Marcha verliet haar zieke man:
Marcha verliet haar zieke man: "Ik heb er vijf jaar over gedaan om de knoop door te hakken”Beeld Unsplash

Marcha verliet haar zieke man: "Ik heb er vijf jaar over gedaan om de knoop door te hakken”

Gewoon even volhouden, een nieuwe balans vinden. Na de herseninfarcten van haar vriend ploeterde Marcha (40) maar door in haar relatie. Totdat ze besloot bij hem weg te gaan.

Dit is mijn leven

“In voor- en tegenspoed. Zo dacht ik erover toen ik een serieuze relatie begon met mijn vriend. Dat wist ik nog maar al te goed en dat maakte het ook zo moeilijk om weg te gaan. Vijf jaar deed ik erover om de knoop door te hakken. Na drie hersenbloedingen was hij totaal iemand anders geworden. Hij leek niet meer op de man op wie ik verliefd werd. Wat wij nog samen hadden, was eigenlijk geen relatie meer. Behalve dan een zorgrelatie: van zijn vrouw was ik mantelzorger geworden. Moet je koste wat het kost bij iemand blijven, alleen maar omdat hij ziek is? Ik vind van niet. Ik gunde hem iets beters en ja, mezelf ook. Ik vind dat niet egoïstisch. Ik denk dat ik hem uiteindelijk een groot cadeau gaf door weg te gaan.”

Intense start

“Mijn ex en ik zijn tien jaar samen geweest. We kennen elkaar uit de sportschool, onze gezamenlijke passie. We deden leuke dingen, konden goed praten en lachen, we waren echt een match. Omdat hij al drie kinderen had, werd onze relatie meteen vrij intens. Zijn kinderen waren veel bij ons. Stiefmoeder klinkt zo rot, maar een relatie met hem, betekende ook dat ik voor zijn kinderen koos. Vol overtuiging. Binnen negen maanden was ik zwanger. Al snel vonden we onze draai in het leven met elkaar. Echt wat je noemt een serieuze relatie.”

“Op de ochtend dat ik de zwangerschapstest deed van onze tweede dochter, kreeg mijn ex zijn eerste herseninfarct. Achteraf hadden we niet in de gaten dat dit het was. Hij kreeg een scherpe scheut pijn in zijn hoofd en daarna hoofdpijn. De huisarts dacht aan migraine. Omdat hij links wat gezichtsverlies had, werd hij naar de oogarts gestuurd. Deze stuurde ons door naar de neuroloog, er werd een scan gemaakt en mijn ex bleek een flinke herseninfarct te hebben gehad. Na een paar dagen ziekenhuis ging het allemaal wel weer. Wisten wij veel wat zoiets mentaal betekent. Mijn ex was snel geïrriteerd en overprikkeld, moe, zijn kortetermijngeheugen werkte niet goed en hij moest ’s middags een dutje doen - achteraf allemaal kenmerken van niet aangeboren hersenletsel.”

“Dat hoorden we pas maanden later, toen hij toch maar naar een afspraak met een gespecialiseerd verpleegkundige ging. Zij adviseerde hem om naar een revalidatiecentrum te gaan en te stoppen met werken. Ik stond er niet zo bij stil hoe pittig dit allemaal was. Ik was zwanger, bezig een tweede bedrijf te openen en moest zorgen dat er voldoende inkomen was. Voor de buitenwereld was mijn ex nog steeds sterk en stoer. Niemand zag hoe zwaar hij het had. Hij zat niet meer op zijn plek bij zijn werk op de sportschool en verloor zijn baan, raakte depressief: het ging van kwaad tot erger. Geen leuke tijd, maar ik dacht dat het allemaal wel goed zou komen. Gewoon even volhouden, nieuwe balans vinden, doorgaan - zoals ik dat al heel lang deed.”

Beerput vol ellende

“Twee jaar na het eerste infarct kwam er een tweede en daarna nog een derde infarct. Dat is nu drie jaar geleden. Die laatste was heel serieus. Als zo’n infarct aan de gang is, kunnen artsen weinig anders doen dan wachten totdat het voorbij is. Ik zat aan zijn ziekenhuisbed en zag gebeuren waar ik al die tijd het meest bang voor was. Mijn fitte man raakte totaal verlamd. Zijn mond hing scheef, het enige wat hij nog kon was een beetje praten. Zijn hersenstam was aangetast en ik was doodsbang om hem te verliezen. Dat dit niet gebeurde, is te danken aan zijn ijzersterke conditie. Na een maand of zes intern in een revalidatiecentrum, lukte het hem weer om te lopen. Ik wilde, ik móest van mezelf een goede partner zijn, een goede moeder, baas van mijn bedrijven, ik had helemaal geen tijd om stil te staan bij wat er allemaal gebeurde. Ik voelde wel dat er diep in mij een behoorlijke beerput vol ellende zat, maar ik durfde die niet te openen. Ik kon niet omvallen, dat mocht niet gebeuren.”

“Van onze relatie was weinig meer over. Ik snapte heel goed dat hij veel met zichzelf bezig was, maar hij had daardoor nauwelijks aandacht voor mij. De klachten die hij al had, werden erger. Hij werd bijvoorbeeld extreem prikkelgevoelig en kon weinig verdragen, waardoor onze wereld heel klein werd. Sociale dingen gingen niet meer. Zijn batterij was altijd leeg. Seks? Hij had er weinig energie voor en we waren bang voor wat zo’n inspanning met hem zou doen. Straks kreeg hij nog een infarct. Er is geen oorzaak gevonden voor zijn herseninfarcten, maar we kregen wel de boodschap dat zijn hoofd een tikkende tijdbom was. Het kon zomaar weer gebeuren.”

“Dat mijn ex niet beter ging worden was zeker. Ik begon me af te vragen of ik dit nog wel wilde. Was ik bereid om mijn eigen leven aan de kant te zetten en om de rest van ons leven voor hem en voor de kinderen te zorgen? Het antwoord was ‘nee’. Nee, ik wilde dit niet. Nee, ik wilde mezelf niet voor altijd wegcijferen. Weggaan? Ook dat zag ik niet zitten. Hoe moest het dan met hem? En de kinderen? Ze hadden al zoveel meegemaakt. Ik wilde ze geen gescheiden ouders bezorgen.”

Geen samen meer

“Ik heb me heel lang behoorlijk egoïstisch gevoeld. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om er alleen al aan te denken om weg te gaan? Ik wilde mijn ex, de kinderen, niemand kwetsen. Doorgaan, volhouden, dat was wat ik deed, Uiteindelijk werd ik heel ongelukkig. Het altijd alles alleen doen brak me op. Zelf alles regelen voor het huis, beslissingen nemen over de kinderen, dingen als de boodschappen… Mijn ex kon dat niet meer, dus deed ik het allemaal. En er was geen samen meer. Dingen alleen doen is nog niet eens zo erg, maar dan wel met een partner naast je. Mijn ex was de man niet meer op wie ik verliefd was geworden. Ik hield van hem, dat zeker, maar als een vriend. Niet als mijn man.”

“Tijdens een weekend waarbij ik onder begeleiding van coaches aan mijn persoonlijke ontwikkeling werkte, kwam alles eruit. In die twee dagen van huis had ik afstand genoeg om te ontdekken dat ik de knoop moest doorhakken. Ik ging weg. Ik kon het niet meer opbrengen, wilde dat ook niet. Ik koos voor mezelf, ja, dat klopt. Maar wat vaak gezegd wordt dat je eerst voor jezelf moet zorgen, voordat je dat voor een ander kunt doen, klopt ook. Als we zo doorgingen, ging ik onderuit. Dat konden we niet hebben. Ook al ging ik bij mijn ex weg, ik liet hem natuurlijk niet in de steek.”

“Mijn ex voelde dat wel zo. Hij was ontzettend boos. Het enige wat ik kon doen was hem gelijk geven. Ik snapte dat hij zich verraden voelde. Hoe moest hij zich in zijn eentje redden? Hij moest een eigen woning zoeken, hoe dan? Het enige wat ik kon doen was luisteren, zeggen dat ik begreep dat mijn besluit moeilijk voor hem was. Ik hielp hem bij het vinden van een woning, zorgde dat hij hulp kreeg, regelde de verhuizing, kortom: ik liet hem weten dat ik er nog steeds voor hem was. Ik ben blij dat ik hiermee kon voorkomen dat we in een vechtscheiding terecht kwamen. Dat wilde ik koste wat kost voorkomen. Dat is zó schadelijk, voor ons, maar vooral voor de kinderen.”

Groot cadeau

“Langzaam maar zeker kwam er weer vertrouwen, kwamen we weer in contact. Inmiddels zijn we twee jaar verder en als ik terugkijk, zie ik dat mijn vertrek een groot cadeau aan hem is geweest. Hij vond een nieuwe liefde, iemand die hem leerde kennen na zijn infarcten en verliefd op hem werd zoals hij nú is. Iemand die niet met het verdriet om het verlies van de relatie zoals die was hoeft te leven. Ook ik heb een nieuwe relatie en dat is heerlijk. Ik heb de afgelopen twee jaar aan mezelf gewerkt. Alle lagen die om me heen zaten, zorgvuldig afgepeld. Ik voel me heel fijn, dichtbij mezelf en vrij. Ik sta voorop. Als het met mij goed gaat, gaat het met de mensen om me heen goed.”

“Mensen hebben snel een oordeel, dat is wel gebleken. Het is zo gemakkelijk om te zeggen dat je zelf nóóit bij je partner zou weggegaan als hij blijvend gehandicapt is. Misschien had ik zelf ook wel zo gedacht, totdat ik er zelf middenin zat. Inmiddels raakt het me niet meer. Ik heb veel respect voor mensen die blijven, maar ik kon het niet. We waren nog maar drie jaar samen toen het eerste infarct kwam. Misschien was onze basis niet sterk genoeg, ik weet het niet. Het was een ongelooflijk moeilijke periode en ik wil niet meer achterom kijken. Ik ben dankbaar dat het nu zo goed gaat. Met ons allebei.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden