null Beeld

Marga (49) liep ernstige brandwonden op toen een gasfles ontplofte

Marga van de Voort (49) liep ernstige brandwonden op toen een gasfles in haar auto ontplofte. Ze werd in kritieke toestand opgenomen in het Brandwondencentrum in Rotterdam.

Online redactie Libelle

"Ik herinner me dat ik over een landweg naar huis reed. Het beeld van die weg, verlicht door mijn koplampen, is het laatste wat ik heb. Later heeft de technische recherche me verteld dat ik mijn auto langs de kant heb gezet, waarschijnlijk omdat ik gas rook. Achter in de auto lag een gasfles die ik gebruik voor mijn kachel thuis. Ik had al vaker rondgereden met een gasfles, maar deze lekte. Van de politie heb ik gehoord dat ik ben gestopt en mijn portier heb geopend. Hierdoor ging de binnenverlichting aan en ontstond een vonkje. Dit leidde tot een enorme ontploffing waarbij ik meters ver weg werd geblazen."

Toeters en bellen

"4 dagen later werd ik wakker op de IC. Aan mijn bed zaten mijn ouders en mijn zussen. Toen mijn zus Anja vertelde dat ik in het Brandwondencentrum in Rotterdam was, drong dat niet tot me door. Ik dacht niet na over wat ze zei. Ik voelde ook niets, geen pijn. Ik zat onder de morfine, vandaar dat ik zo van de wereld was. Wat ik wel voelde, was de liefde van mijn ouders en mijn 2 zussen. Dat was zó ontzettend fijn. In die rare wereld vol toeters en bellen waren ze er voor mij, mijn thuis. Het stelde me gerust."

Kritieke toestand

"Door de explosie is 20 procent van mijn lichaam verbrand. Ik had brandenwonden op mijn hoofd, oor, gezicht, hals, arm, flank en rug. Allemaal aan de linkerkant. Het waren derdegraads brandwonden, waarbij niet alleen de huid maar ook het weefsel eronder beschadigd is. Omdat ik hete lucht had ingeademd, was mijn luchtpijp opgezwollen, waardoor beademing heel moeilijk was. Mijn toestand is een dag of 4 kritiek geweest. Ook daar weet ik niets meer van."

"HUN LIEFDE ZORGDE DAT IK ME METEEN WEER THUIS VOELDE"

Hoofd te vol

"Ik werd wat helderder toen ik na ruim een week naar de verpleegafdeling ging. Ik was helemaal ingepakt in zilverachtig spul om de wonden te laten genezen en zat nog steeds zwaar onder de morfine. Ik had al mijn energie nodig om te herstellen, het afschuwelijke verwisselen van het verband te doorstaan en bij te komen van 3 operaties. Mijn hoofd was gewoon te vol. Ik kon niets onthouden, wist niet welke dag het was, laat staat dat ik wilde weten hoe ik in het ziekenhuis terecht was gekomen."

Anja’s dagboek

"Omdat ik alleen woon, ben ik na mijn ontslag uit het Brandwondencentrum bij mijn zus Anja en haar gezin gaan wonen. Ik kreeg een eigen kamer en zij verzorgde me. Ik vond het fijn om bij haar te zijn, ze kent me door en door en kon mij positief stimuleren. ‘Vraag het maar als je iets wilt weten’, zei ze. Stukje bij beetje heb ik dat gedaan. Anja had een dagboek bijgehouden van mijn tijd in het ziekenhuis, bijna dagelijks foto’s gemaakt en alle krantenknipsels bewaard. Het was zo’n groot ongeluk dat het zelfs in de landelijke kranten heeft gestaan en op het nieuws is geweest. Op een dag heb ik haar dagboek gepakt. Om alles te verwerken, te ‘landen’ na die heftige ziekenhuisperiode, om thúis te komen, ben ik gaan lezen wat ze had geschreven. Ik schrok van de foto’s van mezelf aan de beademing. Toen ik een foto van mijn ontplofte auto zag, kon ik niet geloven dat dat míjn auto was. Tot in de wijde omgeving lagen brokstukken. Ik was in shock, maar het hielp me om die foto te zien: ik realiseerde me dat het een wonder is dat ik er zo goed vanaf ben gekomen. Het had veel erger kunnen zijn. Dat besef gaf me kracht, en nog steeds. Ik ben het aan dat wonder verplicht om te zorgen dat ik weer de oude word. Ik ben altijd een positief mens geweest en wil dat blijven. Ik ben dan ook niet boos dat dit is gebeurd, dat is verspilde energie. Ik heb gewoon enorme pech gehad."

Van binnen dezelfde

"Op Tweede Pinksterdag was ik sterk genoeg om naar mijn eigen huis te gaan. Het was heerlijk om eindelijk weer thuis te zijn. Mijn paard, dat achter mijn huis staat, en mijn hondje had ik ontzettend gemist. Ik wilde zo snel mogelijk mijn leven weer oppakken en dat gaat me goed af. Ik voel me dezelfde Marga als voor het ongeluk, alleen van buiten ben ik anders. Mijn oor is misvormd, ik mis een stuk haar aan de zijkant van mijn hoofd en op mijn romp zitten veel littekens. Ik schaam me daar niet voor, verstop ze ook niet. Toen ze in het Brandwondencentrum met een pruik aan kwamen zetten, heb ik gezegd dat ze die snel weer mee moesten nemen. Dit ben ik. Een andere ik, maar nog steeds dezelfde Marga. Ik kan daar prima mee leven. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik er nog ben."

LEES OOK:

Iedere dag de best gelezen berichten van Libelle Daily in je mailbox? Dit wil jij niet missen! Meld je aan voor de Daily Update!

BEKIJK OOK DEZE VIDEO: Gerdien overleefde een blikseminslag.

Tekst: Deborah Ligtenberg. Beeld: Dafne Ederveen

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden