel dat er films zijn waarin mensen zich niet zozeer gerepresenteerd willen zien, maar meer willen bewonderen. Zij komen om zich te vergapen aan iemand als Julia Roberts. Dat bewonderen is ook leuk, maar ik zit in een andere league. Al vanaf het begin van mijn carrière werd ik gecast voor vrouwen die ouder waren dan ik toen was. Doorleefdere types. Toen ik in de twintig was, vond ik dat soms minder. Toen wilde ik ook weleens Julia spelen. Misschien heb ik daarom nu wel minder last van dat ouder worden. Ik heb nog steeds wel de interessantere rollen.”

MEER MALOU

Malou Gorter (1969) had een hoofdrol in het stuk in Borgen van het NoordNederlandsToneel en speelde de volwassen Annie M.G. Schmidt in de tv-serie Annie MG. We kennen haar vooral als de zure advocate Merel uit de serie Oogappels. De komende weken speelt Malou naast Jacob Derwig, Maria Kraakman, Bianca Krijgsman en Hannah van Lunteren in de serie De verschrikkelijke jaren tachtig, gebaseerd op het boek van Tim Kamps. Malou woont samen met haar vriend en hun twee kinderen (15 en 17) op een woonschip in Amsterdam.

Styling: Ora Bollegraaf | Haar & make-up: Astrid Timmer | M.M.V.: Zara (paarse blazer, flared broek, fake-fur sjaal), ASOS (oranje bloes, paillettenjurk, pumps), Deezee (pumps), Closet London (rode jurk), Oroblu (panty), Giulia via Omoda (pumps), H&M (hoed), Üterque (oranje pak)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden